Desiderium Intimum

komentarze nauczyciela. Jakież było więc ich zdziwienie, kiedy Snape po prostu

zaglądał do kociołków i bez słowa przechodził dalej. Nie wypowiedział nawet jednej

kpiącej uwagi. Ani jednego szyderczego słowa. Nic.

Kiedy nauczyciel ich mijał, spoglądali po sobie z rosnącym niedowierzaniem. Harry

jednak tego nie widział. Był zbyt zajęty wsłuchiwaniem się w bicie własnego serca,

kiedy myślał o tym, że Snape zaraz dotrze do niego i zajrzy również do jego kociołka.

Na tym etapie jego eliksir powinien być ciemnofioletowy, a bardziej przypominał

jakąś brunatną papkę. Zastanawiał się, jakie gromy posypią się na niego tym razem.

Po ostatniej lekcji spodziewał się wszystkiego.

Mistrz Eliksirów zatrzymał się przy Lavender i zajrzał do jej kociołka. Widząc

zgniłozielony, olbrzymi bąbel na powierzchni eliksiru, uniósł brew i tym razem chyba

już nie mógł pozostawić tego bez komentarza. Kiedy otwierał usta, Lavender szybko

wbiła spojrzenie w swój kociołek, czekając na tyradę.

- Następnym razem spróbuj najpierw wrzucić tylko jeden paznokieć druzgotka i

dopiero, kiedy zobaczysz, że zaczyna się rozpuszczać, wrzuć resztę. Będziesz miała

wtedy pewność, że temperatura jest odpowiednia.

Ignorując otwarte usta zaszokowanej Lavender, przeszedł dalej. Bez słowa minął

eliksiry Seamusa, Deana i całej reszty Gryfonów. Nawet Neville'owi nic nie

powiedział. Chyba po raz pierwszy. I najwyraźniej kompletnie wyprowadziło to

Neville'a z równowagi, ponieważ kiedy tylko Snape odszedł od jego ławki, Gryfon

szturchnął i zrzucił na podłogę butelkę krwi salamandry. Nauczyciel odwrócił się i

zmierzył go spojrzeniem. Neville rzucił się do sprzątania, mamrocząc przeprosiny, a

wszyscy wstrzymali oddech, kiedy Snape sięgnął w swoje szaty i wyciągnął z nich

różdżkę.

- Reparo - mruknął, celując w rozbitą butelkę. I to wszystko. Nie powiedział

Neville'owi ani słowa. Po prostu odwrócił się i ruszył dalej.

Harry wyczuwał podskórnie, że zszokowanie wszystkich znajdujących się w klasie

uczniów zaczyna przekraczać dopuszczalną normę.

Snape zachowywał się jak... normalny nauczyciel. Nie wrzeszczał, nie prawił

uszczypliwych komentarzy, dawał rady, a nawet...

Zatrzymał się przy kociołku Rona i zajrzał do środka. Różowy eliksir bulgotał tak

głośno, jakby miał zaraz eksplodować. Mistrz Eliksirów zmarszczył brwi i ponownie

wyciągnął różdżkę, zmniejszając nią ogień pod kociołkiem.

- Krew salamandry dodaje się zanim eliksir zacznie się gotować - mruknął i przeszedł

do kociołka Hermiony. Zajrzał do niego, nie powiedział ani słowa i podszedł do

stanowiska Harry'ego.

Chłopak spiął się cały, widząc kątem oka szeleszczące, czarne szaty zaledwie pół

metra od siebie. Na wyciągnięcie ręki. Przełknął ślinę i jeszcze intensywniej zaczął

się wpatrywać w sęk na ławce.

"Idź sobie", prosił w myślach. "Po prostu zajrzyj do środka i idź."

Ale Snape nie odszedł. Przez chwilę stał przy nim, tak jakby się nad czymś

zastanawiał. A po chwili, kiedy Harry myślał, że zaraz oszaleje przez ten unoszący

się wokół niego ziołowy zapach, mężczyzna poruszył się i... wysunął z szat swoją

smukłą, bladą dłoń. Serce Harry'ego podskoczyło do gardła, kiedy ta dłoń zaczęła się

do niego zbliżać, a jego leżące na ławce pięści zacisnęły się tak mocno, iż niemal

wbił sobie paznokcie w skórę. Dłoń Snape'a kierowała się wprost ku jego prawej

ręce.

Co on wyprawia? Chyba nie zamierza...? O boże!

Kiedy Harry rozważał już błyskawiczne zabranie rąk z ławki, zorientował się, że dłoń

Snape'a kieruje się... bardziej na prawo. Ku leżącej tuż obok miseczce z suszonymi

paznokciami druzgotków. Długie palce zanurzyły się w misce i wyjęły z niej garść

paznokci. Następnie zawisły nad kociołkiem i wrzuciły do wywaru dziesięć suszonych

paznokci, a resztę wsypały z powrotem do miseczki.

Harry'emu dzwoniło w uszach.

Snape wytarł dłoń o szatę i bez słowa przeszedł dalej.

C... co to było? Co to miało niby znaczyć? W co on grał?

Próbując uspokoić tłukące się w piersi serce, przełknął ślinę i rozprostował drżące

palce. W klasie panowała absolutna cisza. Chyba wszyscy byli równie zaszokowani

zachowaniem Snape'a, jak Harry.

Nie tylko dawał rady, ale także... pomagał.

- Może ktoś go podmienił? - do Harry'ego dotarł szept Rona. - Albo może rzucili na

niego Imperiusa?

Harry'ego nie obchodziły domysły Rona. Marzył tylko o tym, aby ta lekcja już się

skończyła. Aby mógł po prostu stąd uciec i aby nie musiał już więcej znosić

obecności, zapachu i głosu Severusa Snape'a.

Mistrz Eliksirów wrócił do swojego stanowiska przy biurku, usiadł i zagłębił się w pliku pergaminów. Uczniowie powoli wracali do pracy, od czasu do czasu wymieniając

pomiędzy sobą pełne niedowierzania szepty.

Harry odetchnął kilka razy, próbując ignorować zerkającą na niego co chwilę