Rozbuchana Wyobraźnia Olivii Joules

Pewnie wodził rękami po jej ciele. Zarzuciła mu ramiona na szyję i rozkoszując się pocałunkiem, dotykiem poznawała mięśnie jego pleców. Pod koszulą wyczuła jakiś pasek. Wodząc po nim palcami, dotarła aż do biodra, gdy on gwałtownie odepchnął jej rękę.

– Nosisz broń?

– Nie, dziecinko – wyszeptał. – Po prostu cieszę się tobą.

– W trochę dziwnym miejscu.

– Lubimy zaskakiwać – odparł, wprawnie wsuwając jej rękę w dżinsy.

Boże, zupełnie jakby naprawdę znowu miała szesnaście lat. Rozległy się krzyki. Zza skały wychynął Dwayne. Spojrzał na nich, wściekle żując jakiś kawał gumy. Na chwilę niesamowicie posmutniał, po czym się odwrócił.

– Hej, stary, kasujemy się – mruknął zduszonym głosem.

Wyprostowali się i poprawili ubrania. Morton C objął ją ramieniem i powoli wrócili do pozostałych. Na ich widok roześmiał się krótko.

– Jezu, jak my tę bandę załadujemy na łodzie?

Rik siedział w połowie wysokości palmy, prawdopodobnie szukając zamaskowanego helikoptera. Dwayne jak szalony biegał tam i z powrotem po plaży, nie przestając żuć gumy. Część ekipy weszła do wody, gdzie skakali i tańczyli, wymachując uniesionymi nad głowami rękoma. Przy wygasającym z wolna ognisku zebrała się reszta i przekrzykując się nawzajem, toczyła ni to rozmowę, ni kłótnię.

– Właśnie tak to, stary, widzę, dokładnie tak, nie inaczej!

– Dokładnie! Dokładnie o to chodzi!

Morton C westchnął i zaczął zbierać całe towarzystwo.

Wiatr ucichł zupełnie i morze, smoliście czarne, było gładkie jak stół. Rozmowa zeszła na Feramo. Dwayne, wyraźnie pobudzony, wpatrywał się w widoczne na krańcu wyspy światła, ani na chwilę nie przestając nerwowo żuć.

– Teraz na Popayan musisz uważać na każde pieprzone słowo. Nigdy nie wiadomo, kto dla nich pracuje, a kto nie. Tak jest, stary, jutro tam idę. Zejdę tam na dół i zrobię coś, co da im trochę do myślenia.

– Hej – mitygował go Morton C. – Uspokój się, stary. Jesteś nieźle naćpany.

– Powinniśmy je przejąć – powiedział Dwayne. – To wariactwo, chłopie. Znamy te jaskinie lepiej od nich. My powinniśmy je przejąć. – Patrzył prosto przed siebie, żuł i jak jakiś maniak wymachiwał jedną nogą.

Olivia zadrżała. Morton C przyciągnął ją do siebie i otulił jej ramiona swoim swetrem.

– W porządku? – szepnął. Uszczęśliwiona pokiwała głową. – Wiesz coś o tych ludziach?

Potrząsnęła przecząco głową, unikając jego wzroku. Nagle poczuła się potwornie zawstydzona znajomością z Feramo.

– Tylko tyle, co inni gadają. A ty?

Ktoś podał Mortonowi C skręta. Zaciągając się nim głęboko, zaprzeczył ruchem głowy. Po sposobie, w jaki wydmuchnął dym, Olivia domyśliła się, że tylko udawał, iż się zaciąga.

– Chciałbym sobie obejrzeć to miejsce. A ty?

– Taki miałam zamiar. Pomyślałam, że przydałoby mi się to do artykułu. Ale teraz trochę się boję.

– Jesteś dziennikarką? – Gdy podawał jej skręta, ich palce się zetknęły.

Dwayne nie przestawał się rozwodzić nad Feramo i Pumpkin Hill.

– Powinniśmy coś wymyślić, żeby ich porządnie nastraszyć. Przygotować im jakąś niespodziankę. Na przykład zrobić w jaskini coś tak okropnego, żeby już nigdy tam nie wrócili.

– Dla kogo pracujesz?

– Jestem wolnym strzelcem. Teraz piszę artykuł o nurkowaniu dla „Elan”. A co t y tutaj robisz?

Olivia przygryzła dolną wargę, czując, jak Morton C kładzie jej rękę na kolanie i wolno przesuwa ją w górę, mocno uciskając udo kciukiem.

Pod domem panny Ruthie schronili się w cieniu drzewa. Przez chwilę wydawało jej się, że widzi, jak w oknie pensjonatu porusza się zasłona i w świetle lampy rysuje się czyjaś sylwetka. Szybko cofnęła się głębiej pod drzewo.

– Mogę wejść? – wyszeptał z twarzą wtuloną w jej szyję.

Z ogromnym wysiłkiem odsunęła się od niego i tylko pokręciła przecząco głową.

Dysząc ciężko, spuścił na chwilę wzrok. Kiedy nieco się uspokoił, spojrzał na nią znowu.

– Co? Zakaz wstępu nocnym gościom?

– Chyba że z przyzwoitką.

– Nurkujesz jutro?

Kiwnęła głową.

– O której?

– Mniej więcej o jedenastej.

– Później cię znajdę.

Po powrocie do pokoju, nie mogąc się uspokoić, gorączkowo chodziła tam i z powrotem. To świętoszkowate odmawianie każdemu było dla niej prawdziwą torturą. Nie umiała powiedzieć, czy i jak długo jeszcze uda jej się wytrwać.