Rozbuchana Wyobraźnia Olivii Joules

36

– Napijesz się jeszcze wina? – zaproponował Feramo. – Mam St-Estèphe rocznik osiemdziesiąty drugi, myślę, że do koźliny wręcz wyśmienity.

– Znakomicie.

Tuż za Olivia niezwykle dogodnie ustawiona była donica z drzewkiem figowym. Gdy Feramo odwrócił się, by wybrać odpowiednią butelkę, Olivia porcję mięsa ze swojego talerza błyskawicznie przełożyła z powrotem na półmisek, do donicy zaś wlała całe wino z kieliszka.

– …a do deseru napijemy się Puligny-Montrachet rocznik dziewięćdziesiąty piąty.

– Mój ulubiony – powiedziała gładko.

– Jak już mówiłem – rzekł, nalewając wino, jeszcze nawet nie usiadłszy – problemem Zachodu jest rozdział świata fizycznego od duchowości.

– Hm – powiedziała Olivia. – Jeżeli jednak rząd jest religijny i postępuje zgodnie ze wskazaniami boskimi, nie oglądając się na procesy demokratyczne, w jaki sposób można powstrzymać świra, który twierdzi, że jego władza pochodzi od Boga, po czym wszystkie pieniądze zamiast najedzenie wydaje na budowę osiemnastu pałaców dla siebie?

– Partia Baas Saddama Husajna nie jest przykładem rządu religijnego.

– Wcale nie mówię, że jest. To był tylko przykład. Zastanawiam się po prostu, kto decyduje, co jest wolą Boga?

– To jest zapisane w Koranie.

– Lecz pismo można różnie interpretować. No wiesz, co dla jednego znaczy „Nie zabijaj”, drugi zrozumie jako oko za oko. Jak można wierzyć, że zabijanie w imię religii jest w porządku?

– Okropna z ciebie pedantka. Prawda nie wymaga sofistyki. Jest równie oczywista jak to, że słońce wschodzi nad pustynią. Upadek kultury Zachodu widoczny j est na każdym kroku – w jego miastach, w mediach, w jego przesłaniu dla świata: arogancji, głupocie, przemocy, bezmyślnej pogoni za tym, co materialne, w kulcie ludzi sławnych. Spójrz na tych wszystkich, których oboje poznaliśmy w Los Angeles – lubieżni, próżni, karmiący się obietnicą sławy i bogactwa jak szarańcza na plantacji sorgo.

– Wydawało mi się, że nieźle się w ich towarzystwie czujesz.

– Pogardzam nimi.

– Po co więc ich zatrudniasz?

– Po co ich zatrudniam? Ach, Olivio, ty nie jesteś taka jak oni, więc nie możesz tego zrozumieć.

– Może jednak spróbuję? Po co otaczasz się kelnerkami, ochroniarzami, nurkami i surfingowcami, z których każdy marzy tylko o tym, by zostać gwiazdą filmową, skoro tak naprawdę nimi pogardzasz?

Nachylił się i bardzo wolno przesunął palcem po jej szyi. Ręka Olivii zacisnęła się na szpilce do kapelusza.

– Ty nie jesteś jedną z nich. Nie jesteś szarańczą, lecz sokołem. – Podniósł się z krzesła i stanął zajej plecami. Zaczął gładzić ją po głowie, aż zjeżyły się jej włoski na karku. – Nie jesteś jedną z nich i dlatego trzeba cię schwytać i oswoić, aż zawsze będziesz chciała powracać do swojego pana. Nie jesteś jedną z nich – szeptał jej w szyję. – I dlatego nie jesteś lubieżna.

Nagle owinął sobie pięść jej włosami i gwałtownie szarpnął.

– A może jednak jesteś? Jesteś podatna na awanse mężczyzny, pocałunki, tajemne, pod osłoną ciemności?

– Au, puszczaj – powiedziała, uwalniając się. – Co jest z facetami na tej wyspie? Wszyscy jesteście zdrowo szurnięci. Teraz jemy kolację, więc bardzo cię proszę, żebyś przestał wydziwiać, tylko usiadł jak człowiek i uprzejmie wyjaśnił mi, o co tak naprawdę ci chodzi?

Znieruchomiał, wciąż trzymając rękę na jej włosach.

– Och, dajże spokój, Pierre. Przecież nie jesteśmy w piaskownicy i nie musisz ciągnąć mnie za włosy, jeżeli chcesz o coś zapytać. Uspokój się, siadaj na swoim miejscu i zjedzmy deser.

Kolejna chwila wahania. Krążył wokół stołu jak pantera.

– Dlaczego nie przyszłaś do mnie, jak obiecałaś, mój mały sokole, moja saqr?

– Ponieważ nie jestem małym sokołem, tylko zawodową dziennikarką. I piszę artykuł o nurkowaniu z dala od utartych szlaków. Nie jestem w stanie poznać wszystkich zakątków Bay Islands, udając się prosto do najbardziej luksusowego hotelu.

– Czy w skład twoich obowiązków służbowych wchodzą również bliższe znajomości z instruktorami nurkowania?

– Chyba niezbyt dobrze cię rozumiem?

– Cóż – rzekł lodowatym tonem. – Uważam, że doskonale wiesz, o kim mówię, Olivio. Mówię o Mortonie.

– Pierre, przecież wszyscy chłopcy z Zachodu tak właśnie zachowują się na imprezach, zwłaszcza kiedy mają dostęp do dużej ilości rumu i darmowej kokainy. Usiłują całować się z dziewczynami. W naszych krajach nie jest to żadna obraza moralności. A poza tym starałam się mu oprzeć – dodała, ryzykując drobne kłamstwo. – Ile dziewcząt ty próbowałeś pocałować od naszego ostatniego spotkania?

Niespodziewanie się uśmiechnął, jak mały chłopiec, któremu po napadzie szału oddano zabawki.