Desiderium Intimum

- Dzięki - wymamrotał i wsunął prezent do kieszeni spodni.

- Tata mi zawsze powtarzał, że jeżeli nie masz ochoty na coś patrzeć, to znajdź sobie

coś, na co będziesz miał ochotę patrzeć. I ma taki ładny kolor, prawda? -

uśmiechnęła się.

- Tak. Dzięki, Luno - powtórzył Harry jeszcze raz i odwrócił się do swojego talerza.

- Powodzenia - powiedziała Krukonka i oddaliła się do swojego stołu.

- Ona jest dziwna - mruknął Ron, kiedy przełknął wyjątkowo dużego ziemniaka. - Na

co niby nie miałbyś ochoty patrzeć?

Harry nie odpowiedział. Wzruszył tylko ramionami. Spojrzał na rozgrzebanego

kurczaka i stwierdził, że jeżeli zaraz stąd nie wyjdzie, to zwróci wszystko, co zjadł.

- Chodźmy - powiedział i podniósł się. Czuł się tak, jakby ruszał na jakąś bitwę.

I wcale nie było to tak dalekie od prawdy.

*

Hary wyjął książki, mosiężną wagę, cynowy kociołek oraz atrament, pióro i plik

czystych pergaminów i ustawił wszystko na ławce, starając się nie drżeć w środku aż

tak bardzo. Snape'a jeszcze nie było. Dlatego wszystkie spojrzenia spoczywały na

nim.

Co oni sobie myśleli? Że zaraz znowu wybuchnie płaczem? Już i tak był

wystarczająco zdenerwowany, nie potrzebował jeszcze ich przeciągłych spojrzeń!

Nawet Neville patrzył na niego z obawą.

- Harry, jak pognieciesz swoje pergaminy, to nie będziesz miał na czym notować, a ja

ci nie pożyczę, bo mam ostatni - dotarł do niego głos Rona i Harry dopiero teraz

zorientował się, że ściska trzymane w rękach pergaminy tak bardzo, że już prawie

nie nadawały się do pisania. Ron rozejrzał się po klasie i widząc głupie uśmieszki na

twarzach przyglądających się Harry'emu Ślizgonów, warknął w ich stronę: - Na co się

gapicie?!

- Zostaw ich - mruknęła Hermiona. - Przecież wiesz, że robią to specjalnie, tylko po

to, żeby nas zdenerwować. Masz, Harry. - Dziewczyna położyła przed nim kilka

czystych pergaminów.

- Dzięki - wydukał Harry, czując się wyjątkowo głupio. Usiadł przy ławce i wbił

rozbiegane spojrzenie w leżące na stole "Eliksiry Dla Zaawansowanych".

Obawiał się tej lekcji. Bardziej niż próbował sobie wmawiać. Mógł się spodziewać po

Snapie wszystkiego. I to było najgorsze.

Chciał po prostu jakoś tę lekcję przeżyć. Chyba nie wymagał zbyt wiele.

Już wcześniej postanowił, że cokolwiek Snape zrobi albo powie, to tym razem nie da

mu się sprowokować. Będzie go ignorował. W ogóle nawet nie zamierzał na niego

patrzeć. To było najrozsądniejsze wyjście. W zasadzie chyba jedyne, jakie miał.

Drzwi otworzyły się z trzaskiem i w pełnej szumu rozgadanych uczniów klasie

zapanowała nagła cisza. Harry wziął głęboki oddech i jeszcze intensywniej zaczął się

wpatrywać w swój podręcznik.

Słyszał długie, zamaszyste kroki sunącego przez pomieszczenie Mistrza Eliksirów.

Snape zatrzymał się na środku sali i, jak Harry się domyślał, najprawdopodobniej

obrzucił uczniów swoim spojrzeniem. Upewnił się, kiedy poczuł unoszące się na

przedramionach włoski i pełzające po skórze mrowienie. Na szczęście nie trwało to

zbyt długo.

- Pochowajcie książki - odezwał się Snape. Harry słyszał jego głos po raz pierwszy

od poniedziałku. Wciąż był tak samo niski, głęboki i... lekko zachrypnięty? Dziwne, w

klasie głos mężczyzny zazwyczaj był donośny i pewny siebie. - Napiszecie krótki test.

Sprawdzimy, co zapamiętaliście z ostatnich lekcji.

Harry wiedział doskonale, co zapamiętali.

Przez chwile pomieszczenie wypełniło się szumem, kiedy uczniowie chowali do toreb

podręczniki.

- Pytania są na tablicy. Macie dwadzieścia minut.

Harry westchnął. Nie miał wyjścia. Musiał w końcu podnieść głowę. Na szczęście

tablica stała w pewnym oddaleniu od biurka nauczyciela. I tak widział go kątem oka,

ale starał się tylko widzieć, a nie dostrzegać.

Tak jak podejrzewał, nie znał odpowiedzi na żadne pytanie. Ostatnio w ogóle do

Eliksirów nie zaglądał. Znowu stały się jego najmniej lubianym przedmiotem. Ale

przecież musiał coś napisać. Cokolwiek. Westchnął jeszcze raz i pochylił się nad

pergaminem.

I wtedy znowu poczuł mrowienie. Tylko przez chwilę, ale to wystarczyło, aby

całkowicie stracił wątek. Zanim skończył się test, czuł je jeszcze cztery razy. A ile

jeszcze razy poczuje je do końca zajęć?

- Accio testy - mruknął Snape, kiedy skończyli już pisać. Ułożył je na swoim biurku i

wskazał różdżką na tablicę, z której zniknęły pytania, a pojawił się spis ingrediencji

nowego eliksiru. - Kto mi powie, co to za eliksir? - zapytał, rozglądając się po klasie.

Harry widział, jak ręka siedzącej obok niego Hermiony mimowolnie się szarpnęła, ale

nie podniosła jej. Zerknęła na niego ukradkiem. Był jej wdzięczny, że chociaż ten

jeden raz powstrzymała się od odpowiedzi, aby nie ściągać na nich spojrzenia

Snape'a, chociaż wiedział, że musiało ją to zapewne sporo kosztować. Ale niewiele