Электронная книга - «Desiderium Intimum». Краткое содержание книги:
Kiedy jedno zdarzenie zmienia całe Twoje życie...
To już tydzień. Tydzień, od kiedy on i Snape... Tydzień powtórnego uczenia się życia,
tym razem w pojedynkę. Tydzień wypełniony brakiem dźwięku, zapachu, dotyku...
Myślał, że sobie poradzi. Że jeżeli tylko bardzo będzie tego chciał, to o wszystkim
zapomni. Myślał, że to, co robił teraz Snape... nie miało dla niego żadnego
znaczenia.
Mylił się.
I dopiero teraz, kiedy siedział tutaj sam w ciemności... dopiero teraz odczuwał w pełni
ogrom tego... tej samotni. Samotni wypełnionej jedynie nauką, wieloma godzinami
prób, przygotowaniami do nieuniknionego oraz celem. Bo przecież miał cel. Widział
go przed sobą całkiem wyraźnie. Och, ileż oddałby, aby znowu zakopać go gdzieś w
mrokach przyszłości...
Chociaż w głębi duszy wiedział, że jeszcze więcej oddałby, aby mieć obok siebie
kogoś... kto ponownie przysłoniłby mu ten cel i nie pozwolił, aby kiedykolwiek jeszcze
musiał go oglądać.
***
Harry szedł na śniadanie, powłócząc nogami i wbijając wzrok w podłogę. Bolała go
głowa i oczy kleiły mu się od całonocnego czytania oraz niewyspania. Zaczytał się
tak bardzo, że dopiero przed chwilą zorientował się, że jest już ranek i że powinien
pójść na śniadanie. Miał nadzieję, że Ron nie wszczął alarmu, kiedy zobaczył, że nie
ma go w łóżku. Może pomyślał sobie, że Harry po prostu wstał wcześniej i już
wyszedł. Wcale nie miał ochoty iść na posiłek, ale już wczoraj ominął kolację i
wiedział, że jeżeli czegoś nie zje, to prawdopodobnie całkiem opadnie z sił.
Wszedł do wypełnionej gwarem setek uczniów Wielkiej Sali i nie spoglądając na stół
nauczycielski, ruszył prosto do stołu Gryfonów. Ron i Hermiona siedzieli obok siebie i
kiedy Harry podszedł bliżej, zauważył, że jego zwyczajowe miejsce jest zajęte i
najwyraźniej będzie musiał usiąść po drugiej stronie stołu. Obszedł go na około i
usiadł na ławie, naprzeciw swoich przyjaciół, ale - co było najgorsze - na wprost stołu
nauczycielskiego.
- Cześć - burknął niewyraźnie, przysuwając do siebie talerz i ani razu nie podnosząc
wzroku wyżej. Gdzieś w oddali, na granicy pola widzenia majaczyła ciemna sylwetka,
ale Harry starał się jej w ogóle nie dostrzegać.
- Harry! - wykrzyknęła Hermiona. - Gdzie byłeś? Martwiliśmy się!
- Spacerowałem - odparł Harry drewnianym głosem, sięgając po półmisek z
parującymi tostami. Poczuł na sobie taksujące spojrzenie Hermiony.
- Stary, wyglądasz okropnie. - Ron odsunął od ust w połowie zjedzoną kanapkę. -
Jakbyś nie spał całą noc. Dobrze się czujesz?
- Ron powiedział, że miałeś jakiś koszmar. - Wyszeptała Hermiona, pochylając się do
niego. - Wiesz, jeżeli miał on związek z...
- Nie chcę o tym rozmawiać - odparł sucho Harry, spoglądając na nią zmrużonymi
oczami. - To był po prostu zwykły koszmar. Nie chcę tego roztrząsać.
Hermiona zacisnęła usta i odsunęła się.
- Cóż, jeżeli uważasz, że tak jest dla ciebie najlepiej...
- Tak, tak uważam - powiedział Harry, nakładając na talerz trochę jajecznicy. - Po
prostu mam dosyć tego, że próbujecie roztrząsać i komentować każdy mój krok. Ja
nie opowiadam nikomu o tym, że Ron gada przez sen i nie próbuję dociekać, co też
mogło oznaczać to, że pająki kazały mu stepować. - Uszy Rona zapłonęły wściekłą
czerwienią. - Więc byłbym wdzięczny, gdybyście dali mi spokój.
Przyjaciele wymienili porozumiewawcze spojrzenia. Ron wyglądał na zażenowanego,
a Hermiona na zakłopotaną jego wybuchem. Ale musiał im to w końcu powiedzieć.
Miał dosyć ich ciągłego wtrącania się we wszystko.
Wziął kęs jajecznicy i, unikając ich spojrzeń, rozejrzał się po Wielkiej Sali. Jego
wzrok, niczym ściągany przez jakiś tajemniczy magnes, powędrował prosto ku
stołowi nauczycielskiemu.
Snape patrzył na niego.
Przed oczami Harry'ego natychmiast pojawił się obraz wykrzywionej w bólu,
ściągniętej twarzy i czarnych, gasnących powoli oczu i w jego żołądku coś się
przewróciło.
Nie! Nie może sobie tego przypominać! To był tylko sen! Tylko sen!
Spuścił wzrok i wbił go w stół, próbując uspokoić rozdygotane serce. Ale skóra nadal
go paliła, co mogło oznaczać tylko jedno - Snape wcale nie przestał na niego
patrzeć. A nawet miał dziwne wrażenie, że spojrzenie stało się teraz jeszcze
intensywniejsze.
Stracił cały apetyt. Odsunął od siebie talerz i wymamrotał:
- Nie jestem głodny. Idę do biblioteki.
- Przecież prawie nic nie zj... au!- zaczął Ron i syknął z bólu, po czym spojrzał z
wyrzutem na Hermionę.
Harry nie zwracał na nich uwagi. Był zbyt zajęty walką z własnymi demonami.
Po co na niego spojrzał? Po co to zrobił? To było jak rozdrapanie świeżo
zasklepionej rany, z której ponownie zaczęła sączyć się krew. I musiał coś zrobić,
żeby ją zatamować. A jedynym sposobem na to była nauka. Musiał iść do biblioteki.
Musiał się uczyć i uczyć i uczyć... aby to, co widział we śnie, nigdy się nie spełniło.
*
Harry otworzył oczy i z determinacją wbił spojrzenie w leżącą przed nim książkę.
Litery tańczyły mu przed oczami. Próbował coś przeczytać, ale nie potrafił się skupić.
Jego myśli wciąż wędrowały ku książce, którą czytał w nocy, a w szczególności ku
zaklęciu Legilimens Evocis. Dowiedział się wczoraj wszystkiego, co było mu
potrzebne, aby opanować to zaklęcie. Na szczęście stron ze szczegółową instrukcją
dotyczącą tego, jak się go nauczyć i jak je rzucić, nikt nie wyrwał. Ale sama teoria nie wystarczy. Musiał ćwiczyć. I to dużo ćwiczyć, jeżeli wierzyć zapiskom. Ale jak miał to
zrobić? Przecież nie może ćwiczyć na sobie.
Ten problem nurtował go tak bardzo, że nie pozwalał mu się skupić na niczym innym.
Głowa bolała go coraz bardziej, a oczy wciąż mu się zamykały. Siedział sam w kącie
biblioteki. Było jeszcze zbyt wcześnie, by spotkać tu jakiegoś ucznia.
A co z innymi zaklęciami? Pobieżnie przejrzał wczoraj także wolumin o najbardziej
śmiercionośnych klątwach i już same opisy wystarczyły, aby zrobiło mu się
niedobrze. Nie wyobrażał sobie, jak mógłby wypróbować na kimś zaklęcie
roztapiające skórę. Nie byłby w stanie rzucić go nawet na robaka, a co dopiero na
istotę ludzką. Ale jak ma się czegokolwiek nauczyć, nie ćwicząc? Miał dosyć teorii,
chciał praktyki.
Ponownie spojrzał na tekst poświęcony zaklęciom wiążącym. Litery rozmazywały mu
się przed oczami, a głowa ciążyła jak kamień. Położył ramię na blacie i ułożył na nim
głowę, mrużąc oczy i próbując skupić się na opisie sposobu rzucania zaklęcia
związującego nogi i ręce ofiary.
Zanim się zorientował, powieki mu opadły i pogrążył się w głębokim, niespokojnym
śnie.
*
- Harry!
Świadomość Harry'ego bardzo powoli wracała do jego ciała. Otulał go ziołowo-
korzenny aromat. Znał ten zapach. To był zapach Severusa. Czuł go zawsze, kiedy
się do niego przytulał. Kiedy leżał w jego łóżku. Kiedy po prostu był obok.
Nie chciał się budzić. Nie chciał jeszcze wstawać. Było mu tak przyjemnie. Severus...
był przy nim, tak blisko...
- Harry!
Harry otworzył jedno oko. Coś przyciskało mu się do policzka. I bolała go szyja.
Otworzył drugie oko i zobaczył przed sobą ułożone w równych rzędach litery.
Książka. A dalej drewniany blat.
Co się działo? Przecież jeszcze przed chwilą był w komnatach Sev...