Sargassowa planeta [Sargasso of Space - pl]

Rozdział 15. — Labirynt

— Udało się! — krzyknął Dan. Kosti zabrał się już do rozsuwania ciężkich drzwi — wyglądało na to, że dawno nie były używane.

— To nie jest dobra droga — marudził mechanik wytężając wszystkie siły, aby poszerzyć otwór.

— Nie, to na pewno nie jest korytarz — przytaknął Mura. — Ale niewątpliwie jest to jakieś wyjście z obecnej sytuacji i powinniśmy się z tego cieszyć. Ponadto wygląda, jakby nie było często używane, a to nawet lepiej dla nas. Musiałem trafić na jakąś rzadką kombinację. — Wytarł ostrożnie flet i schował do kieszeni.

Mimo że Kosti rozsunął drzwi maksymalnie, przejście było bardzo niewielkie, i o ile Mura poradził sobie z nim bez trudu, Kosti i Dan nieźle musieli się namęczyć. Przez moment mieli nawet obawy, że mechanik nie zdoła się przecisnąć. Przepchał swoje wielkie cielsko dopiero wtedy, gdy zrzucił podręczny pas i tunikę.

Teraz znaleźli się w drugim korytarzu, nieco węższym niż klitka, w której byli uwięzieni. Ze ścian promieniowało to samo szare światło. Po paru pierwszych krokach Dan stwierdził, że stąpa po czymś miękkim. Spojrzał w dół i dostrzegł warstwę kurzu przykrywającą zarówno podłogę, jak i jego buty. Miał wrażenie, jakby chodził po suchym, nadmorskim piasku.

Mura odpiął latarnię od pasa i skierował snop światła przed siebie. Ślady ludzkich stóp były tylko tam, gdzie sami je zostawili. Nikt więc tędy już od lat nie przechodził, może tylko jakiś uciekający z twierdzy Przodek, dawno, dawno temu.

— Hej! — wrzasnął nagle przerażony Kosti. Tam, gdzie przed sekundą było wąskie przejście, teraz pojawiła się gładka ściana. Powrót był więc niemożliwy.

— Znowu złapali nas w potrzask! — dodał mechanik chrapliwym głosem, ale Mura miał na ten temat inne zdanie.

— To chyba nie oni. Jest tu może jakiś mechanizm, który zamyka wrota automatycznie, gdy tylko ktoś tędy przejdzie. Nikt przecież nie używał tego korytarza od lat. Myślę, że Rich i jego ludzie nawet nie zdają sobie sprawy z jego istnienia. Sprawdźmy, dokąd nas zaprowadzi ta droga — przekonywał ich ożywiony steward.

Wydawało się, że przez parę metrów korytarz wiódł równolegle do ich poprzedniego miejsca pobytu. W gładkich ścianach nie było widać najmniejszego otworu, a mijają być może niezliczone ilości drzwi, które rozsunęłyby się w odpowiedzi na określoną kombinację nieuchwytnych dla ludzkiego ucha dźwięków. Nie mieli jednak ani czasu, ani sił, żeby teraz sprawdzić wszystkie możliwe tony.

— Powietrze… — szepnął Mura. Dan również wyczuł świeży powiew wiatru. Z zapachu kurzu i śmierci, którą przesiąknięty był ten tunel, wyłowili woń chłodu zewnętrznego świata i rosnących na Otchłani ziół. Tam, w dolinie, ich powonienie nie było tak wyczulone. Teraz jednak pragnęli tych zapachów…

Branżowcy dotarli wreszcie do źródła tego powiewu, znaleźli otwór w ścianie. Oprócz dudnienia instalacji usłyszeli teraz również jakiś szum. Dan wsunął rękę w czeluść i poczuł, jak jego palce muska delikatny prąd powietrza.

— Kanał wentylacyjny? — odezwał się zaciekawiony Kosti. Wcisnął głowę i ramiona w otwór. — Można się w nim spokojnie poruszać — stwierdził oświetliwszy wnętrze latarnią.

— Trzeba to miejsce zapamiętać — przytaknął Mura — ale najpierw zbadajmy do końca ten korytarz.

Po dwudziestu minutach natknęli się na kolejną ścianę, lecz tym razem Kosti nie tracił ducha.

— Weź tę swoją rurkę. Frank, i zrób coś z tą skałą — podsunął Murze rozwiązanie.

Ale steward nie sięgnął po flet. Dokładnie przyglądał się nowej przeszkodzie. Nie był to tym razem wyjątkowo gładki materiał, z którego zrobiono poprzednie drzwi i budynki w mieście Przodków. Teraz mieli przed sobą zwyczajną, chropowatą skałę.

— Nie sądzę, żeby moja fujarka na cokolwiek się przydała — powiedział spokojnie. — To koniec drogi i nie ma tu żadnego przejścia.

— Ale ten korytarz na pewno gdzieś prowadzi! — zaoponował Dan.