Tunnels door de tijd [The Corridors of Time - nl]

De achtste Wachter stak zijn hand op.

‘Ja, Hu?’ zei Storm.

‘Moeten we geen bericht sturen naar onze eigen tijd, Stralende?’ vroeg de man eerbiedig.

‘Natuurlijk. Maar dat kan vanuit Kreta gebeuren.’ Haar jade-groene ogen vernauwden zich. Zij legde haar vingers tegen haar kin en zei zachtjes: ‘Jijzelf zult langs een andere route naar huis gaan — met Malcolm.’

‘Wat?’ riep Lockridge verschrikt.

‘Weet je het niet meer?’ zei Mareth. Hij krulde zijn lippen. ‘We hebben geconstateerd dat hij het je zelf heeft verteld. Jij bent naar hem toegegaan en hebt haar aan hem verraden.’ ‘Ik… ik…’ Lockridge duizelde.

Storm kwam naar hem toe. Hij stond op. Zij legde een hand op zijn schouder en zei: ‘Misschien heb ik het recht niet dit van je vragen. Maar we kunnen het feit niet negeren. Op een of andere manier zul jij Brann in zijn eigen land opzoeken en hem vertellen waarheen ik gevlucht ben. Zo zul jij de eerste schakel zijn in de keten van gebeurtenissen die tot zijn nederlaag voert. Wees er trots op. Het is slechts aan weinigen gegeven om noodlot te zijn.’

‘Maar ik weet niet… vergeleken met hem — of met jou — ben ik maar een onbeschaafde wilde…’

‘Ikzelf ben ook een schakel in de keten — geboeid in het duister,’ fluisterde Storm. ‘Mijn geest zal altijd de littekens ervan blijven dragen. Denk je dat ik het niet anders zou willen? Maar we hebben alleen deze weg, en we móeten hem gaan. Dit is het laatste dat ik van je vraag, Malcolm, en het grootste. Daarna mag je naar je eigen land terugkeren. En ik zal je nooit vergeten.’

Hij balde zijn vuisten. ‘Okay, Storm,’ wist hij met moeite in het Engels eruit te brengen. ‘Voor jou zal ik het doen.’ Haar glimlach, vriendelijk en een heel klein beetje bedroefd, vertolkte een grotere dankbaarheid dan hij meende te verdienen.

‘Ga maar terug naar het feest,’ zei zij. ‘Wees gelukkig zolang je kunt.’

Hij boog en verliet struikelend het Lange Huis.

De zon verblindde hem. Hij had geen zin om zich bij de uitgelaten menigte te voegen, te veel verwarrende gedachten bestormden hem. Hij slenterde langs de kust en verdween na korte tijd achter een heuvel uit het zicht van het dorp. Eenzaam bleef hij staan en staarde uit over de baai. Kleine golfjes klotsten tegen de oever, witte meeuwen zwenkten door de blauwe lucht, in de eik achter hem zong een lijster. ‘Lynx.’

Hij keerde zich om. Auri kwam naar hem toe. Zij droeg de kleding van haar volk weer, een rok van boombast, een schoudertas van vossebont, een barnstenen halsketting. Daarbij was als een onderscheidingsteken de koperen armband gekomen die van Echegon, de hoofdman, was geweest en die strak om haar pols gewonden was. Een gouden krans van paardebloemen was in haar wapperende, door de zon verschoten haar gevlochten. Maar haar lippen trilden en tranen blonken in de hemelsblauwe ogen.

‘Zeg, wat is er aan de hand, kleintje? Waarom ben je niet bij het feest?’

Zij kwam naast hem staan en sloeg haar ogen neer. ‘Ik heb je gezocht.’

‘Ik ben voortdurend in de buurt geweest, behalve toen ik met De Storm sprak. Maar jij … ’ Nu dat hij erover nadacht, herinnerde Lockridge zich ineens dat hij Auri niet had zien dansen of zingen of met iemand naar het bos had zien gaan. In plaats daarvan had zij wat om de menigte heen gezworven als een troosteloos schimmetje. ‘Wat mankeert eraan? Ik heb iedereen verteld dat de vloek van je weggenomen is. Geloven ze mij niet?’

‘Jawel,’ zuchtte zij. ‘Na alles wat er gebeurd is, vinden ze mij gezegend. Maar ik wist niet dat een zegen zo'n zware last kon zijn.’

Misschien alleen omdat hij zijn eigen zorgen wilde vergeten, ging Lockridge zitten en liet haar aan zijn borst uithuilen. Hakkelend kwam het verhaal eruit. Het was heel eenvoudig: haar reis door de onderwereld had haar vervuld met mana. Zij was een vat geworden waarin onbekende Machten woonden. Wie weet met welk doel de Godin haar had uitverkoren. Wie zou het daarom wagen zich met haar in te laten? Niet dat men haar vermeed, of iets van dien aard. Nee, zij was een voorwerp van verering geworden. Zonder bedenken zouden zij alles doen wat zij vroeg, behalve haar behandelen als een van hunsgelijken.

‘Het is niet… omdat ze… niet van me willen houden. Ik kan… op jou wachten… of op iemand anders, als jij echt niet wilt. Maar… wanneer ze mij zien… houden ze op met lachen…’

‘Arm kindje,’ zei Lockridge zachtjes op de toon die zijn moeder vroeger gebruikte. ‘Arm liefje. Je bent wel bar slecht beloond.’

‘Ben jij bang van me, Lynx?’

‘Nee, natuurlijk niet. Daarvoor zijn we veel te lang bij elkaar geweest.’

Auri drukte zich tegen hem aan. Zij verborg haar gezicht tegen zijn schouder en stotterde: ‘Als ik van jou was, zouden… zouden zij… weten dat het goed was. Zij zouden weten dat het de wil van de Godin was die in vervulling was gegaan. Dan zou ik mijn plaats bij hen weer kunnen innemen. Nietwaar?’

Hij durfde niet toegeven dat dat volkomen juist was. Men zou haar altijd met bijzondere onderscheiding blijven behandelen. Maar wanneer haar nu nog onbekende lotsbestemming eenmaal op een voor ieder duidelijke manier vervuld was, zou zij weer een gewoon menselijk wezen zijn en de eerbied zou plaats maken voor normale, onbekommerde vriendschap.