Aventuroj de la brava soldato Švejk dum la mondmilito

Švejk prenis tiun hejman relikvon kaj legis:

“Kara Anneta! Ni fartas ĉi tie tre bone, ni ĉiuj estas sanaj. La najbarino sur la apuda lito havas ekzanteman… kaj estas ĉi tie ankaŭ infekta… Alie ĉio estas en ordo. Ni havas sufiĉe da manĝo kaj ni kolektas terpomajn… por supo. Mi aŭdis, ke sinjoro Švejk estas jam…, iamaniere do esploru, kie li kuŝas, por ke ni povu post la milito igi garni tiun lian tombon per ŝtona rando. Mi forgesis al vi diri, ke en la subtegmento en dekstra angulo estas en kesteto ido de malgranda rathundeto. Sed pasis jam kelke da semajnoj, kiam ĝi ne ricevis voraĵon, de la tago, kiam oni venis por mi pro… Mi opinias do, ke estas jam malfrue kaj ke ankaŭ tiu hundeto estas jam en la sino de…”

Tra la tuta karto estis rozkolora stampo: Cenzurita en i.k.r.[88] koncentrejo Steinhof.

“Kaj tiu hundeto vere estis jam morta,” ĝemis la kuzino de sinjorino Müller, “kaj ankaŭ vian loĝejon vi ne ekkonus. Mi enloĝigis tie kudristinojn. Kaj ili faris el tio daman saloneton. Ĉie sur muroj pendas modaj bildoj. En fenestroj estas floroj.”

La kuzinon de sinjorino Müller ne eblis trankviligi.

Senĉese ĝemante kaj lamentante ŝi fine esprimis timon, ke Švejk dizertis el la soldatservo kaj intencas ankoraŭ eĉ ŝin senmoraligi kaj enkonduki en malfeliĉon. Fine ŝi parolis kun li kiel kun perversa aventurulo.

“Tio estas tre ŝerca,” diris Švejk, “tio al mi ege plaĉas. Por ke vi do sciu, sinjorino Kejř, vi plene pravas, ke mi venis eksteren. Sed unue mi devis mortigi dekkvin gardistojn kaj ĉefserĝentojn. Sed tion diru al neniu…”

Kaj Švejk foriris el sia hejmo, kiu lin ne akceptis, proklaminte:

“Sinjorino Kejř, en tolaĵlavejo mi havas kelke da kolumoj kaj brustumoj, alportu ilin do, por ke mi povu vesti min en ion en la civila vivo, kiam mi revenos el la milito. Ankaŭ atentu, ke tineoj ne detruu miajn vestojn en la ŝranko. Kaj al tiuj fraŭlinetoj, kiuj dormas en mia lito, transdonu mian saluton.”

Poste Švejk iris en la gastejon “Ĉe la kaliko”. Ekvidinte lin, sinjorino Palivec proklamis, ke ŝi kranos al li nenion, ke li ŝajne dizertis.

“Mia edzo,” ŝi komencis litanii per la malnova historio, “estis tiel singarda kaj sidas tie malliberigita, kompatindulo, tute senkaŭze. Kaj homoj kiaj vi paŝas tra la mondo, dizertas el la soldatservo. Pasintsemajne jam denove oni vin ĉi tie serĉis.”

“Ni estas pli singardaj ol vi,” ŝi finis sian parolon, “kaj trafis nin malfeliĉo. Ĉiu ne havas tiun feliĉon kiel vi.”

Tiun ĉi parolon ĉeestis iom aĝa sinjoro, seruristo el Smíchov[89], kiu iris al Švejk kaj diris al li: “Mi petas vin, sinjoro, atendu min ekstere, mi devas kun vi paroli.”

Surstrate li alparolis Švejkon, en kiu laŭ la aludo de sinjorino Palivec ankaŭ li vidis dizertinton.

Li sciigis al Švejk, ke li havas filon, kiu ankaŭ dizertis el la soldatservo kaj estas ĉe sia avinjo en Jasenná apud Josefov.

Neglektante tion, ke Švejk lin certigis, ke li ne dizertis, la sinjoro enpremis al li en la manplaton dudekkronon.

“Tio estas por la unua helpo,” li diris, trenante lin kun si en vinejon sur stratangulo, “mi vin komprenas, min vi ne devas timi.”

Malfrue nokte Švejk revenis al la feldkurato, kiu ankoraŭ ne estis hejme

Li venis nur antaŭmatene, vekis Švejkon kaj diris “Morgaŭ ni veturos servi militan meson. Kuiru nigran kafon kun rumo. Aŭ ankoraŭ pli bone, kuiru grogon.”