Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #6
- Год: 2009
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка». Краткое содержание книги:
Але і на вайне жыццё працягваецца. Гары, Рон і Герміёна, як і ўсе шаснаццацігадовыя, вучацца, ходзяць на вечарынкі і ўлюбляюцца. Аднак небяспека ўсё бліжэй і бліжэй. Нягледзячы на ўсе намаганні Дамблдора па абароне школы, у Хогвартсу адбываюцца вельмі дзіўныя падзеі.
Вір памяці на гэты раз адкрые Гары самую вялікую таямніцу Цёмнага Лорда, і дзеля таго, каб перамагчы, Гары вымушаны ахвяраваць самым дарагім ... Які ж бок у гэтай вайне прыме загадкавы Прынц-Паўкроўка?
The long-awaited, eagerly anticipated, arguably over-hyped Harry Potter and the Half-Blood Prince has arrived, and the question on the minds of kids, adults, fans, and skeptics alike is, “Is it worth the hype?” The answer, luckily, is simple: yep. A magnificent spectacle more than worth the price of admission, Harry Potter and the Half-Blood Prince will blow you away. However, given that so much has gone into protecting the secrets of the book (including armored trucks and injunctions), don’t expect any spoilers in this review. It’s much more fun not knowing what’s coming—and in the case of Rowling’s delicious sixth book, you don’t want to know. Just sit tight, despite the earth-shattering revelations that will have your head in your hands as you hope the words will rearrange themselves into a different story. But take one warning to heart: do not open Harry Potter and the Half-Blood Prince until you have first found a secluded spot, safe from curious eyes, where you can tuck in for a good long read. Because once you start, you won’t stop until you reach the very last page.
A darker book than any in the series thus far with a level of sophistication belying its genre, Harry Potter and the Half-Blood Prince moves the series into murkier waters and marks the arrival of Rowling onto the adult literary scene. While she has long been praised for her cleverness and wit, the strength of Book 6 lies in her subtle development of key characters, as well as her carefully nuanced depiction of a community at war. In Harry Potter and the Half-Blood Prince, no one and nothing is safe, including preconceived notions of good and evil and of right and wrong. With each book in her increasingly remarkable series, fans have nervously watched J. K. Rowling raise the stakes; gone are the simple delights of butterbeer and enchanted candy, and days when the worst ailment could be cured by a bite of chocolate. A series that began as a colorful lark full of magic and discovery has become a dark and deadly war zone. But this should not come as a shock to loyal readers. Rowling readied fans with Harry Potter and the Goblet of Fire and Harry Potter and the Order of the Phoenix by killing off popular characters and engaging the young students in battle. Still, there is an unexpected bleakness from the start of Book 6 that casts a mean shadow over Quidditch games, silly flirtations, and mountains of homework. Ready or not, the tremendous ending of Harry Potter and the Half-Blood Prince will leave stunned fans wondering what great and terrible events await in Book 7 if this sinister darkness is meant to light the way.
Некаторы час яны моўчкі глядзелі сябар на сябра. Потым раздаўся жудасны грукат, і Герміёна знікла ў клубах дыму.
— Герміёна! — закрычалі Гары і Рон; паднос з сняданкам з шумам зваліўся на падлогу.
Герміёна, кашляючы, паявілася зноў — з тэлескопам у руках і барвовым сіняком пад вокам.
— Я сціснула яго, а ён… мяне стукнуў! — хрыпла ўскрыкнула яна.
Сапраўды, з тэлескопа выскачыла доўгая спружына, на якой боўтаўся маленечкі кулачок.
— Не хвалюйся, — сказаў Рон, прыкладаючы ўсе сілы, каб не разрагатацца, — мама ўсё вылечыць, яна выдатна спраўляецца з маленькімі траўмамі…
— Добра, добра, зараз гэта не важна! — нецярпліва перабіла Герміёна. — Гары, госпадзі, Гары…
Яна зноў апусцілася на бок яго ложка.
— Пасля выпадку ў Міністэрству мы думалі… вядома, табе казаць не жадалі, але… Люцыўс Малфой абмовіўся, што прадказанне пра цябе і Валан дэ Морта, вось мы і думалі нешта падобнае… Гары, Гары… — Яна доўга глядзела на яго, а потым прашаптала: — Табе страшна?
— Не так, як раней, — адказаў Гары. — Калі я толькі пазнаў, то так… а цяпер такое ўражанне, быццам я заўсёды ведаў, што ў канцы нам прыйдзецца змагацца твар да твару…
— Калі Дамблдор памкнуўся цябе праводзіць, мы вырашылі, што ён жадае распавесці пра прадказанне, або, можа, нешта паказаць, — з запалам паведаміў Рон. — І, увогуле-то, апынуліся правы, так? Ён бы не стаў даваць табе ўрокі, калі бы лічыў, што ты ўжо нябожчык, не захацеў бы марнаваць час… Значыць, яму здаецца, што ў цябе ёсць шанец!
— Дакладна, — вымавіла Герміёна. — Цікава, чаму ён будзе цябе вучыць? Мабыць, вышэйшай ахоўнай магіі… самым моцным контрзаклёнам… антышкодзе…
Гары амаль не слухаў. Па яго целу разлілася цеплыня, і зусім не ад сонца; пруткі вузел у грудзі павольна развязваўся.Ён ведаў, што Рон і Герміёна напалоханы больш, чым жадаюць паказаць, але яны ўсё роўна заставаліся побач і імкнуліся падбадзёрыць, а не кідаліся, як ад зачумелага або вар’ята. І гэта дарагога каштавала.
— …а галоўнае, выслізгвалым выкрутам, — скончыла Герміёна. — Цяпер ты ведаеш хоць нешта, чым будзеш займацца ў гэтым годзе, гэта значыць, на адзін прадмет больш, чым мы з Ронам. Цікава, калі прыйдуць вынікі іспытаў?
— Мабыць, хутка, месяц ужо прайшоў, — сказаў Рон.
— Пачакайце-ка, — Гары раптам успомніў яшчэ нешта з учорашняй гутаркі з дырэктарам школы. — Здаецца, Дамблдора казаў, што вынікі прыйдуць сёння!
— Сёння? — завішчала Герміёна. — Сёння? Але чаму ты… госпадзі… трэба было сказаць….
Яна ўскочыла.
— Пайду пагляджу, ці не было пошты…
Праз дзесяць хвілін Гары, апрануты і з пустым падносам, спусціўся ўніз і ўбачыў за кухонным сталом Герміёну. Яна была страшна ўсхваляваная і ледзь не падскоквала, пры гэтым паловай твару нагадвала нейкую панду. Місіс Уізлі рабіла ўсё магчымае, каб паменшыць гэтае падабенства.
— Без вынікаў, — заклапочана мармытала яна, стоячы над Герміёнай з чарадзейнай палачкай і даведнікам “У дапамогу знахару”, адкрытым на раздзеле “Сінякі, парэзы і ранкі”. — Раней заўсёды дапамагала. Нічога не разумею…
— Фрэду з Джорджам здаецца, што гэта смешна, калі сіняк не сходзіць, — сказала Джыні.
— Але ён абавязкова павінен сысці! — завішчала Герміёна. — Не магу жа я так застацца!
— Не застанешся, мілая, не хвалюйся, мы знойдзем проціяддзе, — сцішвала місіс Уізлі.
— Б’іл гасказваў, якія яны смешны’йэ, вашы Фгед з Жоржам! — Флёр ціхамірна ўсміхнулася.
— О так, я затыхаюся ад смеху, — адгыркнулася Герміёна, ускочыла і прынялася хадзіць кругамі, ламаючы пальцы.
— Місіс Уізлі, вы ўпэўнены, што раніцай соў не было?
— Так, дарагая, я бы заўважыла, — цярпліва адказала місіс Уізлі. — Хоць зараз толькі дзевяць, і наперадзе яшчэ шмат часу…
— Я ведаю, што заваліла антычныя руны, — ліхаманкава замармытала Герміёна, — Я ведаю… я зрабіла сур’ёзную памылку ў перакладзе. А вусны экзамен па Абароне ад Цёмных Мастацтваў… таксама нічога добрага не будзе… а пра ператварэнні я спачатку думала, што ўсё нармальна, а цяпер…
— Герміёна, заткніся, а? Ты тут не адна хвалюешся! — крыкнуў Рон. —Нябось атрымала адзінаццаць “пышна”…
— Маўчы, маўчы, маўчы! — Герміёна істэрычна замахала рукамі. — Я ведаю, я ўсё заваліла!
— А што бывае, калі і праўда правалішся? — спытаў Гары ў прысутных у цэлым, але адказала зноў Герміёна:
— Прыйдзецца абмяркоўваць сваю будучыню з завучам каледжа, я пытала ў прафесар МакГонагал у канцы года.
У Гары падвяло жывот, і ён пашкадаваў, што столькі з’еў за сняданкам.
— У “Шармбатоне”, — злічыла патрэбным заўважыць Флёр, — усё па другому. Па-мойму, лепш. У нас экзамены пасля шасці гадоў, а не пяці, і потым…
Яе словы патанулі у дзікім крыку. Герміёна паказвала на кухоннае акно. У небе выразна чарнелі тры кропкі, якія з кожнай секундай станавіліся ўсё больш.
— Гэта совы, — прахрыпеў Рон, падскокваючы да Герміёны.
— Іх тры, — Гары паспешна далучыўся да іх.
— Па адной на кожнага, — у паніцы прашаптала Герміёна. — Ой, маці… ой, маці…
Яна моцна схапіла Гары і Рона за локці.
Совы, прыгожыя, рудыя, падляцелі да Нары, спусціліся ніжэй і паляцелі над дарожкай, якая вяла да хаты. Стала відаць, што кожная нясе вялікі канверт.
— Ой, маці! — зноў завішчала Герміёна.
Місіс Уізлі адхіліла хлопцаў і адчыніла акно кухні. Совы, першая, другая, трэцяя, уляцелі ў кухню, стройным шэрагам расселіся на стале і паднялі правыя лапкі.
… Гары падышоў бліжэй. Канверт, адрасаваны яму, быў у сярэдняй савы. Ён стаў адвязваць яго сваімі пальцамі, якія калаціліся. Рон, які стаяў злева, таксама спрабаваў адчапіць ліст; Герміёна, справа, трэслася так моцна, што з-за гэтага дрыжала ўся сава.
Усе маўчалі. Нарэшце Гары атрымалася зняць канверт. Ён хутка яго выцягнуў і разгарнуў пергамент, які ляжаў унутры.