Niezwyciężony [Invincible - pl]

— Rozumiem, że jego możliwości wykraczają poza wszelkie wyobrażenia — stwierdził Geary.

— Czy i reszta ich technologii jest bardziej zaawansowana niż nasza? Moi inżynierowie także są zszokowani tym, co prezentują sobą okręty pająkowilków.

Geary mógł odpowiedzieć tylko w jeden sposób:

— Tego dopiero się dowiemy. Flotylla okrętów pająkowilków nie wykonała na razie żadnych manewrów, więc nie mamy pojęcia, jakie są ich zdolności manewrowe. Ich tarcze dorównują naszym ekranom, ale z drugiej strony trudno powiedzieć, czy ustawili je na pełną moc, ponieważ nikt ich jeszcze nie zaatakował.

— Moi specjaliści dokonali analizy tego sprzętu pająkowilków, który udało się do tej pory dostrzec na przesłanych nam nagraniach — wtrącił kapitan Smythe. — Na razie doszli tylko do jednego wniosku. Ich zdaniem mostek obcej jednostki jest w pełni trójwymiarowy.

— Trójwymiarowy? — zdziwił się Tulev.

— Tam nie ma żadnego pokładu — wyjaśnił Smythe. — Nie ma jednej powierzchni, na którą orientowano by wszystko inne. Sprzęt jest tak rozmieszczony, że nie wiadomo, gdzie ma dół, a gdzie górę. Ustawiono go po prostu tam, gdzie najlepiej pasował.

— Nie mogli przecież wyewoluować przy zerowej grawitacji — zaprotestował któryś z oficerów.

— To prawda, ale gdziekolwiek rozwijała się ich cywilizacja, nie znano tam pojęcia góry i dołu.

— Przekazał pan już te spostrzeżenia naszym cywilnym ekspertom? — zapytał Geary.

— No…

— Proszę to zrobić zaraz po zakończeniu tej odprawy! — Admirał zamilkł na moment, by sprawdzić, czy o czymś przypadkiem nie zapomniał. — Dzięki potyczce na Pandorze wiemy, że te superpancerniki są trudne do zniszczenia, dlatego zamiast koncentrować się na nich, skupimy ogień na mniejszych jednostkach, które stanowią ich eskortę. Zniszczymy je wszystkie, jeśli okaże się to konieczne, a potem, gdy superpancerniki zostaną pozbawione osłony, dobierzemy się i do nich kolejno.

— A jeśli zaczną uciekać? — zapytała kapitan Jane Geary.

— Wtedy pomachamy im na do widzenia i popatrzymy, jak będą wiali do najbliższego punktu skoku. — Admirał nie wiedział, jak ta odpowiedź zostanie przyjęta, ponieważ we flocie wciąż silne było przekonanie, że trzeba walczyć do upadłego, bez kombinowania i stosowania taktyki, przez co obie strony ponosiły ogromne straty w ciągu ostatnich kilku dziesięcioleci. — Jeśli uciekną, nie będziemy ich ścigali. Próba osiągnięcia większego sukcesu spowoduje wyższe straty, a nie jestem chyba jedynym, który uważa, że zdecydowanie zbyt wielu naszych poległo w walkach z krodźwiedziami.

— Powinniśmy dać zekom nauczkę — upierała się Jane Geary. — Tu i teraz będzie do tego najlepsza okazja.

— Musimy wrócić do domu — skontrował kapitan Hiyen. — Okręty Republiki Callas dołączyły do tej floty tylko po to, by bronić naszych domów. Wystarczy utrzeć nosa zekom, by nie polecieli dalej za nami i nie dowiedzieli się, skąd pochodzimy.

— Flota Sojuszu — odezwał się dowódca ciężkiego krążownika „Ladra” — nie ucieka z pola bitwy i walczy zawsze do końca.

— Proszę mówić za siebie — napomniał go kapitan „Szafira”. — To jest admirał Black Jack, gdyby pan zapomniał. Jeśli on mówi, że takie zwycięstwo jest satysfakcjonujące i honorowe, nie zamierzam z tym dyskutować. Wam też to radzę.

— Nawet ktoś taki jak Black Jack jest tylko człowiekiem — odpowiedziała mu Jane Geary tonem człowieka, który wypowiada te słowa bez przerwy. Z tego, co John wiedział, jego krewniaczka przez większość życia nienawidziła legendy Black Jacka, przez którą ona i jej brat Michael musieli wstąpić do floty, aby podążać śladami sławnego przodka. — Mamy pełne prawo do zadawania takich pytań i nikt, nawet nasz dowódca…

— To nie jest debata — usadził ją Geary, nie zdając sobie nawet sprawy, że podnosi głos. Dopiero zdziwione spojrzenia innych oficerów uświadomiły mu, że to zrobił. — Ja tu dowodzę. Taki jest plan i macie go wykonać. Czy ktoś jeszcze ma pytania?

Nie mieli. Gdy hologramy dowódców zniknęły, a na sali został tylko on i Tania, musiał wziąć się w garść, by nie eksplodować.

— Próbowałam z nią rozmawiać jakiś czas temu — zapewniła go Desjani. — Była uprzejma wobec mnie, ale na tym się skończyło. Gdy zażartowałam, że należę teraz do rodziny, odniosłam wrażenie, że temperatura wokół niej spadła poniżej zera absolutnego.

— Nie rozumiem tego — przyznał.

— A ja chyba zaczynam rozumieć. — Tania wstała, zaciskając mocno usta. — Nie podoba jej się, że nosi nazwisko Geary. Od urodzenia nienawidzi życia w twoim cieniu….

— To nie był mój cień!

— Racja. W cieniu Black Jacka. Chodzi mi o to, że choć mogło jej się to nie podobać, fakt pozostawał faktem: pochodziła z tych Gearych. Wszyscy wokół patrzyli na nią jak na krewniaczkę bohatera, mimo że to ją rozwścieczało. A teraz… — Desjani wzruszyła ramionami. — A teraz wróciłeś. Jesteś dla wszystkich Black Jackiem… nie przerywaj mi znowu, żeby zaprzeczyć… i wysysasz cały tlen z jej świata samym swoim istnieniem. Ona jest tylko zwykłą Jane. A ja jestem twoją partnerką. Towarzyszką twojego życia. Co jej zatem pozostaje?