Szpital kosmiczny

Z dalszych słów majora wynikało, że istota, która występowała jako lekarz, należała do niedawno odkrytej rasy tymczasowo zaklasyfikowanej jako VUXG. Istoty owe posiadały pewne zdolności parapsychiczne, potrafiły przekształcać praktycznie wszystkie substancje w energię na własne potrzeby oraz mogły przystosować się do każdego właściwie środowiska. Były małe i nieomal niezniszczalne.

Lekarz ów był telepatą, ale jego etyka oraz zakaz ingerowania w sferę prywatnych myśli nie pozwalały mu stosować tej zdolności do porozumiewania się z nietelepatą, nawet gdyby jego zakres odbioru obejmował myśli ludzkie. Z tego powodu miał się porozumiewać wyłącznie poprzez autotranslator. Należał do długowiecznej rasy, zarówno jeśli chodzi o długość życia poszczególnych osobników, jak i o historię pisaną — a przez cały ten ogrom czasu nie było u nich żadnej wojny.

Była to cywilizacja stara, światła i skromna, zakończył O’Mara. Niezmiernie skromna. Tak bardzo, że do innych ras, nie tak skromnych jak ona, odnosiła się z pogardą. Conway będzie musiał być bardzo taktowny, gdyż tę najwyższą, nieledwie przytłaczającą skromność łatwo pomylić z czymś innym.

Conway przyjrzał się uważnie O’Marze. Czy w tych bystrych, stalowoszarych oczach nie pojawił się ironiczny błysk? Czy na kanciastej, pewnej siebie twarzy nie było wyrazu sztucznej obojętności? I nagle, zupełnie już zbity z tropu, dostrzegł mrugnięcie majora.

Ignorując je, odezwał się:

— Według mnie, oni strasznie zadzierają nosa.

Ujrzał, jak usta O’Mary skrzywiły się, i w tym momencie z dramatyczną raptownością do rozmowy włączył się nowy głos.

— Znaczenie wypowiedzianej przed chwilą uwagi nie jest dla mnie jasne — zadudnił beznamiętny głos z autotranslatora. — Zadzieramy, czyli unosimy… co? — Nastąpiła krótka chwila milczenia, po której głos ciągnął: — Przyznaję, że moje zdolności umysłowe są bardzo ograniczone, chciałbym jednak z całą pokorą oświadczyć, że w tym wypadku nie zrozumiałem nie tylko z własnej winy. Częściowo odpowiada za to owa ubolewania godna skłonność młodych i mniej praktycznych ras do wydawania pozbawionych sensu dźwięków, kiedy zupełnie nie ma takiej potrzeby.

W tym właśnie momencie wzrok Conwaya, który gwałtownie rozglądał się po pokoju, padł na przezroczystą plastykową kulę leżącą na biurku O’Mary. Teraz, kiedy przyjrzał się jej dokładniej, zauważył kilka przewodów, którymi do kuli przymocowany był aparat, bez wątpienia autotranslator. Wewnątrz pojemnika pływało coś.

— Doktorze Conway — rzekł sucho naczelny psycholog — oto doktor Arretapec, pański nowy szef. — I dodał, bezgłośnie poruszając ustami: — Musi pan tak mleć ozorem?