Niezwyciężony [Invincible - pl]

— Czy ktoś z obecnych nie widział jeszcze wiadomości przesłanej nam z floty czekającej w tym systemie? — zapytał Geary, spoglądając na zebranych przy stole oficerów. Zadbał o to, by wiadomość została rozesłana na wszystkie okręty, nie spodziewał się więc zaprzeczeń. Dowódcy nie musieli nic mówić, ich miny były wystarczającą odpowiedzią. — Nadal nie wiemy, jakie są intencje pająkowilków — kontynuował admirał. — Nasi eksperci i emisariusze wciąż pracują nad nawiązaniem obustronnego kontaktu, ale jeśli nawet osiągną sukces, będziemy rozmawiali w bardzo ograniczony sposób.

— Czy oni staną po stronie zeków? — zapytał kapitan Badaya. — Tego powinniśmy dowiedzieć się najpierw.

— Zeków? — Geary rozejrzał się wokół i zauważył, że kilku oficerów kiwa głowami ze zrozumieniem, jakby znało tę nazwę, ale było też wielu równie zaskoczonych jak on sam.

— Tak mówią o nich nasi marynarze — wyjaśnił kapitan Duellos. — Zaczęli nazywać krodźwiedzi zabójczymi krowami, czyli w skrócie ZK, a jeszcze prościej mówiąc, zekami.

— Mnie to pasuje — mruknęła Desjani.

Geary także nie zamierzał protestować, ponieważ nie było to nic obraźliwego ani obscenicznego. Rozmowa na temat tego skrótu zbiła go jednak z tropu. Potrzebował chwili, by przypomnieć sobie pytanie Badayi, a potem sięgnął do klawiatury komunikatora, aby przywołać wiadomość nadaną przez Obcych, którą widzieli już wszyscy obecni. Animacja przedstawiająca atak pająkowilków na krodźwiedzie była wystarczająco wymowna i czytelna.

— Wygląda na to, że są wrogami. Zwróćcie uwagę na następną scenę.

W hologramie pojawiły się dołożone tam okręty pierwszej floty. Animowane jednostki ludzi i pająkowilków leciały razem, wspólnie ostrzeliwując superpancerniki armady aż do ich kompletnego zniszczenia w efektownych eksplozjach.

— Chcą się z nami sprzymierzyć? — zapytał kapitan Duellos. — Najohydniejsze stworzenia w kosmosie chcą się z nami zaprzyjaźnić?

Kapitan Bradamont, która rzadko przemawiała na takich spotkaniach, tym razem otworzyła usta:

— Z tego, co admirał mówił wcześniej, wynika, że oni mogą myśleć to samo o nas.

Ludzie roześmiali się w głos, po części odreagowując niedawne napięcie, po części rozśmieszeni tym komentarzem.

— Jeśli nas uważają za brzydkich — dodał kapitan Badaya — to co powiedzą na widok naszej piechoty przestrzennej!

Te słowa wzbudziły jeszcze większe rozbawienie, dopiero generał Charban uciszył zebranych, machając lekceważąco ręką.

— I tak wszyscy wiedzą, że gdy lądujemy na jakiejś planecie, komandosi wyrywają wszystkie dziewczyny i chłopaków, a wam, oficerom i marynarzom floty, pozostaje tylko picie w samotności.

— Zdecydowana większość ludzi przyzna, że branie do niewoli mieszkańców okolicznych miejscowości nie ma wiele wspólnego z podrywem — skontrował Duellos.

Geary uciszył trzeci wybuch radości. Poczucie ulgi, które było źródłem tak dobrego humoru, zniknęło w mgnieniu oka, gdy ludzie uzmysłowili sobie, że stoją przed poważnym wyzwaniem.

— Najważniejsze, że znaleźliśmy sojusznika. Niestety nie znam sposobu na skoordynowanie naszych ataków. Będziemy musieli operować oddzielnie, co oznacza, że w trakcie walki z krodźwiedziami trzeba uważać, by nie ostrzelać pająkowilków.

— I mieć ich bez przerwy na oku? — zapytał Tulev. — Na razie mamy tylko ich słowo, że nie są sprzymierzeńcami krodźwiedzi.

— Obserwujemy bacznie poczynania naszych nowych najlepszych przyjaciół — zapewniła go Desjani.

Geary zawahał się, widząc, że oficerowie przyjmują odpowiedź Tani jako ostateczną, jakby to on sam jej udzielił. Czyżby zakładali, że skonsultowała to z nim wcześniej, albo uznali, że to ona rozdaje karty, nie tylko na mostku „Nieulękłego”, ale i w ich związku?

— Owszem — oświadczył w końcu, mając nadzieję, że nie zabrzmi to jak zwykłe przytaknięcie. — Nie przyjmujemy niczego na wiarę.

Wywołał hologram przedstawiający mapę tego systemu. Przed nimi majaczyła w przestrzeni flota pająkowilków: idealnie gładkie jajowate okręty zgrupowane w przepięknie wyglądających formacjach, oddalone już tylko o dziesięć minut świetlnych.