Dalekie szlaki [Галактическая разведка - pl]

— Jesteś szalenie bezpośrednia. U nas to się niezbyt często zdarza.

— Co to znaczy bezpośrednia?

— Jak by ci to wytłumaczyć? Jeśli ktoś z nas myśli, że ktoś drugi jest dobry, to stara się zaraz mu o tym powiedzieć, żeby się tamten ucieszył.

— U nas też tak jest.

— No widzisz! Ale jeśli sądzimy, że ktoś jest zły, nieopanowany lub ponury, to milczymy, żeby mu nie robić przykrości.

— Tego nie rozumiem. Ten ktoś powinien się cieszyć, jeżeli dowie się, że jest zły, bo wtedy będzie mógł się poprawić.

— No wiesz! Na Ziemi nawet maszyna nie cieszy się, jeżeli się jej wymyśla. Zresztą mamy jeszcze wiele podobnych nielogiczności.

Fiola zastanawiała się. W zamyśleniu stawała się jeszcze piękniejsza. Oczy jej nabierały barwy delikatnego seledynu z rozjarzającymi się w głębi iskierkami. Kiedy obracała głowę, z ciemności wyłaniały się przedmioty oświetlone jej wzrokiem. Ale zdaje się mówiłem już o tym…

— Wkrótce zaczną was rozwozić po domach i rozstaniemy się — powiedziałem.

— Martwi cię to?

— Tak. Będę za tobą tęsknił.

— Ja również. Kiedy ciebie nie ma, myślę o tobie. Nikt z nas nie chce rozstawać się z ludźmi. Zstąpiliście z nieba do naszych serc.

Takie rozmowy mogliśmy prowadzić godzinami. Przytuliłem się do jej ramienia. Spojrzała na mnie ze zdziwieniem, a kiedy musnąłem ustami jej wargi, zapytała bardzo poważnie:

— Czemu to robisz`?

Co mogłem jej odpowiedzieć? Powiedziałem, że takie dotknięcie nazywa się pocałunkiem.

— Nie mogę powiedzieć, aby pocałunki były przyjemne — odparła na to. — Ale postaram się je znieść, jeżeli ich pragniesz.

— Niedługo skończą się te przykrości.

— Będzie mi cię brakowało, Eli — powtórzyła.

— Mnie i teraz ciebie brakuje. Według ziemskich pojęć jesteś i równocześnie cię nie ma. Jesteś upragniona i nieosiągalna.

— Dawniej mówiłeś, że jestem piękna — przypomniała mi. — Czyżby piękność była nieosiągalna? Nie spuszczasz ze mnie oczu, a więc ją widzisz.

— Można być piękną i upragnioną, piękną i nieosiągalną, bo jedno nie wyklucza drugiego. Pragnienie też czasem bywa niedostępne.

— Pewnie dlatego, że wy, ludzie, często pragniecie rzeczy niemożliwych. Macie taką dziwną właściwość.

— Mamy wiele dziwnych cech.

— Tak. A my pragniemy jedynie tego, co dyktuje rozsądek. Nie mamy rzeczy nieosiągalnych i niedostępnych, bowiem nie staramy się posiąść nieosiągalnego, ani zbliżyć się do niedostępnego.

— Ludzie umarliby z nudów, gdyby byli tak trzeźwi jak wy.

— Przecież powiedziałam, że jesteście dziwni.

— Wytłumacz mi więc, czemu tu siedzisz ze mnąc — Rozmawiam z tobą. Opowiadasz wiele ciekawych rzeczy.

— Inni ludzie mówiliby ciekawiej ode mnie, ale ty wolisz spotykać się ze mną. Dlaczego ze mną, a nie na przykład z Lusinem?

— Jesteś mi sympatyczniejszy — przyznała się. Myślę w ciągu dnia, że wieczorem zobaczę cię, i od tej myśli robi mi się ciepło na sercu. Nie rozumiem, co to znaczy, bo u nas każdy odnosi się do wszystkich jednakowo przyjaźnie.

— A u nas stosunek do niektórych jest inny niż do pozostałych. Nazywamy ten szczególny stosunek miłością i nie wymagamy, aby miłość była logiczna.

— Wszystkie zjawiska mają wewnętrzną logikę, musi więc mieć ją i miłość.

— Oczywiście, że ją ma. Ale jest to logika innego rodzaju. Tym, którzy nie znają miłości, może się ona wydawać szaleństwem. I jeśli nie zauważamy, że miłość jest dziwna, to tylko dlatego, że jest wśród nas bardzo rozpowszechniona. Nie ma chyba człowieka, który by się choć raz nie zakochał.

— Biedacy! Pewnie przeklinacie cały świat, kiedy zwali się na was takie nieszczęście?

— Wręcz przeciwnie, błogosławimy ją jak święty dar. Wszystko co najlepsze w człowieku związane jest z miłością.

— Co mianowicie?

— Jak by ci to wytłumaczyć?… Wszystko… Na przykład narodziny nowych ludzi… Bez miłości się to nie zdarza…

— Powinniście uczyć się od nas. Wszystko jest proste i racjonalne. Jaja z zarodkami składają…

— Fiolo, lepiej nie mów. Na Ziemi przed rozstaniem zawsze się chwilę milczy.

Milczeliśmy. Fiola tuliła się do mnie. Może chciała zrobić mi przyjemność, a może jej samej spodobał się taki sposób okazywania sympatii… Nie wiem, bo nie pytałem. Można współpracować z Niebianami, można się z nimi przyjaźnić, pomagać im, przekazywać naszą wiedzę, korzystać z ich doświadczeń, ale kochanie się w nich jest sprzeczne z naturą. Miłość jest rzeczą ludzką, zbyt ludzką, aby przenosić ją w inne światy.

Od tych myśli zrobiło mi się smutno na duszy.

— Przyleć do nas — powiedziała Fiola. — Spodoba ci się na naszej planecie.

— Może istotnie przylecę.

— Jeśli ty nie przylecisz, ja wproszę się na Ziemię. Obiecaliście przecież gościć nas u siebie. Będziesz na mnie czekał?