Rozbuchana Wyobraźnia Olivii Joules

33

Rik minął Olivię i poruszając gwałtownie wszystkimi kończynami, sięgnął po nóż, najwyraźniej z zamiarem zaatakowania rekina. Olivia chwyciła go za nogę i przyciągnęła do siebie. Pokazała mu zawór, zaciśniętą pięścią przesuwając wzdłuż gardła, by uświadomił sobie, że powietrze jej się skończyło. Rik spojrzał w dół za opadającą w otchłań głową, po czym odwrócił się i zaczął płynąć za Olivia. Poruszając się łagodnie, oddalała się z miejsca wypadku, na kompasie sprawdzając, w którym kierunku powinna płynąć do brzegu. Upewniła się, czy Rik podąża za nią, i poczuła zmianę w automacie, która oznaczała, że nie ma już powietrza. Znowu musiała walczyć z ogarniającą ją paniką. Nad sobą widziała cienie kolejnych rekinów, zmierzających ku miejscu krwawej jatki. Rozpoczęła kontrolowane wynurzanie się bez powietrza. Robiła bardzo wolne wydechy, na głos wypowiadając: „Achhh”. Czuła, jak kamizelka wypełnia się powietrzem, coraz ciaśniej opinając jej klatkę piersiową. Znalazła wężyk odprowadzający i nabrała z niego pełne płuca powietrza. Wypuszczała je wolniutko do wody, wciąż patrząc w górę, w stronę magicznego światła, bąbelków i błękitu powierzchni, która wabiła, mamiąc, że jest bliżej niż w rzeczywistości. Dużo kosztowało ją, by się nie śpieszyć. „Oddychaj, nie wpadaj w panikę, wznoś się w tempie najwolniejszego z bąbelków”.

Gdy w końcu wypłynęli na powierzchnię, łapiąc spazmatycznie powietrze i krztusząc się, brzeg wciąż był bardzo daleko – od przystani dzieliło ich jeszcze co najmniej sto metrów.

– Co mu zrobiłaś?! – wrzasnął Rik.

– Co? – spytała, ściągając maskę i uwalniając się od pasa obciążającego. – O czym ty gadasz?!

Zamachała w stronę brzegu i gwizdnęła w gwizdek. Wokół szopy jak zwykle siedziała spora grupka ludzi.

– Na pomoc! – wrzasnęła. – Rekiny!

– Co mu zrobiłaś? – zaszlochał Rik. – Co zrobiłaś?

– O czym ty, do diabła, mówisz?! – wściekła się. – Zwariowałeś?! Tam w tunelu to nie był Dwayne. To był ktoś w gumowej masce. Dał mi powietrze, a potem się wycofał.

– Do kurwy nędzy! To niemożliwe. Hej! – Rik zaczął krzyczeć i wymachiwać w stronę przystani. – Hej, chodźcie tutaj!

Olivia obejrzała się i zobaczyła płetwę.

– Rik, zamknij się i przestań się rzucać.

Nie spuszczając wzroku z płetwy, zagwizdała i uniosła rękę. Dzięki Bogu, chłopcy na przystani w końcu zrozumieli, że coś się dzieje. Ktoś uruchomił silnik w łodzi, kilku wskoczyło na pokład i w jednej chwili łódź pędziła już w ich stronę. Płetwa znikła pod wodą. Olivia podkurczyła nogi pod siebie i unosząc się w wodzie jak korek, myślała: „Szybciej, błagam, szybciej”. Każdej chwili spodziewała się koło siebie ruchu potężnego cielska i bólu rozrywanego ciała. Miała wrażenie, że łódź zbliża się potwornie wolno. Co oni robili? Pieprzone matoły.