Aventuroj de la brava soldato Švejk dum la mondmilito

La longulo, kiu jam tute perdis ĉiun sian mensan ekvilibron, en necesejo igis ŝprucigi al si petrolon sub la haŭton de la piedo fare de la soldato.

Kiam jam vesperiĝis, Švejk proponis daŭrigi la vojon al la feldkurato. La malgranda dikulo, kiu jam komencis balbuti, persvadis Švejkon, ke tiu ĉi ankoraŭ restu. Ankaŭ la longulo opiniis, ke la feldkurato povas atendi. Sed al Švejk ĉesis jam en “Kuklík” plaĉi kaj tial li al ili ekminacis, ke li iros sola.

Ili do iris, sed Švejk devis al ili promesi, ke ili ĉiuj ankoraŭ ie haltos.

Ili envenis malgrandan kafejon malantaŭ Florenc[83], kie la dikulo vendis sian arĝentan poŝhorloĝon, por ke ili povu ankoraŭ plu sin gajigi.

De tie Švejk kondukis ilin jam subbrake. Li devis terure multe peni. Ili ĉiumomente sinkis en la genuoj kaj senĉese volis iri ankoraŭ ien. La malgranda dikulo preskaŭ perdis la koverton por la feldkurato, Švejk estis do devigita porti ĝin mem.

Švejk devis senĉese ilin atentigi, kiam renkonte al ili iris oficiro aŭ suboficiro. Post superhoma peno kaj klopodoj Švejk sukcesis altreni ilin al domo en Královská-strato, kie loĝis la feldkurato.

Li mem remetis al ili la bajonetojn sur la fusilojn kaj per puŝo ĉe la ripo ilin aldevigis, ke konduku ili lin kaj ne li ilin.

En la unua etaĝo, kie sur loĝeja pordo estis vizitkarto: Otto Katz, feldkurato, venis malfermi al ili soldato. El la ĉambro sonis voĉoj kaj tintado de boteloj kaj glasoj.

“Obee - ni - raportas - sinjoro - feldkurato,” pene elbuŝigis la longulo, salutante la soldaton, “unu - koverto - kaj - unu - viro - alportitaj.”

“Rampu internen,” diris la soldato, “kie vi tiel ruiniĝis? Ankaŭ sinjoro feldkurato estas…” Li forkraĉis.

La soldato foriris kun la koverto. Ili atendis longe en la antaŭĉambro, ĝis la pordo malfermiĝis kaj tra tiu ne envenis, sed enflugis la feldkurato. Li surhavis nur veŝton, enmane li tenis cigaron.

“Vi do estas jam ĉi tie,” li diris al Švejk, “kaj oni vin alkondukis. He — ĉu vi ne havas alumetojn?”

“Obee mi raportas, sinjoro feldkurato, ke mi ne havas.”

“He — kaj kial vi ne havas alumetojn? Ĉiu soldato devas havi alumetojn por povi ekbruligi al si cigaredon. Soldato, kiu ne havas alumetojn, estas… Kio li estas?”

“Li estas, obee mi raportas, sen alumetoj,” respondis Švejk.

“Tre bone, li estas sen alumetoj kaj povas al neniu ekbruligi cigaredon. Tio do estas unu afero kaj nun la dua. Ĉu ne aĉodoras viaj piedoj, Švejk?”

“Obee mi raportas, ke ili ne aĉodoras.”

“Tio do estas la dua afero. Kaj nun la tria. Ĉu vi trinkas brandon?”

“Obee mi raportas, ke brandon mi ne trinkas, nur rumon.”

“Bone, rigardu tiun soldaton ĉi tie. Tiun mi prunteprenis por hodiaŭ de ĉefleŭtenanto Feldhuber, li estas lia servosoldato. Kaj li trinkas nenion, li estas ab - ab - abstinulo kaj iros tial kun marŝkompanio al la fronto. Ĉ - ĉar tian homon mi ne povas bezoni. Tio ne estas servosoldato, tio estas bovino. Ankaŭ ĝi trinkas nur akvon kaj blekas kiel bovo.”

“Vi estas abstinulo,” li diris al la soldato, “ho - hontu, idioto. Vi meritas kelke da vangobatoj.”

La feldkurato turnis sian atenton al tiuj, kiuj alkondukis Švejkon kaj kiuj en klopodo stari rekte balanciĝis, vane sin apogante sur siaj fusiloj.

“Vi e - ebriiĝis,” diris la feldkurato, “vi ebriiĝis dum la deĵoro kaj pro tio mi igos vin mal - malliberigi. Švejk, deprenu de ili la fusilojn, forkonduku ilin en la kuirejon kaj gardu, dum ne venos patrolo por ilin forkonduki. Mi tuj telefo — fo — fonos en la kazernon.”

Kaj tiel ankaŭ ĉi tie plene konfirmiĝis la vortoj de Napoleono: “En la soldatservo ŝanĝiĝas la situacio ĉiumomente.”

Matene tiuj du kondukis Švejkon inter bajonetoj kaj timis, ke li al ili ne forkuru, poste li mem venigis ilin kaj fine devis ilin gardi.

Komence ili ne konsciis bone tiun ŝanĝon, nur kiam ili sidis en la kuirejo kaj vidis Švejkon stari ĉe la pordo kun fusilo kaj bajoneto.

“Mi ion trinkus,” ekĝemis la malgranda optimisto, dum la longulon denove atakis skeptikeco kaj li diris, ke ĉio tio estas mizera perfido. Li komencis laŭte kulpigi Švejkon, ke tiu venigis ilin en tiun situacion, kaj riproĉis al li, ke li promesis al ili esti morgaŭ pendumita kaj nun vidiĝas, ke tio estis ŝerco, kaj pri la pekokonfeso kaj pri la pendumo.

Švejk silentis, paŝante tien kaj reen ĉe la pordo.

“Idiotoj ni estis!” kriis la longulo.

Fine, elaŭskultinte ĉiujn kulpigojn, Švejk proklamis:

“Nun vi almenaŭ vidas, ke la soldatservo ne estas mielo. Mi plenumas mian devon. Mi venis en tion same kiel vi, sed kiel oni ĝenerale diras, la Fortuno al mi ekridetis.”

“Mi ion trinkus,” senespere ripetis la optimisto.

La longulo leviĝis kaj ŝanceliris al la pordo. “Ellasu nin hejmen,” li diris al Švejk, “kolego, ne faru stultaĵojn.”

“Iru for de mi,” respondis Švejk, “mi devas vin ambaŭ gardi. Nun ni ne konas unu la alian.”

Inter la pordo aperis la feldkurato: “Mi, mi neniel povas kontakti la kazernon, iru do hejmen kaj me — memoru, ke dum la deĵoro estas malpermesite drinki. Marŝ!”