Aventuroj de la brava soldato Švejk dum la mondmilito
- Автор: Гашек Ярослав
- Год: 2009
- Язык: эсперанто
- Переводчик: Vladimír Váňa
- Жанр: Юмористическая проза
Электронная книга - «Aventuroj de la brava soldato Švejk dum la mondmilito». Краткое содержание книги:
Honore al sinjoro feldkurato estu dirite, ke li ne telefonis en la kazernon, ĉar li ne havis hejme telefonon kaj parolis en ampoltenilon de sia lampo.
II.
Jam la trian tagon Švejk estis servosoldato de la feldkurato Otto Katz kaj dum tiu tempo li vidis lin nur unufoje. La trian tagon venis servosoldato de ĉefleŭtenanto Helmich, ke Švejk iru por la feldkurato.
Dumvoje li sciigis al Švejk, ke la feldkurato ekkonfliktis kun la ĉefleŭtenanto, disbatis pianon, estas ĝismute ebria kaj ne volas iri hejmen.
Ke ankaŭ la ĉefleŭtenanto Helmich estas ebria, elĵetis la feldkuraton en la koridoron kaj ke tiu sidas sur tero ĉe la pordo kaj dormetas.
Veninte al al loko, Švejk ekskuis la feldkuraton, kaj kiam tiu ekmurmuris kaj malfermis la okulojn, Švejk soldatsalutis kaj diris “Obee mi raportas, sinjoro feldkurato, ke mi estas ĉi tie.”
“Kaj kion vi - ĉi tie - volas?”
“Obee mi raportas, ke mi venis por vi, sinjoro feldkurato.”
“Vi do venis por mi — kaj kien ni iros?”
“En vian loĝejon, sinjoro feldkurato.”
“Kaj kial mi iru en mian loĝejon — ĉu mi ne estas hejme?”
“Obee mi raportas, sinjoro feldkurato, ke vi estas en koridoro de fremda domo.”
“Kaj - kiamaniere - mi - ĉi tie troviĝis?”
“Obee mi raportas, ke vi estis ĉi tie vizite.”
“Mi es - estis ne - nenie vizite. En - tio - vi e - e - eraras.”
Švejk levis la feldkuraton kaj starigis lin ĉe la muro. La feldkurato balanciĝis de unu flanko al la alia kaj kroĉis sin al li, dirante ĉe tio: “Mi al vi falos.”
“Mi falos,” li ripetis ankoraŭfoje, stulte ridetante. Fine Švejk sukcesis alpremi la feldkuraton al la muro, kaj tiu en la nova pozicio denove komencis dormeti.
Švejk lin vekis. “Kion vi deziras?” diris la feldkurato, vane provante degliti laŭ la muro kaj sidiĝi teren. “Kiu vi estas?”
“Obee mi raportas, sinjoro feldkurato, ke mi estas via servosoldato,” respondis Švejk, altenante la feldkuraton denove ĉe la muro.
“Mi havas neniun servosoldaton,” pene proklamis la feldkurato, denove provante falegi sur Švejkon, “mi ne estas feldkurato.”
“Mi estas porko,” li aldonis kun sincero de drinkulo, “lasu min, sinjoro, mi vin ne konas.”
Malgranda lukto finiĝis per absoluta venko de Švejk. Tiu eluzis sian venkon por fortreni la feldkuraton de sur la ŝtuparo en veturkoridoron, kie la feldkurato kontraŭstaris por ne esti eltirita sur straton. “Sinjoro, mi vin ne konas,” li asertis senĉese en la okulojn de Švejk dum la lukto. “Ĉu vi konas certan Otto Katz? Tiu estas mi.”
“Mi estis ĉe la ĉefepiskopo,” li kriegis, altenante sin ĉe la pordego en la veturkoridoro. “Pri mi interesiĝas Vatikano, ĉu vi komprenas?”
Švejk forĵetis tion “Obee mi raportas” kaj parolis kun la feldkurato per pure familiara tono.
“Ĉesu vin teni, mi diras,” li ordonis, “aŭ mi ekbatos vin en la manaĉon. Ni iras hejmen, kaj punkto. Sen replikoj.”
La feldkurato lasis la pordegon kaj kroĉis sin al Švejk: “Ni do iru ien, sed al ‘Ĉe Ŝuha’ mi ne iros, tie mi estas ŝulda.”
Švejk elpuŝis kaj elportis lin el la veturkoridoro kaj trenis lin sur trotuaro direkte al la hejmo.
“Kiu estas tiu sinjoro?” demandis iu el surstrataj preterpasantoj.
“Tio estas mia frato,” respondis Švejk, “li ricevis forpermeson, alveturis do al mi vizite kaj pro ĝojo ebriiĝis, ĉar li opiniis, ke mi estas morta.”
La feldkurato, murmurante al si ian arion el opereto, kiun neniu ekkonus, ekaŭdis la lastajn vortojn kaj leviĝis al surstrataj rigardantoj: “Kiu el vi estas morta, anoncu sin dum tri tagoj ĉe la korpusa komandantaro, por ke oni povu aspergi lian kadavron.”
Kaj li eksilentis, klopodante fali nazantaŭe sur la trotuaron, kiam Švejk tiris lin subrake hejmen.
Havante la kapon antaŭe kaj posttrenante la piedojn, kiujn li implikis kiel kato kun trarompita spino, la feldkurato murmuris: “Dominus vobiscum — et cum spiritu tuo. Dominus vobiscum[84].”
Ĉe droŝkostacio Švejk sidigis la feldkuraton ĉe muro kaj iris trakti kun droŝkistoj pri forveturigo.
Unu el la droŝkistoj proklamis, ke tiun sinjoron li tre bone konas, ke li veturigis lin nur unufoje kaj neniam plu tion ripetos.
“Li survomis al mi ĉion,” li diris rekte, “kaj eĉ ne pagis. Mi veturigis lin pli ol du horojn, ol li trovis, kie li loĝas. Nur post semajno, kiam mi estis ĉe li probable trifoje, li donis al mi por ĉio tio kvin kronojn.”
Post longa traktado unu el la droŝkistoj decidiĝis ilin forveturigi.
Švejk revenis al la feldkurato, kiu dormis. Intertempe iu demetis de lia kapo malmolan nigran ĉapelon (ĉar li kutime portis civilan veston) kaj forportis ĝin.
Švejk lin vekis kaj kun helpo de la droŝkisto puŝis en droŝkon. Tie la feldkurato falis en absolutan mensan inertecon, konsideris Švejkon kiel kolonelon Just de sepdekkvina infanteria regimento kaj kelkfoje sinsekve ripetis: “Ne koleru, amiko, ke mi alparolas vin ‘ci’. Mi estas porko.”
En unu momento ŝajnis, ke sekve de brua ruliĝado de la droŝko sur pavimo revenas al li la juĝokapablo. Tiam li sidiĝis rekte kaj komencis zumi fragmenton el nekonata kanto. Sed eblas ankaŭ tio, ke temis pri lia fantaziaĵo:
Sed post momento li ree falis en absolutan mensan inertecon, kaj turnante sin al Švejk, demandis, fermetante unu okulon: “Kiel vi hodiaŭ fartas, via sinjorina moŝto?”
“Ĉu vi veturos ien por somerumi?” li diris post paŭzeto, kaj vidante ĉion duope, demandis: “Ĉu vi bonvolas havi jam plenaĝan filon?” Ĉe tio li fingromontris al Švejk.
“Sidiĝu!” alkriis lin Švejk, kiam la feldkurato intencis surgrimpi la sidbenkon, “ne opiniu, ke mi ne instruos al vi ordon.”
La feldkurato silentiĝis kaj per malgrandaj porkosimilaj okuloj rigardis eksteren el la droŝko, tute ne perceptante, kio pri li propre okazas.
Li perdis ĉian komprenemon, kaj turnante sin al Švejk, li diris triste: “Sinjorino, donu al mi bileton por la unua klaso.” Li faris provon demeti sian pantalonon.
“Tuj vi butonumu, porko!” ekkriis Švejk, “vin konas jam ĉiuj droŝkistoj, jam foje vi vin survomis kaj nun ankoraŭ ĉi tion. Ne imagu, ke vi denove restos ion ŝulda kiel lastfoje.”
La feldkurato melankolie apogis la kapon inter manplatoj kaj komencis kanti: “Jam neniu plu min amas…” Sed li tuj interrompis sian kantadon kaj rimarkis: “Pardonu, kara kamarado, vi estas idioto, mi povas kanti, kion mi volas.”
Li ŝajne intencis ekfajfi iun melodion, sed anstataŭ tio torentis de sur liaj lipoj tiel potenca “tpr”, ke la droŝko haltis.
Kiam poste post la admono de Švejk ili daŭrigis la vojon, la feldkurato komencis ekbruligi al si cigaredingon.
“Ĝi ne brulas,” li diris senespere, foruzinte skatoleton da alumetoj, “vi blovas al mi en tion.”
Sed li tuj denove perdis la fadenon de sia parolo kaj komencis ridi: “Tio estas amuzo, ni estas solaj en tramo, ĉu, sinjoro kolego.” Li komencis traserĉadi siajn poŝojn.
“Mi perdis la bileton,” li kriis, “haltu, tiun bileton oni devas trovi!”
84
(latine): “Sinjoro (kp.: Kristo) estu kun vi. Ankaŭ kun via spirito” — frazoj, ofte ripetataj aŭ kantataj dum la meso.