Tunnels door de tijd [The Corridors of Time - nl]

Toen bevond Lockridge zich in het paleis en hij vergat zijn twijfels.

Zij hadden niet het hellende toegangspad genomen, maar waren omhoog gevlogen via een schacht die ze hoog in het gebouw weer verlieten. Voor hen strekte zich blinkend een weidse vloer uit, groenblauw van kleur en ingelegd met figuren van vogels, vissen, slangen en bloemen, die bedrieglijk levensecht waren. De vloer voelde warm en zacht aan onder hun voeten. Zuilen van jade en kristal rezen tot een ongelooflijke, duizelingwekkende hoogte, waar ze uitbloeiden in kapitelen van met edelstenen bezaaid gebladerte. Maar niet minder mooi waren de planten die op de grond rond de zuilen en rond de fontein in het midden groeiden. De meeste van die rode, paarse en gele zoet geurende bloemen waren hem onbekend; tweeduizend jaar na zijn eigen tijd had de wetenschap nieuwe bronnen van vreugde voortgebracht. Het kleurrijke, gewelfde plafond was doorschijnend; het oog werd getrokken naar een koepel waarin alle kleuren van de regenboog speelden en waardoor men, zo leek het, een blik wierp in de oneindigheid; geen enkele kathedraal had ooit een zo indrukwekkend en heerlijk raam bezeten. De muren waren transparant en Lockridge zag een landschap met tuinen, terrassen, boomgaarden, parken en heuvels in stralend zomerlicht. En… wat was dat reusachtige majesteitelijke dier met gebogen slagtanden? Het kwam onder de bomen uit en deed een roedel herten vlakbij als het ware in het niet verzinken… een mammoet, hierheen gebracht over een tijdspanne van twintigduizend jaar als een symbool van Haar grootheid?

Zeven knapen en zeven meisjes, als tweelingen op elkaar gelijkend, slank en schoon in hun naaktheid, knielden voor Hu. ‘Welkom,’ zeiden zij in koor, ‘welkom, gij die het Mysterie dient.’

Niet meer dan één avond durfden de Wachters Lockridge toestaan voordat hij zijn opdracht ging uitvoeren. Als verklaring gaven zij dat er te veel spionnen rondzwierven. Luxueus gekleed zat hij met Auri op iets dat noch een stoel, noch een bank was, maar dat zich doorlopend volmaakt aan de omtrek van hun lichaam aanpaste. Zij genoten van hem onbekende spijzen die een onovertroffen smaak hadden. De wijn was al even voortreffelijk en hij geraakte erdoor in een toestand van dromerig welbehagen. ‘Zit er een verdovend middel in?’ vroeg hij, maar Hu zei: ‘Laat je vooroordelen varen. Waarom zou je niet een onschadelijk genotmiddel gebruiken?’ De Wachter vertelde vervolgens over dranken en reukwerken die de menselijke geest toegang verschaften tot het bewustzijn van Haar werkelijke aanwezigheid in alles wat bestond. ‘Maar die zijn voor de grote plechtigheden gereserveerd. De mens is te zwak voor een langdurig besef van de godheid in zichzelf.’

‘Vrouwen kunnen het vaker verdragen,’ zei Vrouwe Yuria. Zij nam in Storms raad een vooraanstaande plaats in; zij was blond, had ogen als viooltjes, maar in haar Dianagezicht en -gestalte was de verwantschap duidelijk herkenbaar. Er zaten meer vrouwen dan mannen in de regering en het was duidelijk dat vrouwen overal voorrang hadden. De familiegelijkenis was echter bij allen te vinden, beide seksen waren knap, vitaal en zonder een spoor van veroudering. Hun conversatie was een flonkerend woordenspel, dat Lockridge al spoedig niet meer kon volgen; hij gaf de poging om eraan deel te nemen op, leunde achterover en genoot ervan zoals hij van muziek genoten zou hebben. Later kon hij zich geen goed idee vormen van wat er nu eigenlijk was gezegd. Vervolgens gingen zij naar een andere zaal, waar kleuren in een hypnotiserend ritme over vloer en wanden gleden. Bedienden liepen geruisloos rond met schalen vol verversingen, maar Lockridge kon nergens de bron ontdekken van de muziek waarop zij dansten. Van zijn diaglossa leerde Lockridge de ingewikkelde passen en de Wachtersdames waren meegaand in zijn armen; hun bewegingen voegden zich naar de Zijne totdat de twee lichamen zich als één bewogen. Ofschoon de toonladder hem vreemd was, voelde hij zich door deze muziek dieper ontroerd dan door alle andere muziek die hij in zijn leven had gehoord.

‘Ik denk dat jullie subsonische trillingen tussen het geluid door mengen,’ merkte hij op.

Yuria knikte. ‘Natuurlijk. Maar waarom moet je voor alles een naam en een verklaring hebben? Is de werkelijkheid niet voldoende?’

‘Neem me niet kwalijk. Ik ben maar een barbaar.’

Zij glimlachte en trok hem bij de figuur die zij dansten, dichter naar zich toe. ‘Niet “maar”. Ik begin te begrijpen waarom de Koriach jou haar gunst geschonken heeft. Slechts weinigen van ons — en ikzelf zeker niet — zouden zulke avonturiers kunnen zijn als zij en jij.’

‘Eh… dank je.’

‘Ik heb opdracht voor je vriendinnetje te zorgen — kijk, ze is in slaap gevallen — maar vannacht zal ze mij niet nodig hebben. Zou je de nacht met mij willen doorbrengen?’ Lockridge had gedacht dat hij alleen naar Storm verlangde, maar Yuria leek zoveel op haar, dat heel zijn wezen verlangend ‘ja’ schreeuwde. Hij had al zijn wilskracht nodig om uit te leggen dat hij de volgende dag uitgerust moest zijn. ‘Wanneer je terugkomt dan?’ nodigde Yuria hem uit. ‘Het zal mij een eer zijn.’ De muziek, de wijn en deze vrouw namen elke twijfel of hij wel zou terugkeren, van hem weg. Vrouwe Tareth danste voorbij met Hu en riep vrolijk: ‘Reserveer wat tijd voor mij, soldaat!’ Haar partner grinnikte zonder enige jaloersheid. Het huwelijk was een lang vergeten instelling. Op een keer had Storm een beetje boos opgemerkt dat vrije mensen geen eigendomsrechten op elkaar mochten doen gelden.