Aventuroj de la brava soldato Švejk dum la mondmilito
- Автор: Гашек Ярослав
- Год: 2009
- Язык: эсперанто
- Переводчик: Vladimír Váňa
- Жанр: Юмористическая проза
Электронная книга - «Aventuroj de la brava soldato Švejk dum la mondmilito». Краткое содержание книги:
Ĝuste decus diri, ke por li ne gravas tridek ses krejceroj, ĉar en la monujo ne estis pli. Feliĉe la droŝkisto submetis lin al detala traserĉo, parolante ĉe tio pri vangobatoj.
“Ekbatu min do,” respondis la feldkurato, “ĉu vi opinias, ke mi ne eltenos baton? Kvin batojn mi eltenos de vi.”
En lia veŝto la droŝkisto trovis dek kronojn. Li foriris, malbenante sian sorton kaj la feldkuraton, ke tiu lin detenis kaj malebligis al li negocojn.
La feldkurato malrapide endormiĝis, ĉar senĉese li elpensadis iajn planojn. Li volis entrepreni ĉion eblan, ludi pianon, iri al danclecionoj kaj friti al si fiŝetojn.
Poste li promesis al Švejk sian fratinon, kiun li ne havis. Li ankaŭ volis, ke oni forportu lin en la liton, kaj fine ekdormis, proklaminte la deziron, ke oni rekonu en li homon, estaĵon same valoran kiel porko.
III.
Kiam Švejk matene enpaŝis la ĉambron de la feldkurato, li trovis lin kuŝi sur sofo en profundaj meditoj, kiel tio povis okazi, ke iu surverŝis lin per tiel stranga maniero, ke li algluiĝis per la pantalono al la leda sofo.
“Obee mi raportas, sinjoro feldkurato,” diris Švejk, “ke nokte vi…”
Per kelkaj vortoj Švejk al li klarigis, kiel terure li eraras, ke li estas surverŝita. La feldkurato, kiu havis la kapon neordinare peza, estis en angora humoro.
“Mi ne povas rememori,” li diris, “kiel mi venis el la lito sur la sofon.”
“Tie vi eĉ ne estis, tuj kiam ni alveturis, ni metis vin sur la sofon, pluen tio ne eblis.”
“Kaj kiel mi ekscesis? Ĉu mi faris iajn ekscesojn? Ĉu eble mi ne estis ebria?”
“Vi estis, ĝismute,” respondis Švejk, “tute, sinjoro feldkurato, vi havis malgrandan deliron. Mi esperas, ke al vi prosperos transvesti kaj lavi vin.”
“Mi sentas min, kvazaŭ iu min batregalus,” plendis la feldkurato, “krom tio mi soifas. Ĉu mi ne interbatiĝis hieraŭ?”
“Tio ne estis tiel terura, sinjoro feldkurato. Via soifo estas sekvo de tiu hieraŭa. El tio la homo ne eliros tiel facile. Mi konis lignaĵiston, tiu ebriiĝis unue dum silvestra nokto en la jaro 1910 kaj la unuan de januaro matene li havis tian soifon kaj estis al li tiel malbone, ke li aĉetis al si haringon kaj trinkis denove, kaj tiel li faras tion ĉiutage jam kvar jarojn kaj neniu povas lin helpi, ĉar ĉiam sabate li aĉetas al si haringojn por la tuta semajno. Tio estas tia karuselo, kiel diris maljuna ĉefserĝento de la naŭdekunua regimento.”
La feldkuraton kaptis perfekta postdiboĉa kapdoloro kaj absoluta deprimo. Kiu aŭdus lin en tiu momento, tiu devus esti konvinkita, ke li vizitas prelegojn de d-ro Aleksandro Batěk “Ni deklaru militon pri vivo kaj morto al la alkohola demono, kiu murdas niajn la plej bonajn virojn” kaj ke li legas lian periodaĵon “Cent fajreroj etikaj”.
Estas vero, li tion iom ŝanĝis. “Se la homo trinkus iajn pli kvalitajn likvaĵojn,” li diris, “kiel arakon, maraskinon, konjakon, sed hieraŭ mi trinkis juniperan brandon. Mi miras, ke mi kapablas tiel ĝin drinki. Guston tio havas naŭzan. Se temus almenaŭ pri griotbrando. La homoj elpensas diversajn aĉlikvaĵojn kaj trinkas tion kiel akvon. Junipera brando estas nek bongusta, nek koloron ĝi havas, brulgustas en la gorĝo. Kaj se temus almenaŭ pri vera distilaĵo el junipero, kiun mi foje trinkis en Moravio. Sed tiu hieraŭa estis el metanolo kaj oleoj. Aŭdu, kiel mi ruktas.”
“Alkoholaĵo estas veneno,” li decidis, “ĝi devas esti originala, vera kaj ne distilita en fabriko per malvarma procedo laŭ la juda maniero. La samo validas pri rumo. Kvalita rumo estas raraĵo.”
“Havi ĉi tie veran nuksbrandon,” li ekĝemis, “tiu resanigus al mi la stomakon. Tia nuksbrando, kian havas sinjoro kapitano Šnábl en Bruska.”
Li komenci priserĉi siajn poŝojn kaj trarigardi la monujon.
“Mi havas entute sume tridek ses krejcerojn. Kion vi opinias, ĉu mi vendu la sofon?” li meditis. “Ĉu iu ĝin aĉetos? Al la dommastro mi diros, ke mi ĝin pruntis aŭ ke iu ĝin al ni ŝtelis. Ne, la sofon mi al mi lasos. Mi sendos vin al sinjoro kapitano Šnábl, ke li pruntedonu al mi cent kronojn. Antaŭhieraŭ li gajnis en kartludado. Se vi tie ne sukcesos, iru al Vršovice, en la kazernon al ĉefleŭtenanto Mahler. Se tie estos tio sensukcesa, iru al kapitano Fišer en Hradčany. Al tiu diru, ke mi devas pagi furaĝon por la ĉevalo, ke la monon mi fortrinkis. Kaj se ankaŭ tie vi ne sukcesos, ni lombardos la pianon, okazu kio ajn. Mi skribos al vi ĝenerale kelke da linioj. Ne lasu vin forregali. Diru, ke mi bezonas, ke mi estas tute sen mono. Elpensu, kion vi volas, sed ne revenu kun malplenaj manoj, aŭ mi sendos vin al la fronto. La kapitanon Šnábl demandu, kie li aĉetas tiun nuksbrandon, kaj alportu du botelojn.”
Švejk plenumis sian taskon brilege. Lia bonanimeco kaj honesta vizaĝo vekis plenan fidon, ke estas vero, kion li diras.
Švejk trovis konvena kaj antaŭ la kapitano Šnábl kaj la kapitano Fišer kaj la ĉefleŭtenanto Mahler paroli ne pri tio, ke la feldkurato devas pagi furaĝon por la ĉevalo, sed subteni lian peton per proklamo, ke la feldkurato devas pagi alimentojn. La monon li ricevis ĉie.
Kiam li montris tricent kronojn, reveninte kun honoro el la ekspedicio, la feldkurato, kiu intertempe lavis kaj transvestis sin, estis ege surprizita.
“Mi faris tion je unu fojo,” diris Švejk, “por ke ni ne devu morgaŭ aŭ postmorgaŭ denove zorgi pri mono. Iris tio sufiĉe glate, sed antaŭ la kapitano Šnábl mi devis fali sur la genuojn. Li estas ŝajne fripono. Sed kiam mi al li diris, ke ni devas pagi alimentojn…”
“Ĉu alimentojn?” ripetis la feldkurato konsternite.
“Jes, alimentojn, sinjoro feldkurato, monkompenson al ulinoj. Vi diris, ke mi ion elpensu, kaj mi ne povis rememori ion alian. Certa ŝuisto ĉe ni pagis alimentojn al kvin ulinoj samtempe, estis pro tio tute senespera kaj tiucele ankaŭ li prunteprenis al si monon, kaj ĉiu volonte al li kredis, ke li troviĝas en terura situacio. Ili demandis min pri tiu ulino, kaj mi diris, ke ŝi estas tre bela, ke ŝi ankoraŭ ne aĝas dekkvin jarojn. Ili do volis ŝian adreson.”
“Ej, bele vi tion aranĝis, Švejk,” ekĝemis la feldkurato kaj komencis paŝi tra la ĉambro.
“Tio estas denove bela malhonoro,” li diris, kaptante sin je la kapo, “min terure doloras la kapo.”
“Mi donis al ili adreson de maljuna surda sinjorino en nia strato,” klarigis Švejk. “Mi volis fari tion akurate, ĉar ordono estas ordono. Mi ne lasis min forregali — kaj ion mi devis elpensi. Krom tio en la antaŭĉambro atendas uloj por forporti tiun pianon. Mi ilin alkondukis, por ke ili forveturigu ĝin en lombardejon, sinjoro feldkurato. Tio ne estos malbona, se tiu piano estos for. Estos ĉi tie pli da loko kaj ni havos pli da mono. Kaj por kelke da tagoj ni havos trankvilon. Kaj se sinjoro dommastro demandos, kion ni intencas pri tiu piano fari, mi diros, ke ĝiaj kordoj ŝiriĝis kaj ke ni sendas ĝin en fabrikon cele de riparo. Al la dommastrino mi tion jam diris, por ke ŝi ne havu suspekton, kiam oni portos la pianon kaj metos ĝin sur veturilon. Ankaŭ por la sofo mi havas jam aĉetonton. Temas pri mia konata negocisto per antikva meblaro kaj li venos ĉi tien posttagmeze. Ledajn sofojn oni nun bone pagas.”
“Ĉu vi faris nenion pli, Švejk?” demandis la feldkurato, senĉese tenante al si la kapon inter manplatoj kaj mienante senespere.
“Obee mi raportas, sinjoro feldkurato, ke anstataŭ du boteloj da nuksbrando, kian aĉetas sinjoro kapitano Šnábl, mi alportis kvin botelojn, por ke ni havu iometan provizon kaj ion por trinki. Ĉu oni povas iri por la piano, antaŭ ol oni fermos la lombardejon?”
La feldkurato senespere eksvingis la manon, kaj post momento oni jam metis la pianon sur veturileton.