Aventuroj de la brava soldato Švejk dum la mondmilito

Li komencis laŭte ridi, sed post momento li malgajiĝis kaj apatie rigardis al Švejk, dirante: “Pardonu, sinjoro, vin mi jam ie vidis. Ĉu vi ne estis en Vieno? Mi memoras vin el la seminario.”

Momenton li amuzis sin per tio, ke li komencis deklami latinajn versojn: “Aurea prima satas aetas, quae vindice nullo[85].”

“Plu tio ne iras,” li diris, “elĵetu min eksteren. Kial vi ne volas min elĵeti? Mi ne vundos min.”

“Mi volas fali sur la nazon,” li proklamis per energia voĉo.

“Sinjoro,” li daŭrigis denove petvoĉe, “kara amiko, donu al mi kapobaton.”

“Ĉu unu, aŭ pli?” demandis Švejk. — “Du.” — “Jen do havu…”

La feldkurato laŭte kalkulis la ricevitajn kapobatojn, ĉe kio li mienis feliĉege.

“Tio faras tre bone,” li diris, “tio estas bona por la stomako, digestigas. Donu al mi ankoraŭ baton sur la faŭkon.”

“Koran dankon,” li ekvokis, kiam Švejk rapide plenumis lian deziron, “mi estas plene kontenta. Disŝiru al mi la veŝton, mi petas.”

Li havis la plej diversajn dezirojn. Li volis, ke Švejk elartikigu al li la piedon, momenton lin strangolu, pritondu al li la ungojn, eltiru al li la antaŭajn dentojn.

Li esprimis sopirojn pri martiriĝo petante, ke Švejk forŝiru al li la kapon kaj ĵetu ĝin en sako en la riveron Vltava.

“Steletoj ĉirkaŭ la kapo al mi konvenus,” li parolis entuziasme, “mi bezonus da ili dek.”

Poste li komencis paroli pri ĉevalaj vetkuroj kaj rapide transiris al baleto, ĉe kiu li ankaŭ ne restis longe.

“Ĉu vi dancas ĉardaŝon,” li demandis Švejkon, “ĉu vi konas la ursodancon? Tiel ĉi…”

Li volis eksalti kaj falis sur Švejkon, kiu komencis lin boksobati kaj poste puŝis lin sur la sidbenkon.

“Mi ion volas,” kriis la feldkurato, “sed mi ne scias, kion. Ĉu vi ne scias, kion mi volas?” Li klinis la kapon en absoluta rezignacio.

“Kion mi volas, tio min ne tuŝas,” li diris serioze, “kaj vin, sinjoro, tio ankaŭ ne tuŝas. Mi ne konas vin. Kiel vi aŭdacas min komandi? Ĉu vi scias skermi?”

Por minuto li iĝis pli atakema kaj faris provon faligi Švejkon de sur la benko.

Poste, kiam Švejk lin kvietigis, konvinkante lin senceremonie pri sia fizika supereco, la feldkurato demandis: “Ĉu ni havas hodiaŭ lundon, aŭ vendredon?”

Li scivolis ankaŭ pri tio, ĉu estas decembro aŭ junio, kaj montris grandan kapablon prezenti la plej diversajn demandojn: “Ĉu vi estas edziĝinta? Ĉu vi ŝatas manĝi gorgonzolan fromaĝon? Ĉu vi havis hejme cimojn? Ĉu vi fartas bone? Ĉu via hundo havis febran kataron?”

Li iĝis pli komunikema. Li rakontis, ke li estas ŝulda pro rajdistaj botoj, vipeto kaj selo, ke antaŭ jaroj li havis gonoreon kaj kuracis ĝin helpe de permanganato.

“Estis nek tempo nek pensoj por fari ion alian,” li diris, singultante, “povas esti, ke tio ŝajnas al vi sufiĉe amara. Sed diru, uf, uf, kion mi faru, uf? Vi devas tion al mi jam pardoni.”

“Termoboteloj,” li daŭrigis, forgesante, pri kio li parolis antaŭ momento, “estas ujoj, kiuj konservas originan varmon de manĝoj kaj trinkaĵoj. Kion vi opinias pri tio, sinjoro kolego, kiu kartludo estas pli justa, ĉu ferblo aŭ ‘dudek unu[86]’?”

“Vere, vin mi jam ie vidis,” li ekvokis, provante ĉirkaŭpreni Švejkon kaj kisi lin per siaj salivmakulaj lipoj, “ni vizitis kune la lernejon.”

“Vi bonulo bonula,” li diris delikate, karesante sian kruron, “kiel vi elkreskis de la tempo, dum kiu mi vin ne vidis. Tiu ĝojo, ke mi vin vidas, kompensas ĉiujn suferojn.”

Li ricevis poeziajn tendencojn kaj komencis paroli pri reveno de feliĉaj vizaĝoj kaj ardaj koroj en la sunbrilon.

Poste li surgenuis kaj komencis preĝi “Ave Maria”, ridante ĉe tio plengorĝe.

Kiam oni haltis antaŭ lia loĝejo, estis tre malfacile eltiri lin el la droŝko.

“Ni ankoraŭ ne estas surloke,” li kriis, “helpu min. Oni min forrabas. Mi deziras pluveturi.” En vera senco de la vorto li estis eltirita el la droŝko kiel kuirita heliko el konko. Unumomente ŝajnis, ke oni lin disŝiros, ĉar li implikis sin per la piedoj malantaŭ la sidbenkon.

Sed ĉe tio li laŭte ridis, ke li ilin superruzis: “Vi min disŝiros, sinjoroj.”

Poste li estis trenata tra la veturkoridoro kaj ŝtuparo al sia loĝejo kaj tie ĵetita sur sofon kiel sakego. Li proklamis, ke li ne pagos por tiu aŭtomobilo, kiun li ne mendis, kaj daŭris pli ol kvaronhoron, ol ili al li klarigis, ke tio estis droŝko.

Sed eĉ tiam li kun tio ne konsentis, oponante, ke li veturas sole en fiakro.

“Vi volas min trompi,” proklamis la feldkurato, signifoplene palpebrumante al Švejk kaj al la droŝkisto, “ni piediris.”

Kaj subite en atako de grandanimeco li ĵetis sian monujon al la droŝkisto: “Prenu ĉion. Mi povas pagi. Por mi ne gravas kelke da krejceroj.”