Aventuroj de la brava soldato Švejk dum la mondmilito

Rekonsciiĝinte, la pia kurato ekflustris: “La religio estas la afero de racia pripenso. Kiu ne kredas je ekzisto de la sankta Triunuo…”

“Švejk,” interrompis lin Katz, “verŝu al sinjoro feldkurato ankoraŭ unu konjakon, ke li retrovu la fortojn. Diru al li ion, Švejk.”

“Obee mi raportas, sinjoro feldkurato,” ekparolis Švejk, “ke ĉe Vlašim vivis dekano kaj tiu havis ordigistinon, kiam lia antaŭa domzorgistino forkuris de li kun junulo kaj kun la pastra mono. Kaj tiu dekano ĉe siaj maljunaj ostoj komencis studi la verkojn de sankta Aŭgusteno, pri kiu oni diras, ke li apartenas inter sanktajn patrojn, kaj tie li dum legado eksciis, ke estu malbenita tiu, kiu kredas je ekzisto de antipoduloj. Li alvokis do sian ordigistinon kaj diras al ŝi: ‘Aŭdu, foje vi al mi rakontis, ke via filo estas maŝinisto kaj forveturis Aŭstralion. En tiu okazo li estus inter antipoduloj, kaj la sankta Aŭgusteno ordonas, ke estu malbenita ĉiu, kiu kredas je ilia ekzisto.’ ‘Via sinjora moŝto’, oponas tiu ulino, ‘mia filo ja sendas al mi el Aŭstralio leterojn kaj monon.’ ‘Tio estas diabla trompo,’ diras al tio sinjoro dekano, ‘laŭ la sankta Aŭgusteno Aŭstralio ne ekzistas, tiel tentas vin nur Antikristo.’ Dimanĉe li publike ŝin malbenis kaj kriis, ke Aŭstralio ne ekzistas. Do rekte el la preĝejo oni forveturigis lin en frenezulejon. Pli da aliaj tien apartenas. En la monaĥinejo de Ursulaninoj oni havas boteleton kun lakto de Maria la Virgulino, per kiu ŝi mamnutris Jesueton, kaj kiam oni alveturigis akvon de Lurdo en la orfejon ĉe Benešov, la infanoj ricevis post ĝi tian lakson, ke la mondo ne vidis ion similan.”

Antaŭ la okuloj de la pia kurato ekdancis nuberoj kaj li rekonsciiĝis per nova konjako, kiu eniris lian kapon.

Fermetante la okulojn, li demandis Katzon: “Ĉu vi ne kredas je la senpeka koncipiteco de Maria la Virgulino, ne kredas, ke la dikfingro de sankta Johano la Baptisto, kiun oni konservas ĉe piaristoj, estas vera? Ĉu vi kredas almenaŭ je Dio? Kaj se vi ne kredas, kial vi estas feldkurato?”

“Sinjoro kolego,” respondis Katz, frapetante lin familiare sur la dorso, “dum la ŝtato ne bontrovos, ke la soldatoj ne bezonas dian benon por morti en batalo, la ofico de feldkurato prezentos solide salajratan okupon, en kiu la homo ne devas tro peni. Por mi estis tio pli bona ol kuradi sur ekzercejoj, marŝi al manovroj. Tiam mi ricevadis ordonojn de miaj superuloj kaj nun mi faras, kion mi volas. Mi reprezentas iun, kiu ne ekzistas, kaj mi mem ludas la rolon de dio. Se mi ne volas iun pekliberigi, do mi ne pekliberigos lin, eĉ se li petus min surgenue. Cetere, da tiaj eblus trovi treege malmulte.”

“Sinjoron Dion mi amas,” reagis la pia feldkurato, komencante singulti, “ege mi lin amas. Donu al mi iom da vino. Sinjoron Dion mi estimas,” li daŭrigis poste, “mi estimas lin tre kaj honoras lin. Neniun mi estimas tiom kiom lin.”

Li pugnobatis la tablon, ĝis la boteloj eksaltetis: “Dio estas majesta eco, io supertera. Li estas honesta en siaj aferoj. Li estas suna estaĵo, tion neniu al mi refutos. Mi estimas ankaŭ la sanktan Jozefon kaj ĉiujn sanktulojn krom sankta Serapiono. Li havas tian malbelan nomon[95].”

“Li petu ĝin ŝanĝi,” rimarkis Švejk.

“Mi amas sanktan Ludmilan kaj sanktan Bernardon,” daŭrigis la ekskatekisto, “tiu en San Gotardo savis multe da pilgrimantoj. Li havas botelon da konjako sur la kolo kaj elserĉas homojn en neĝamasoj.”

La amuzo ricevis alian direkton. La pia kurato komencis salti de unua al deka: “Bet-Leĥemajn senkulpajn infanojn mi estimas, ilia nomtago estas la dudekokan de decembro, Herodon mi malamas. — Se kokino dormas, oni ne povas havi de ĝi freŝajn ovojn.”

Li komencis ridi kaj kanti “Sankta Dio, sankta, forta.”

Sed li tuj tion interrompis, kaj turnante sin al Katz, bruske demandis, leviĝante:

“Ĉu vi ne kredas, ke la dekkvinan de aŭgusto oni festas la Ĉieliron de Maria la Virgulino?”

La amuzo plene disvolviĝis. Aperis ankoraŭ aliaj boteloj kaj de tempo al tempo ekparolis Katz: “Diru, ke vi ne kredas je Sinjoro Dio, alie mi al vi ne verŝos.”

Ŝajnis, ke revenas la tempoj, kiam oni persekutis unuajn kristanojn. La ekskatekisto blekis ian kanton de martiroj el la roma areno kaj kriegis: “Mi kredas je Sinjoro Dio, mi ni malkonfesos lin. Lasu al vi vian vinon! Mi mem povas por ĝi sendi.”

Fine ili metis lin en la liton. Antaŭ la ekdormo li proklamis, levante la dekstran manon por ĵuro: “Mi kredas je Dio la Patro, Dio la Filo kaj la Sankta Spirito. Alportu al mi la brevieron!”

Švejk ŝovis al li en manon ian libron, kuŝantan sur la noktotableto, kaj tiel la pia feldkurato ekdormis kun “Dekamerono” de G. Boccaccio en la mano.