Aventuroj de la brava soldato Švejk dum la mondmilito

Al tiu sanktulo neniu faris ion malbonan. Male, ambaŭflanke li havis du flugilhavajn kreaĵojn, kiuj prezentis anĝelojn. Sed la spektanto havis impreson, ke tiu sankta nuda viro kriegas pro teruro, kia kompanio lin ĉirkaŭas. Scie, la anĝeloj aspektis kiel fabelaj fantomoj, io inter flugilhava sovaĝa kato kaj apokalipsa monstro.

Vidalvide al li estis bildo, prezentanta la dian Triunuon. La kolombinon, finfine, la pentristo povis neniel fuŝi. Li bildigis birdon, kiu povis prezenti same tiel kolombinon kiel blankan kokinon de la speco Wyandotte[92].

Male, Dio la Patro aspektis kiel rabisto el la usona sovaĝa okcidento, kiun al la spektantaro prezentas atentostreĉa sangoplena filmo.

Kontraŭe la Filo de Dio estis gaja juna viro kun bela ventreto, vualita per io, kio aspektis kiel bankalsono. La tuto faris impreson pri sportisto. La krucon, kiun li havis enmane, li tenis tiel elegante, kvazaŭ temus pri tenisa rakedo.

Sed de fore ĉio kunfluis kaj vekis impreson, ke trajno enveturas stacion.

Tion, kion prezentas la tria bildo, absolute ne eblis diveni.

Soldatoj ĉiam disputis kaj solvis tiun rebuson. Iu eĉ opiniis, ke temas pri regiono apud Sázava.

Sed sub tio estis surskribo: “Sankta Maria, Dipatrino, kompatu nin.”

Švejk feliĉe metis la militan altaron en droŝkon, li mem sidiĝis al la droŝkisto sur koĉerbenkon kaj la feldkurato en la droŝko komforte streĉis siajn piedojn sur la dian Triunuon.

Švejk interparolis kun la droŝkisto pri la milito.

La droŝkisto estis ribelulo. Li faris diversajn aludojn pri venko de aŭstraj armiloj, ekzemple: “Tiuj en Serbio ja donis al vi sur la nazon!” kaj simile. Kiam ili estis ĉe akcizlinio, la oficisto demandis, kion ili veturigas.

Švejk respondis:

“La Dian Triunuon kaj la Virgulinon Maria kun feldkurato.”:

Intertempe sur la ekzercejo senpacience atendis infanteriaj kompanioj. Kaj ili atendis longe. Ĉar la feldkurato kaj Švejk veturis ankoraŭ al la ĉefleŭtenanto Witinger por la sporta pokalo kaj poste en monaĥejon de Břevnov por hostimontrilo, ciborio kaj aliaj mesbezonaĵoj inkluzive botelon da mesvino. El tio vidiĝas, ke servi militan meson ne estas tre simpla afero.

“Ni flikas tion diversmaniere,” diris Švejk al la droŝkisto.

Kaj li pravis. Nome, kiam ili jam alveturis al la ekzercejo kaj estis ĉe podio kun lata barilo kaj tablo destinita por starigi sur ĝin la militan altaron, montriĝis, ke la feldkurato forgesis kunpreni akoliton.

Ĉiam akolitis al li certa infanteriano de la regimento, sed tiu preferis lasi sin transloki al telefonistoj kaj forveturis al la fronto.

“Tio ne estas problemo, sinjoro feldkurato,” diris Švejk, “ankaŭ mi povas tion plenumi.”

“Kaj ĉu vi scias akoliti?”

“Mi faris tion neniam,” respondis Švejk, “sed oni povas provi ĉion. Nun estas milito, kaj en milito la homoj faras aferojn, pri kiuj antaŭe ili eĉ ne sonĝis. Tiun simplan ‘et cum spiritu tuo’ al la via ‘dominus vobiscum’ ankaŭ mi kunmetos. Kaj krom tio mi opinias, ke tio estas nenio malfacila promeni ĉirkaŭ vi kiel kato ĉirkaŭ varmega kaĉo. Kaj lavi al vi la manojn kaj verŝi vinon el kruĉetoj…”

“Bone,” diris la feldkurato, “sed akvon al mi ne verŝu. Prefere tuj plenigu la duan kruĉeton ankaŭ per vino. Cetere mi ĉiam al vi diros, ĉu iri dekstren aŭ maldekstren. Se mi tre mallaŭte ekfajfos unufoje, tio signifas dekstren, se dufoje, maldekstren. Vi ne devas ankaŭ tro peni por transportadi la meslibron. Cetere, tio estas facila. Ĉu vi ne havas timtremadon?”

“Mi timas nenion, sinjoro feldkurato, eĉ ne akolitadon.”

La feldkurato pravis, kiam li sin esprimis: “Cetere, tio estas facila.”

Ĉio iris treege glate.

La parolo de la feldkurato estis tre konciza:

“Soldatoj! Ni kunvenis ĉi tie, por ke antaŭ la forveturo sur batalkampon ni turnu niajn animojn al Dio, ke li donu al ni venkon kaj konservu nin sanaj. Mi ne detenos vin longe kaj deziras al vi ĉion la plej bonan.”

“Ripoz’!” komandis maljuna kolonelo sur la maldekstra alo.

La militan meson oni nomas “milita” tial, ke ĝi submetiĝas al la samaj leĝoj kiel milita taktiko sur batalkampo. Ĉe longa manovrado de soldataroj dum la tridekjara milito ankaŭ militaj mesoj estis neordinare longaj.

Ĉe moderna taktiko, kiam la movoj de armeoj estas rapidaj kaj viglaj, ankaŭ milita meso devas esti rapida kaj vigla.

Tiu ĉi daŭris precize dek minutojn kaj tiuj, kiuj staris pli proksime, treege miris, kial la feldkurato dum la meso fajfetas.

Švejk regis la signalojn bonege. Li iris al la dekstra flanko de la altaro, denove estis maldekstre, dirante nenion alian oclass="underline" “Et cum spiritu tuo.”

Tio aspektis kiel indiana danco ĉirkaŭ oferŝtono, sed faris tio bonan impreson, forpelante la enuon de la polva, trista ekzercejo kun vico da prunarboj fone kaj kun latrinoj, kies misodoro anstataŭis mistikan aromon de incenso en gotikaj temploj.

Ĉiuj amuzis sin treege bone. La oficiroj ĉirkaŭ la kolonelo rakontis al si anekdotojn kaj tiel tio iris en plena ordo. Tie aŭ alie oni aŭdis inter la viraro: “Donu al mi fumsuĉon.”