Выбраныя творы ў двух тамах. Том ІІ

— А мы ціхенька, мама, ціхенька,— тоненька, заходзячыся ад радасці, сказала дзевачка.— Мы бачком,бачком.

— Вой, не, прыпёр жа яго чорт рагаты і сам рагаты.

— Не трэба так, не трэба так,— тоненькім, ломкім галаском працягвала радавацца дзевачка.— Пачуе, не просціць.

— Я яму пачую, я яму не прашчу. Я яму вось зараз хусткаю па вачах,— жанчына разматала, скінула з галавы хустку і, размахваючы гэтай хусткай, зусім разгубілася, павярнулася да мужчыны: — Вой, міленькі, вой, добранькі, а мо вы нас праведзяце ці правезяце на сваёй машыне. Мо ён нас з вамі не кране...

Але мужчына як і не чуў, як яго ўпрошваюць і моляць, стаяў, пазіраў на зубра, як цэліўся ў яго з ружжа. I Сноўдала цемечкам, незарослым, свабодным ад косткі макавым зернем, адчуў гэтую нацэленасць вадзяністых сонных вачэй, якія раптоўна ўзбліскам маланак знайшлі, скрыжаваліся на гэтай яго неабароненасці, неахаванасці. Але раззлавацца не паспеў. Мужчына кінуўся да машыны, адчыніў яе, ускалыхнуў, узняў усю сваім грузным непаваротлівым целам, схаваўся ўвесь у машыне, выпхнуўшы вонкі толькі нецярплівы тоўсты азадак. Калі ж ён нарэшце выкалупаўся з машыны і тварам зноў павярнуўся да звора, на раскрытых далонях яго выцягнутых перад сабою рук ляжала па яблыку, крамянаму, наліўному. I, трымаючы гэтыя яблыкі, дар дрэў, на раскрытых пульхных далонях, ён не спяшаючыся пакрочыў насустрач зубру.

Сноўдала пераступіў з нагі на нагу, таксама гатовы крочыць насустрач яму, але мужчына папрасіў:

— Не трэба, стой на месцы. Будзь каля дзядоў.Сноўдала дачакаўся яго каля дзядоў. Спакойна і з годнасцю прыняў яблыкі з далоняў чалавека, нібыта ўсё жыццё еў вось так, з рук чалавека і толькі яблыкі, прыняў, хаця ўсё ў ім было напята і дрыжала ад напругі і жадання скалупнуць, кулянуць гэты жывы скураны мех на дзвюх нагах, у якім таксама ўсё было напята, насцярожана, трымцела і пазвоньвала. Але Сноўдала ўпусціў імгненне, калі гэта можна было зрабіць, у наступнае ж імгненне іх напятасць, напружанасць і трымценне сутыкнуліся, зліліся, сышліся дзве пары вачэй, прасвяціліся, праясніліся да донца. I на тым донцы і ў чалавека, і ў звера не было нічога, акрамя дабрыні, жадання адарыць і прыняць дар. Хаця Сноўдала і не вельмі ведаў, чым яго адорваюць, ніколі яблыкаў не еў. Але ад іх сыходзіў такі прывабны і спакойны пах, пах зямлі і сонца, што ён не паспеў занепакоіцца і ўстрывожыцца. Языком, які здаўся чалавеку вельмі маленькім, амаль што дзіцячым, Сноўдала злізнуў з рукі чалавека спачатку адзін яблык, рот у яго быў таксама маленькі, і цалкам яблык у роце не памесціўся. I Сноўдала акуратна раскусіў яго, на далонь чалавека пры гэтым не капнула ні кроплі сліны і соку, пражаваў адну палавінку, зняў другую, вызваліў цалкам руку, сунуўся мысаю да цэлага яблыка. Тут чалавек злёгку замітусіўся, зацерабіў нікеляваныя і лакіраваныя свае прычындалы, што віселі ў яго цераз плячо і на грудзях. Сноўдала занепакоіўся, і чалавек адчуў гэта.