Sargassowa planeta [Sargasso of Space - pl]

— Czekaj! — zawołał człowiek przy klawiaturze. — Znowu pulsuje!

Rich zaklął ostro. Na ekranie świetlne punkty skakały w górę i w dół w zwariowanym pościgu. Dan zauważył, że dudnienie instalacji było teraz nierówne, że rytm był jakby słabszy.

— Zrób coś z tym! — Rich podbiegł do tablicy kontrolnej. — Włącz to!

Człowiek miał twarz zlaną potem.

— Ale jak? — zapytał. — Przecież nie wiemy, dlaczego tak się dzieje!

— Skróć promień — to już kiedyś pomogło — odezwał się Rigeliańczyk, który najmniej spośród nich ulegał emocjom.

Człowiek nacisnął dwa klawisze. Wszyscy trzej wpatrywali się w ekran obserwując rezultat tego posunięcia. Rozbiegane punkciki uspokoiły się nieco i poruszały niemal w ten sam sposób, co wtedy gdy Dan dostrzegł je po raz pierwszy.

— Jak daleko sięga przyciąganie? — zapytał Rich.

— Do poziomu atmosfery.

— A statki?

Jego podwładny zerknął na tablicę i zegary.

— Wejdą w strefę przyciągania za godzinę lub dwie. Za każdym razem, gdy przerywamy zasilanie, trzeba potem trochę czasu, żeby wrócić do poprzedniej mocy. W każdym razie ten przeklęty frachtowiec i tak nie może odlecieć…

Rich wyjął z kieszeni małe pudełko, wysypał coś z niego na dłoń i zaczął to zlizywać.

— Przyjemnie jest wiedzieć, że choć jedna sprawa się udaje — stwierdził z satysfakcją, która przyprawiła Dana o gęsią skórkę.

— Wiemy o tym wszystkim zbyt mało. — Człowiek przy tablicy kontrolnej stukał palcami o pulpit. — Żaden z nas nie został przecież wyszkolony w tej dziedzinie, a już na pewno nikt nie miał do czynienia z pozaziemskimi instalacjami…

— Daj mi znać, czy i kiedy będziesz mógł włączyć pełną moc — odpowiedział mu Rich.

Miną więc dwie godziny, zanim instalacja będzie pracowała pełną parą, pomyślał Dan. Gdyby w tym czasie on i Mura, a może nawet Ali i Kosti, mogli coś zrobić… Ta dźwignia, po którą sięgnął Rigeliańczyk, na pewno jest bardzo ważna. Mogliby przejąć ten pokój i uwięzić obecnych w nim ludzi, a wówczas może dowiedzieliby się czegoś więcej o tej machinie. Wtedy Patrol wylądowałby bezpiecznie zaraz za statkiem banitów… Ale co on ma teraz zrobić?

Rich zdecydował za niego. Przeżuwając nieznaną Danowi substancję podszedł do ukrytych w jednej ze ścian drzwi.

— Dwie godziny, mówisz — rzucił w stronę pochylonego nad pulpitem człowieka. — Byłoby znacznie lepiej dla nas wszystkich, gdybyś skrócił ten czas o połowę, zrozumiałeś? Wrócę za godzinę. Bądź przygotowany do włączenia pełnego zasilania. — Skinął głową Rigeliańczykowi i wyszedł.

Dan ruszył za nim. Pozwolił Richowi trochę się oddalić i zaczął go śledzić. Przywódca banitów pokonywał trasę z olbrzymią łatwością i bardzo szybko. Zanim jeszcze osiągnęli poziom równoległy do miejsca pobytu Mury i Aliego, Dan poznał sekret labiryntu. Dwa zakręty w prawo, jeden w lewo i trzy w prawo, potem wejście w korytarz, które trzeba zignorować i jeszcze raz to samo. Rich zrobił tak cztery razy i Dan był pewien, że jest to jedyny sposób na wydostanie się stąd. Odkrywszy tę tajemnicę, Branżowiec poczekał, aż Rich minie kolejnych kilka korytarzy i dopiero wtedy skręcił w stronę pomieszczenia, w którym zostawił swoich kolegów.

Kamil już chodził, najwidoczniej pomoc Mury przywróciła mu siły. Gdy tylko Dan zszedł do nich, zarzucili go pytaniami.

— To wszystko — zakończył swoje sprawozdanie. — Patrol siedzi na ogonie tego ptaszka i dopóki nie wchodzą w atmosferę, są bezpieczni. Ale kiedy włączą pełne zasilanie… — Dan wzruszył ramionami.

— Teraz nasz ruch! — wyrzucił przez spuchnięte usta Kamil. — Musimy całkowicie unieszkodliwić tę machinę!

— Tak — Mura zbliżał się do stopni w ścianie. — Ale najpierw trzeba przyprowadzić Kostiego.

— Jak to sobie wyobrażasz? Przecież powiedział, że nie może chodzić po tych murach…

— Człowiek jest w stanie zrobić wszystko, jeżeli nie ma innego wyjścia — odrzekł steward. — Wy zostańcie tutaj, a ja pójdę po niego. Ale najpierw pokaż mi drogę do tego „serca”.

Dan wspiął się więc na wierzchołek ściany i poprowadził Murę do korytarza, którym szedł Rich. Potem odtworzył jego niezbyt skomplikowaną drogę. Mura uśmiechnął się pogodnie.

— Bardzo proste, prawda? Wracaj teraz do Kamila i nie zróbcie jakiegoś głupstwa. To naprawdę niezwykle interesujące…

Dan posłusznie skierował się w stronę pomieszczenia, w którym czekał Kamil. Asystent inżyniera siedział na podłodze oparty plecami o ścianę z twarzą zwróconą do światła. Gdy usłyszał kroki, odwrócił głowę.

— Witam na pokładzie — rzekł z trudem. — Opowiedz mi teraz o tej instalacji. — Zaczął dokładnie wypytywać Dana o szczegóły, których wyjaśnienie sprawiało mało doświadczonemu chłopakowi autentyczną trudność. Jeśli chodzi o urządzenia, to niewiele zdołał dostrzec, ponieważ miały aluminiową obudowę. Nie był również w stanie opisać szczegółowo tablicy kontrolnej, jako że bardziej był skoncentrowany na tym, co robili stojący przy niej ludzie. Musiał więc przyznać, że nie zachował się tak, jak powinien. Prawdziwy Branżowiec miał oczy szeroko otwarte i analizował wszystko, co widział. A więc Dan znowu nie wykorzystał w pełni okazji, która mu się nadarzyła. Obudziła się w nim dawna niechęć do rozmówcy.