Niezwyciężony [Invincible - pl]

— Empatia… — Geary usłyszał czysty sarkazm, którym ociekało to jedno, jedyne słowo.

— Tak. Czyż nie oceniamy w ten sposób innych ludzi, obserwując, co i jak robią? — Generał zatoczył ręką szeroki krąg. — Stworzyliśmy tę flotę. Potężne narzędzie wojny. To wiele mówi o nas, ale nie tylko to, co jest oczywiste. Nie każdy element naszych okrętów powstał, bo tego wymagała nauka, fizyka albo inżynieria. Wiele części odzwierciedla nasze potrzeby, to, jak chcemy robić pewne rzeczy, aby nam się podobały. Nie dlatego, by były jak najwydajniejsze, ale by cieszyły zmysły. To wiele dla nas znaczy, choć nie jesteśmy w stanie powiedzieć dlaczego.

— Boska proporcja — wtrąciła Rione. — To wyrażenie matematyczne. Ludzie stosują je w wielu dziedzinach, ponieważ taki podział najbardziej im się podoba.

— Podział? — zapytał Geary.

— To jedno z tych nieracjonalnych twierdzeń matematycznych — wyjaśniła porucznik Castries, po tym jak otrzymała odpowiedź systemu na zadane pytanie. — Stosunek większej liczby do mniejszej wynoszący mniej więcej jeden do jednego i sześciu dziesiątych. Znajduje zastosowanie między innymi w architekturze, rzeźbie, proporcjach stron książek, kart, muzyce i wirtualnych oknach wyświetlaczy.

— O tym mówię. — Rione wskazała widniejący przed nią ekran. — Te okna mają takie właśnie proporcje boków, ponieważ lubimy oglądać przekazy w tych rozmiarach. Tacy już jesteśmy. A teraz proszę spojrzeć na te istoty i na to, co one stworzyły. Gdzieś tam, w głębi nich, także kryje się piękno.

— Jeśli nawet, to naprawdę głęboko — mruknął Geary.

— Proszę spojrzeć na ich dzieła, proszę o nich myśleć, gdy będzie pan mówił.

— Albo niech pan golnie sobie najpierw dla kurażu — zasugerowała Desjani. — Po alkoholu wszystko wydaje się ładniejsze.

— Nie będę nawet pytał, skąd pani to wie — odparł admirał, po czym westchnął głośno i wstał, próbując przybrać jak najmniej agresywną postawę. Zaraz jednak dodał: — Obrazy. Spróbujmy przesłać im coś jeszcze. Czy na przekazie może być także widoczny mój wyświetlacz?

— Chce pan pokazywać im nasz sprzęt? — zdziwiła się Desjani.

— Tak.

— Chwileczkę, admirale — odezwał się wachtowy z działu łączności, wciskając nerwowo kolejne klawisze. — Mam. To pojawi się na przekazie obok pana. To podrzędne okno, w którym możemy umieścić, co tylko pan zechce.

Moment później Geary zobaczył na swoim wyświetlaczu, że obok niego pojawia się wirtualny ekran. Zastanowił się raz jeszcze, co by tu wybrać, a potem nacisnął zdecydowanie klawisz komunikatora.

— Dziękujemy, że odpowiedzieliście na nasz sygnał. Chcemy przelecieć przez wasz system w pokojowy sposób. — Wskazał punkt skoku, z którego przybyli, potem przesunął palec na jedyną studnię grawitacyjną znajdującą się po przeciwnej stronie białego karła. — Ścigają nas wrogowie. — Osłonił się otwartą dłonią przed obrazem przedstawiającym armadę krodźwiedzi, drugą rękę unosząc do ciosu. — Z wami nie zamierzamy walczyć. — Gdy spojrzał na szyk okrętów pająkowilków, opuścił obie ręce, pokazując otwarte dłonie. — Na honor naszych przodków, mówił admirał Geary. Odbiór.

— Pani kapitan!

Desjani odwróciła się w kierunku okienka, na którym widać było twarz młodego komandora porucznika. Geary rozpoznał w nim oficera odpowiadającego za zabezpieczenia systemów „Nieulękłego”.

— Wyizolowaliśmy załącznik z wiadomości Obcych i otworzyliśmy go w zamkniętym systemie, aby nie miał możliwości zainfekowania reszty komputerów. Trochę to trwało, ale udało nam się dojść do tego, jak go uruchomić. Okazało się, że program ten posiada własny system operacyjny, który można dostosować do naszego sprzętu.

— On dostosowuje się do naszego sprzętu?

— Tak, ale bez obaw. Nie przedostanie się do innych systemów. Nie ma ani fizycznego, ani elektronicznego kontaktu z resztą komputerów, ponieważ umieściliśmy go w izolowanym pomieszczeniu.

Desjani zaczerpnęła głębiej tchu.

— Co to jest? — zapytała.

— Moim zdaniem… — Komandor porucznik podrapał się po głowie. — Są w nim jakieś interaktywne obrazki. Przypominają mi trochę książki dla dzieci. Wie pani, te, z których maluchy uczą się słów i tak dalej.

— Słów? — zawołał Charban. — Oni w ten sposób próbują nauczyć nas swojego języka?

— Tak, sir — potwierdził oficer. — Odniosłem takie samo wrażenie.

— Izolujcie na razie to oprogramowanie — rozkazała Desjani. — I…

— Musimy mieć dostęp do niego — upierał się generał.