Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #6
- Год: 2009
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка». Краткое содержание книги:
Але і на вайне жыццё працягваецца. Гары, Рон і Герміёна, як і ўсе шаснаццацігадовыя, вучацца, ходзяць на вечарынкі і ўлюбляюцца. Аднак небяспека ўсё бліжэй і бліжэй. Нягледзячы на ўсе намаганні Дамблдора па абароне школы, у Хогвартсу адбываюцца вельмі дзіўныя падзеі.
Вір памяці на гэты раз адкрые Гары самую вялікую таямніцу Цёмнага Лорда, і дзеля таго, каб перамагчы, Гары вымушаны ахвяраваць самым дарагім ... Які ж бок у гэтай вайне прыме загадкавы Прынц-Паўкроўка?
The long-awaited, eagerly anticipated, arguably over-hyped Harry Potter and the Half-Blood Prince has arrived, and the question on the minds of kids, adults, fans, and skeptics alike is, “Is it worth the hype?” The answer, luckily, is simple: yep. A magnificent spectacle more than worth the price of admission, Harry Potter and the Half-Blood Prince will blow you away. However, given that so much has gone into protecting the secrets of the book (including armored trucks and injunctions), don’t expect any spoilers in this review. It’s much more fun not knowing what’s coming—and in the case of Rowling’s delicious sixth book, you don’t want to know. Just sit tight, despite the earth-shattering revelations that will have your head in your hands as you hope the words will rearrange themselves into a different story. But take one warning to heart: do not open Harry Potter and the Half-Blood Prince until you have first found a secluded spot, safe from curious eyes, where you can tuck in for a good long read. Because once you start, you won’t stop until you reach the very last page.
A darker book than any in the series thus far with a level of sophistication belying its genre, Harry Potter and the Half-Blood Prince moves the series into murkier waters and marks the arrival of Rowling onto the adult literary scene. While she has long been praised for her cleverness and wit, the strength of Book 6 lies in her subtle development of key characters, as well as her carefully nuanced depiction of a community at war. In Harry Potter and the Half-Blood Prince, no one and nothing is safe, including preconceived notions of good and evil and of right and wrong. With each book in her increasingly remarkable series, fans have nervously watched J. K. Rowling raise the stakes; gone are the simple delights of butterbeer and enchanted candy, and days when the worst ailment could be cured by a bite of chocolate. A series that began as a colorful lark full of magic and discovery has become a dark and deadly war zone. But this should not come as a shock to loyal readers. Rowling readied fans with Harry Potter and the Goblet of Fire and Harry Potter and the Order of the Phoenix by killing off popular characters and engaging the young students in battle. Still, there is an unexpected bleakness from the start of Book 6 that casts a mean shadow over Quidditch games, silly flirtations, and mountains of homework. Ready or not, the tremendous ending of Harry Potter and the Half-Blood Prince will leave stunned fans wondering what great and terrible events await in Book 7 if this sinister darkness is meant to light the way.
— Хары! Колькі жа мы не бач’ілісь? — сказала прыгажуня грудным голасам і, пераступіўшы парог, кінулася да яго. За яе спіной паявілася вельмі незадаволеная місіс Уізлі.
— Навошта было цягнуць паднос, я сама магла аднесці!
— Мне зус’ім н’е тгудно, — адказала Флёр Дэлакур, паставіла паднос Гары на калены і кінулася цалаваць яго ў абедзве шчакі: ён адчуў, як успыхнулі тыя месцы, якія кранулі яе губы. — Я жа магыла яхо зноў убачыць. Хары, памятаеш маю сястычгу Габрыэль? Яна толькі і кажа, што пга Хары Потэра. Яна будзе шчасліва убач’іць цябе зноў.
-А Яна таксама тут? — зрывістым голасам спытаў Гары.
— Што ты, што ты, дурачок! — звонка, як званок, засмяялася Флёр. — Я пга наступна’йэ льета. Калі мі… але здаецца, ты нічога не в’едаеш?
Яе велізарныя блакітныя вочы пашырэлі, і яна з дакорам паглядзела на місіс Уізлі. Тая прамармытала:
— Мы не паспелі яму распавесці.
Флёр, адкінуўшы назад доўгія серабрыстыя валасы — яны хвастанулі місіс Уізлі па твару — павярнулася да Гары:
— Мы з Б’ілом збіраемс’я ажаніцца!
— А-а, — без выраза вымавіў Гары. Ён не мог не заўважыць, што місіс Уізлі, Герміёна і Джыні упарта пазбягаюць яе пагляду. — Выдатна. Э-э… віншую!
Флёр імпэтна нахілілася і зноў пацалавала яго.
-Б’іл зараз вельі заняты, вельмі шмат пгацуе, а я ўсяго на паўстаўкі ў “Хгынгаттсу” дзел’я англійскаха, таму ён пгывёз мяе сюды на пагу дзён пазнаёміцца з сям’ёй як трэба. Я так гада, што ты пгыехаў — тут асабліва няма чаго рабіць, калі не захапляешся хатаваннем і куран’ятамі! Ну… пгыемнага апетыту, Хары!
З гэтымі словамі Флёр грандыёзна разгарнулася і выплыла з пакоя, ціха прычыніўшы за сабой дзверы.
Місіс Уізлі выдала нейкі дзіўны гук накшталт: “Фу”!
— Мама яе цярпець не можа, — ціха паведаміла Джыні
— Нічога падобнага! — рэзкім шэптам запярэчыла місіс Уізлі. — Проста мне здаецца, што яны паспяшаліся з змовінамі, вось і ўсё!
— Яны знаёмы цэлы год, — сказаў Рон. Ён сядзеў з ачмуральным выглядам і глядзеў на зачыненыя дзверы.
— Год — гэта не так і многа! Я разумею, чаму гэта атрымалася. Усё таму, што Самі-Ведаеце-Хто вярнуўся, людзі баяцца, што ў любую хвіліну могуць загінуць, вось і прымаюць паспешлівыя рашэнні, калі перш сто разоў бы падумалі. У апошні раз было то е ж самае, людзі ажаніліся без згоды бацькоў….
— У тым ліку і вы з татам, — хітра заўважыла Джыні.
— Ну, мы з вашым бацькам былі створаны сябар да сябра, чаго нам было чакаць? — адказала місіс Уізлі. — А вось Біл і Флёр… х-м-м… што ў іх агульнага? Ён просты, працаіты чалавек, а яна…
— Карова, — кіўнула Джыні. — Толькі наш Біл не такі ўжо просты. Ён жа працуе Ліквідатарам заклёнаў, так? Ён любіць прыгоды, прыгожае жыццё…. Мабыць, таму і захапіўся сваёй Флегмы.
Гары з Герміёнай разрагаталіся, а місіс Уізлі строга сказала:
— Джыні, перастань яе так зваць. Добра, я лепей пайду… Гары ясі амлет, пакуль не астыў.
Місіс Уізлі з заклапочаным выглядам выйшла з пакоя. Рон па-ранейшаму сядзеў, нібы аглушаны і няўпэўнена матаў галавой, нібы сабака, якая спрабуе вытрасці ваду з вушэй.
— Ты што, яшчэ не абвык да яе? Яна ж ў вас жыве? — здзівіўся Гары.
— У прынцыпе, абвык, — сказаў Рон. — Але калі яна так нечакана накідваецца…
— Проста ганьба! — гнеўна выклікнула Герміёна, адышла ад Рона як мага далей і, толькі ўпёршыся ў процілеглую сцяну, зноў павярнулася да яго з перакрыжаванымі на грудзі рукамі.
— Ты што, жадаеш, каб яна жыла тут заўсёды? — Джыні вытарашчыла вочы на брата. Рон нявызначана паціснуў плячыма. Джыні сказала: — Ну і добра! Мама ўсё роўна паспрабуе гэта спыніць.
— Якім чынам? — зацікавіўся Гары.
— Яна ўсё зазывае на вячэру Тонкс. Калі Біл пераключыўся бы на яе… Я бы і сама яе ўпадабала.
— Разбегліся! — саркастычна кінуў Рон. Ды ні адзін нармальны хлопец не зверне ўвагі на Тонкс, калі побач Флёр. Не, Тонкс, вядома, нічога сабе, калі не здзекуецца над сваімі валасамі і носам, але…
— Яна значна больш прыемная, чым Флегма, — заявіла Джыні.
— І значна разумней, яна ж Аўрор! — падтрымала Герміёна.
— Флёр таксама не дура, яна ўдзельнічала з Турніры Трох Чараўнікоў, — сказаў Гары.
— І гэты туды жа! — адчайна пляснула рукамі Герміёна.
— Табе падабаецца, як яна кажа: “Хары”, так? — з’едліва сказала Джыні.
— Не, — прыняўся апраўдвацца Гары, даўно пашкадаваўшы аб тым, што ўмяшаўся, — я ўсяго толькі меў у выглядзе, што Флегма… гэта значыць лер…