Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #6
- Год: 2009
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка». Краткое содержание книги:
Але і на вайне жыццё працягваецца. Гары, Рон і Герміёна, як і ўсе шаснаццацігадовыя, вучацца, ходзяць на вечарынкі і ўлюбляюцца. Аднак небяспека ўсё бліжэй і бліжэй. Нягледзячы на ўсе намаганні Дамблдора па абароне школы, у Хогвартсу адбываюцца вельмі дзіўныя падзеі.
Вір памяці на гэты раз адкрые Гары самую вялікую таямніцу Цёмнага Лорда, і дзеля таго, каб перамагчы, Гары вымушаны ахвяраваць самым дарагім ... Які ж бок у гэтай вайне прыме загадкавы Прынц-Паўкроўка?
The long-awaited, eagerly anticipated, arguably over-hyped Harry Potter and the Half-Blood Prince has arrived, and the question on the minds of kids, adults, fans, and skeptics alike is, “Is it worth the hype?” The answer, luckily, is simple: yep. A magnificent spectacle more than worth the price of admission, Harry Potter and the Half-Blood Prince will blow you away. However, given that so much has gone into protecting the secrets of the book (including armored trucks and injunctions), don’t expect any spoilers in this review. It’s much more fun not knowing what’s coming—and in the case of Rowling’s delicious sixth book, you don’t want to know. Just sit tight, despite the earth-shattering revelations that will have your head in your hands as you hope the words will rearrange themselves into a different story. But take one warning to heart: do not open Harry Potter and the Half-Blood Prince until you have first found a secluded spot, safe from curious eyes, where you can tuck in for a good long read. Because once you start, you won’t stop until you reach the very last page.
A darker book than any in the series thus far with a level of sophistication belying its genre, Harry Potter and the Half-Blood Prince moves the series into murkier waters and marks the arrival of Rowling onto the adult literary scene. While she has long been praised for her cleverness and wit, the strength of Book 6 lies in her subtle development of key characters, as well as her carefully nuanced depiction of a community at war. In Harry Potter and the Half-Blood Prince, no one and nothing is safe, including preconceived notions of good and evil and of right and wrong. With each book in her increasingly remarkable series, fans have nervously watched J. K. Rowling raise the stakes; gone are the simple delights of butterbeer and enchanted candy, and days when the worst ailment could be cured by a bite of chocolate. A series that began as a colorful lark full of magic and discovery has become a dark and deadly war zone. But this should not come as a shock to loyal readers. Rowling readied fans with Harry Potter and the Goblet of Fire and Harry Potter and the Order of the Phoenix by killing off popular characters and engaging the young students in battle. Still, there is an unexpected bleakness from the start of Book 6 that casts a mean shadow over Quidditch games, silly flirtations, and mountains of homework. Ready or not, the tremendous ending of Harry Potter and the Half-Blood Prince will leave stunned fans wondering what great and terrible events await in Book 7 if this sinister darkness is meant to light the way.
— Дзяменары здзейснілі яшчэ некалькі нападаў, — абвясціў ён, прымаючы ад місіс Уізлі кавалак торта. — А яшчэ ў нейкай халупе на поўначы знойдзена цела Ігара Каркарава. Над хатай вісела Смяротная пазнака… Хоць, сапраўды кажучы, я дзіўлюся, што пасля таго, як ён зрокся ад Пажыральнікаў Смерці, яму атрымалася пражыць амаль цэлы год. Памятаецца, Рэгулус, брат Сірыўса, працягнуў усяго пару дзён.
— Ды ўжо, вось так, — нахмурылася місіс Уізлі, — але, можа быць, мы пагаворым пра нешта інш…
— Рэм, а ты чуў пра Флорана Фортэскью? — спытаў Біл, якога Флер узмоцнена частавала віном. — Які быў…
— …уладальнікам кафэ-марозіва на Касым завулку? — умяшаўся Гары. У яго засмактала пад лыжачкай ад непрыемнага прадчування. — Ён мяне бясплатна частаваў… Што з ім здарылася?
— Судзячы па выглядзе кафэ, яго забралі.
— Навошта? — спытаў Рон. Місіс Уізлі гнеўна свідравала поглядам Біла.
— Хто ведае? Відаць, чымсьці ім не дагадзіў. А такі быў прыемны чалавек.
— Дарэчы, пра Касы завулак, — сказаў містэр Уізлі. — Падобна, Алівандэр таксама знік.
— Які рабіў чарадзейныя палачкі? — узрушана вымавіла Джыні.
— Ён самы. У краме пуста. Слядоў дужання ніякіх. Незразумела, ён сам схаваўся або яго выкралі.
— Але… дзе жа цяпер купляць палачкі?
— Ёсць і іншыя вытворцы, — сказаў Люпін. — Але Алівандэр — самы лепшы. Калі ён дастанецца таму боку, нам будзе вельмі цяжка.
На наступны дзень дашлі лісты з Хогвартсу са спісамі неабходных падручнікаў. А Гары яшчэ чакаў сюрпрыз: яго назначылі капітанам квідышнай каманды.
— Цяпер табе належаць тыя жа прывілеі, што ў стараст! — радасна ўскрыкнула Герміёна. — Асабістая ванная і ўсё іншае!
— Глядзі-ка, у Чарлі была такая жа, — Рон любоўна пагладзіў капітанскую нарукаўную павязку. — З розуму сысці, Гары, ты — мой капітан… гэта значыць, вядома, калі возьмеш мяне зваротна ў каманду, ха-ха…
— Настаў час ісці на Касы Завулак, больш цягнуць нельга, — уздыхнула місіс Уізлі, праглядаючы спіс Рона. — Давайце ў суботу, калі толькі вашаму бацьку зноў не прыйдзецца працаваць. Без яго я туды ні нагой.
— Мам, ты праўда думаеш, што Сама-Ведаеш-Хто сядзіць у засадзе ў “Завітуша і Клякца!? — хіхікнуў Рон.
— А Фортэскью і Алівандэр адправіліся на курорт, так? — імгненна ўспыхнула місіс Уізлі. — Калі ты лічыш магчымым жартаваць на гэтую тэму, сядзі ў хаце, я сама куплю ўсё, што табе трэба…
— Не ўжо, я з вамі, я жадаю ўбачыць краму Фрэда і Джорджа! — паспешна дабавіў Рон.
— Тады, малады чалавек, раю вам хутка пасталець, не то я магу вырашыць, што вы яшчэ не паспелі для нашай кампаніі! — злосна кінула місіс Уізлі. Яны схапіла свой гадзіннік — усе стрэлкі нібы прыляпіліся да “смяротнай небяспекі” — і паклала на чарку свежавымытых ручнікоў. — Тое ж дакранаецца вяртання ў Хогвартс!
Рон паглядзеў на Гары. Яго маці падхапіла цяжкі кошык з бялізнай і гадзіннікам і імкліва выйшла з кухні.
— Ачумець… ужо і пажартаваць нельга…
Урэшце, Рон спрабаваў не гаварыць больш дурасцяў пра Валан дэ Морта і здолеў абысціся без новых сутыкненняў з місіс Уізлі. Тым не менш, у суботу за сняданкам яна была вельмі напружаная. Біл, які заставаўся дома з Флер (да вялікай радасці Джыні і Герміёны), працягнуў Гары праз стол кашалёк, прутка набіты грашыма.
— А мне? — тут жа запатрабаваў Рон, вытарашчыўшы вочы.
— Гэта яго грошы, дубень, — сказаў Біл. — Гары, я ўзяў іх з твайго сейфа, а то зараз на атрыманне грошаў сыходзіць гадзін пяць, не менш. Гобліны зусім звар’яцелі на бяспецы. Два дня назад Аркі Філпоту нават засунулі індыкатар шчырасці ў… карацей, можаце мне паверыць, што так прасцей.
— Дзякуй, Біл, — падзякаваў Гары і саўгануў кашалёк у кішэнь.
— Ён у нас такі клапатльівы, — мякка смурлыкнула Флер і пагладзіла Біла па носе. Джыні, за яе спіной, адлюстравала, што яна ванітуе ў талерку з кашай. Гары здушыўся шматкамі; Рон прыняўся латашыць яго па спіне.
Дзень выдаўся хмурны, прыйшлося апранаць плашчы. У двары чакала асабістая міністэрская машына: аднойчы за імі такую ўжо дасылалі. Яны бясшумна ад’ехалі ад Нары. Біл і Флер махалі на развітанне з акна кухні.