Desiderium Intimum

Gwałtownie otworzył oczy i zobaczył to wbite w siebie, dzikie, rozpalone spojrzenie,

płonące jak w gorączce, pochłaniające go...

Orgazm chwycił go w swoje szpony mocno i brutalnie, szarpiąc jego ciałem i

miażdżąc wszystkie mięśnie, wysysając z niego niemal każdą kropelkę białej cieczy,

która zalała mu dłoń i brzuch, oraz zamieniając spazmy w przyjemność tak silną, iż

wydawało mu się, że zaraz zemdleje. Przed oczami widział jedynie gwiazdy. I dwa

niekończące się tunele.

Tak długo...

W końcu napięcie zamieniło się w drżenie, a zalewające go fale żaru powoli zaczęły

odpływać. Rozprostował zaciśnięte konwulsyjnie palce i spojrzał w parę źrenic, które

teraz pałały tylko jednym... satysfakcją...

Doskonale.

Zanim jednak echo orgazmu na dobre się uciszyło, a żar odpłynął... jego dłoń

gwałtownie zacisnęła się na kulce i to z taką siłą, jakby chciał ją zmiażdżyć. Pod jego

drżącymi palcami obraz Snape'a zaczął się rozpływać i w końcu całkowicie zniknął.

Napłynął chłód.

Co on najlepszego zrobił? Co zrobił?!

Miał o nim zapomnieć, a nie... a nie...

Zerwał się z łóżka i ukrył twarz w dłoniach. Wściekłość na samego siebie rozpalała

jego żyły jeszcze skuteczniej niż wcześniejsze podniecenie.

To wszystko, co robił... było żałosne. Musi przestać, musi znaleźć jakiś sposób,

żeby... Musi stąd wyjść! Musi się od tego uwolnić. Odetchnąć. Zapomnieć.

A co najlepiej pomagało zapomnieć? Znał odpowiedź na to pytanie.

I wiedział, jak to zdobyć.

Wrzucił kulkę pod poduszkę, jednocześnie wyciągając spod niej swoją różdżkę.

Szybko się oczyścił, sięgnął po Mapę Huncwotów i błyskawicznie odnalazł

znajdującą się w lochach czarną kropkę z napisem Severus Snape. Rozejrzał się po

korytarzach. Filch był na trzecim piętrze, a pani Norris na piątym. Złapał pelerynę

niewidkę, zerwał się z łóżka, ubrał się ciepło i na palcach wymknął się z dormitorium.

W Pokoju Wspólnym znajdowało się jeszcze kilkoro uczniów, ale dzięki pelerynie

prześliznął się niezauważony. Sprawdzając mapę, aby nie natknąć się na żadnego

nauczyciela patrolującego korytarze, wyszedł z zamku i, brodząc w śniegu, dotarł

pod Wierzbę Bijącą. Unieruchomił ją zaklęciem Immobilus i podziemnym korytarzem

przeszedł do Wrzeszczącej Chaty. Wolałby użyć przejścia znajdującego się za

posągiem Jednookiej Wiedźmy, ale był pewien, że miałby ogromne trudności z

wydostaniem się z Miodowego Królestwa w środku nocy, kiedy sklep był zamknięty.

Uchylił krzywe, ledwie trzymające się na zawiasach drzwi i wydostał się na zewnątrz.

Wiatr był tutaj jeszcze bardziej przenikliwy niż na błoniach. Słyszał, jak wyje i

świszczy w szparach pomiędzy rozpadającymi się deskami. Rozmasował

przemarznięte ramiona i ruszył w kierunku majaczących w ciemności świateł wioski.

Przez chwilę pomyślał, że może dobrze by było spróbować zatrzeć za sobą ślady,

które zostawiał w śniegu, ale bardzo szybko porzucił ten pomysł. To nie było ważne.

Zresztą, kto by go tu szukał?

Hogsmeade w nocy wydawało się niemal wymarłe. Jedyną oznaką życia były

rozświetlone gdzieniegdzie okna, które rzucały na śnieg kwadraty ciepłego światła.

Harry starannie je omijał, zmierzając wprost ku swemu celowi... ku leżącej w pewnym

oddaleniu od głównego traktu karczmie. Wiedział, że będzie otwarta. I że nikt nie

zwróci uwagi na kolejnego, ukrywającego się przybysza.

Przystanął przed drzwiami. Ze środka dochodziły głośne rozmowy, zachrypnięte

śmiechy i pijacki bełkot. Wziął głęboki oddech i pchnął ciężkie drzwi Świńskiego Łba.

Tak, jak się spodziewał, nikt nie zwrócił uwagi na samo-otwierające się drzwi, ani

pojawiające się na zabrudzonej, drewnianej podłodze mokre ślady. Rozejrzał się.

Dostrzegł grupę podchmielonych czarodziejów o długich, splątanych włosach,

ubranych w wytarte, połatane płaszcze, którzy wyglądali tak, jakby karczma była ich

miejscem zamieszkania. Pod ścianą siedziało kilka zakapturzonych postaci, a przy

jednym ze stolików dwie młode kobiety, które zdawały się w ogóle nie pasować do

tego miejsca. Ale w momencie, kiedy jedna z nich odwróciła na chwilę głowę,

dostrzegł jej oczy - miały jadowicie żółty kolor i podłużne źrenice. A więc nie były

ludźmi. Tak samo jak siedzący pod oknem mężczyzna o chropowatej skórze

przypominającej korę drzewa.

To było właśnie takie miejsce. Skupiające wyrzutków. Odmieńców. Tutaj mogli być

sobą i nikt nie zwracał na nich uwagi. Harry do tej pory nie mógł uwierzyć, że Tonks

wybrała właśnie to miejsce na ich świąteczną zabawę. Teraz, bez tych wszystkich

dekoracji, karczma wyglądała jak najgorsza speluna, z podłogą zasypaną słomą i tak

zapuszczonym barem, iż wydawało się, że szorujący go barman jedynie

rozsmarowuje na nim brud. Ale Harry'emu to nie przeszkadzało. Liczyło się tylko to,