Rozbuchana Wyobraźnia Olivii Joules

– Wystarczy! – ryknął, zrywając się na nogi, co tylko rozśmieszyło ją jeszcze bardziej. O Boże, teraz naprawdę się doigrała. Musiała przestać. Odetchnęła głęboko, podniosła wzrok i znowu zaniosła się niepohamowanym chichotem. Zawsze w podobnych sytuacjach, kiedy nie wiadomo co zaczyna nas śmieszyć, a śmiać się pod żadnym pozorem nie wolno, szanse na opanowanie się są w zasadzie znikome. Nieraz zdarzało jej się przeżywać podobne katusze, na przykład w kościele albo na szkolnych apelach. Nawet myśl o tym, że lada chwila on może sięgnąć po miecz i jednym ciosem pozbawić ją głowy, wydała jej się najzabawniejszą rzeczą na świecie, tym bardziej że oczami wyobraźni ujrzała, jak jej własna, odcięta już głowa podskokami turla się po podłodze, ani na chwilę nie przestając chichotać.

– Przepraszam, bardzo przepraszam – wykrztusiła, starając się opanować i dłońmi zatykając nos i usta. – Dobrze już, dobrze.

– Najwyraźniej życie sprawia ci wielką przyjemność.

– Nie powinno cię to dziwić, zwłaszcza że jednego dnia trzykrotnie uniknęłam śmierci.

– Przepraszam za zachowanie Alfonso na łodzi.

– O mało nie zabił kilku nurkujących i kogoś na skuterze wodnym.

Usta Feramo wykrzywił dziwaczny grymas.

– To wszystko wina tej przeklętej łodzi. Zachodnia technologia, na pozór tak wielce obiecująca, ma na celu zrobienie z Araba głupca.

– Och, Pierre, teraz popadasz już w paranoję – powiedziała swobodnie. – Naprawdę nie wydaje mi się, aby to było priorytetowe założenie przy projektowaniu nowoczesnych motorówek. A tak przy okazji, co u ciebie słychać? Cieszę się, że cię widzę.

Popatrzył na nią niepewnie.

– Chodź, musimy wznieść toast! – powiedział i sięgnął, by otworzyć szampana.

Przyglądała mu się, przez cały czas dotykając ukrytej w materiale sukienki szpilki do kapelusza, starając się jednocześnie ocenić rozwój sytuacji. Oto stawała przed wielką szansą upicia go i wyciągnięcia z niego całej prawdy o tym, co knuje. Rozejrzała się po pokoju – na biurku zauważyła zamknięty laptop.

Feramo postanowił za wszelką cenę otworzyć butelkę, lecz nie bardzo potrafił poradzić sobie z korkiem. Najwyraźniej nie miał zbytniego doświadczenia w otwieraniu szampana. Olivia siedziała z przyklejonym do twarzy uśmiechem, jak gdyby czekała, aż jąkający się mężczyzna zdoła wreszcie wykrztusić kolejne słowo. Nagle korek z hukiem wystrzelił przez cały pokój, a szampan wytrysnął z butelki, oblewając rękę Feramo, stół, serwetki, kaktus i kanapki. Feramo wymknęło się jakieś dziwne przekleństwo, a potem zaczął nerwowo chwytać i wywracać wszystko na stole.

– Pierre, Pierre, Pierre – rzekła uspokajająco i wzięła się do wycierania kałuży szampana. – Uspokój się. Przecież nic się nie stało. Pozwolisz, że się tym zajmę… – dodała i zabrała ze stołu kieliszki. – Wypłuczę je tak, że nawet nie będzie śladu. Och, cóż za piękne kieliszki. Z Pragi? – Nie przestawała paplać, myjąc kieliszki w gorącej wodzie, a potem dokładnie je wycierając, zwłaszcza na dnie.

– Masz rację – powiedział. – To czeski kryształ. Widzę, że jesteś koneserką piękna. Podobnie jak ja.

Olivia o mało nie zaczęła znowu chichotać. Wyglądało na to, że arabski umysł jest równie pełen kiepskich komunałów jak kanał z telezakupami.

Ustawiła kieliszki na stoliku, pilnując, by ten, z którego początkowo miał pić Feramo, teraz przypadł jej. Uważnie obserwowała Pierre'a, czy nie zachowuje się jak truciciel, lecz widziała wyłącznie alkoholika aż trzęsącego się na myśl o swoim pierwszym tego dnia drinku.

– Wznieśmy toast – powiedział, podając jej kieliszek. – Za nasze rendezvous.

Przez chwilę spoglądał na nią z powagą, a potem wychylił wszystko do dna niczym Kozak podczas zawodów w piciu wódki.

„Czy on nie wie, że szampana nie pije się w ten sposób?”, zdziwiła się w duchu. Przypomniała jej się matka Kate, zdeklarowana abstynentka od urodzenia, która przygotowując gin z tomkiem, prawie całą szklankę napełniała czystym ginem, toniku dolewając tyle, co kot napłakał.

– Pora, żebyśmy coś zjedli.

Gdy wstał i skierował się w stronę tarasu, pospiesznie opróżniła swój kieliszek do doniczki z kaktusem. Feramo odsunął dla niej krzesło, jak zwykli czynić to kelnerzy. Usiadła, spodziewając się, że jak kelner podsunie je w odpowiednim momencie. Niestety, coś poszło nie tak i w rezultacie usiadła na niczym, lądując na podłodze. Myślała, że znowu wybuchnie śmiechem, kiedy jednak podniosła na niego wzrok, ujrzała tylko malujące się na jego twarzy ogromne upokorzenie i wściekłość.