Na glinianych nogach [Feet of Clay - pl]

A pan Cheese, właściciel, potrafił słuchać. Słuchał takich zdań jak „Podwójną” albo „Jeszcze jedno”. Wymawiał też odpowiednie słowa, takie jak „Na kredyt? Oczywiście, panie oficerze”. Strażnicy płacili swoje długi — albo musieli wysłuchać pogadanki kapitana Marchewy.

Vimes siedział ponury nad szklanką lemoniady. Miał ochotę na drinka i doskonale rozumiał, czemu go nie wypije: jeden drink zwykle pojawiał się w tuzinie szklaneczek. Ale ta wiedza niczego nie ułatwiała.

W tawernie siedziała prawie cała dzienna zmiana i jeden czy dwóch ludzi, którzy mieli dzisiaj wolne.

Choć nie było tu zbyt czysto, podobał mu się ten lokal. Kiedy słyszał wokół gwar rozmów, nie mógł się zorientować we własnych myślach.

Głównym powodem, dla którego pan Cheese pozwolił, by jego tawerna stała się praktycznie piątym komisariatem Straży Miejskiej, było bezpieczeństwo, jakie mu to gwarantowało. Strażnicy pili spokojnie, na ogół. Przechodzili z pozycji wertykalnej do horyzontalnej, sprawiając minimum kłopotów i nie niszcząc zanadto wyposażenia. Nikt też nigdy nie próbował go obrabować. Strażnicy naprawdę się irytowali, jeśli ktoś przeszkadzał im w piciu.

Dlatego był szczerze zdumiony, kiedy drzwi odskoczyły nagle i wpadło trzech uzbrojonych w kusze mężczyzn.

— Nie ruszać się! Kto się ruszy, zginie!

Rabusie zatrzymali się przy barze. Ze zdziwieniem stwierdzili, że ich przybycie nie wzbudziło zamieszania.

— Na miłość bogów, czy ktoś mógłby zamknąć drzwi? — burknął Vimes.

Posłuchał go siedzący koło wejścia strażnik.

— I zarygluj — dodał Vimes.

Trzej złodzieje rozejrzeli się. Kiedy ich oczy przyzwyczaiły się do półmroku, odnieśli ogólne wrażenie pancerzowości, z silnym akcentem uhełmowienia. Ale ta pancerzowość się nie poruszała. Przyglądała im się w milczeniu.

— Jesteście nowi w mieście, chłopcy? — zapytał pan Cheese, polerując szklankę.

Najodważniejszy z trójki machnął barmanowi kuszą przed nosem.

— Dawaj pieniądze, ale już! — wrzasnął. — Bo jak nie — dodał, zwracając się do całej sali — będziecie mieli martwego barmana.

— W mieście jest dużo innych knajp, tumanie — odpowiedział mu jakiś głos.

Pan Cheese nie podniósł nawet wzroku znad szklanki.

— Wiem, że to wy, funkcjonariuszu Udgryzjel — oznajmił spokojnie. — Macie na rachunku dwa dolary i trzydzieści pensów, dziękuję uprzejmie.

Rabusie zbili się w ciasną grupkę. Tawerny nie powinny się tak zachowywać. Zdawało im się, że słyszą lekkie zgrzytnięcia rozmaitej broni wydobywanej z odpowiednich pochew.

— Czy ja was już gdzieś nie widziałem? — spytał Marchewa.

— O bogowie, to on! — jęknął któryś z napastników. — Miotacz chleba!

— Zdawało mi się, że pan Staloskórka zabierał was do Gildii Złodziei…

— Wynikł drobny spór w kwestii podatków…

— Nie mów mu!

Marchewa klepnął się w czoło.

— Formularze podatkowe! — powiedział. — Pan Staloskórka pewnie się martwi, że o nich zapomniałem.

Złodzieje stali teraz tak blisko siebie, że przypominali grubego sześcioręcznego stwora, który wydaje majątek na kapelusze.

— Eee… Strażnikom nie wolno zabijać ludzi, prawda? — zainteresował się jeden z nich.

— Nie wolno na służbie — odparł Vimes.

Najodważniejszy z trójki skoczył nagle, chwycił Anguę i szarpnięciem postawił ją na nogi.

— Wychodzimy stąd cali i zdrowi, bo oberwie dziewczyna. Zrozumiano? — warknął.

Ktoś parsknął drwiąco.

— Mam nadzieję, że nikogo nie zabijesz — powiedział Marchewa.

— Sam o tym zdecyduję!

— Czy ja mówiłem do ciebie?

— Nie martw się, poradzę sobie — uspokoiła Marchewę Angua. Rozejrzała się, by sprawdzić, czy na pewno nie ma tu Cudo. Potem westchnęła. — Chodźmy, panowie. Miejmy to już za sobą.

— Nie baw się jedzeniem! — zawołał ktoś.

Zabrzmiał jeden czy dwa chichoty, ale Marchewa odwrócił się na krześle i nagle wszyscy bardzo się zainteresowali swoimi drinkami.

— Nic nie szkodzi — rzuciła cicho Angua.

Zdając sobie sprawę, że coś jest nie tak, jak powinno, ale nie wiedząc, co takiego, złodzieje cofali się ostrożnie. Nikt im nie przeszkadzał, kiedy odsuwali rygiel, a potem — wciąż trzymając Anguę — wyszli w kłęby mgły.