![Урачыстасьць у садзе[Драматычныя начыркі] - Читать Любимую Русскую Полную Книгу 👉 Read-E-Book.com](/uploads/posts/books/no-cover.jpg)
Урачыстасьць у садзе[Драматычныя начыркі]
- Автор: Юхнавец Янка
- Год: 1996
- Язык: белорусский
- Жанр: Другая драматургия
Электронная книга - «Урачыстасьць у садзе[Драматычныя начыркі]». Краткое содержание книги:
Ева (прыхінаецца да Адамавых ног)
Адам, твая нага крывавіць!..
Адам
Аб скалу… мо мушляй абадраў.
Мы-ж кроў ня начылі ніколі.
Ева
…болесьць пешчай утулю.
Адам
Ты пагарджаць
мне даеш параду.
Ева
Не дакучай развагамі!
Хадзем вячэраць.
Адам (ідзе да пячоры)
Я-ж мушлі пакінуў на узьбярэжжы.
Ева
Яны у волі нашай
нікуды ня дзенуцца…
і навошта рупіцца пра яду —
яе на колькі дзён нам стане?
Адам
Бог ня вучыў яду ашчадзіць.
Ева
Усё цяпер у меру будзе.
Адам (спыняецца)
Усё было калісьць у меру,
а не цяпер.
(больш уважліва у бок мора)
Паслухай мора грокат,
здаецца мне часінай ён
калі ты голасам і постацяй абжявілася.
Ева
Адам, Адам!
Застаўся сьветкам Бога ты…
(падумаўшы)
О, як мала ў душы тваёй
таго, што хоча чуць цябе.
Спадзеўся скрыкаў тваіх памочнікаў,
анёлам для іх будзь,
як некалісьці, сам ты быў
дзіцянё анёлаў Боскіх.
Адам
Хто ты, Ева?
Ева
Назаві мяне сужэнкай,
што у болесьці
тваіх дзяцей народзіць.
Адам:
Ева, Ева!
Люблю цябе!
Колькі дзён ужо і ночаў
я прасіў у Бога, (а Ён бязмоўны),
вярнуць цябе у цемрадзь касьцей маіх,
але на зьдзек, а можа на вяшчунства,
мне краска кожная, і хваля мора бяспрычынная,
уторыста казала:
— Адам, Адам,
Еву беражы,
больш табе няма
каго любіць і цешыць на зямлі.
Ева
Я — родная табе…
Адам
… як кроў на назе уняць?
Ева
Адам,
не данімай крывёй мяне…
(пяшчотна хінецца яго)
Цалункам уніму я кроў тваю.
Зноў прыхлынае яна да цягліц тваіх
і сэрца скалане
адным-адзіным
тым
завошта Бог нас пакараў
ні сяньня, ні ўчора,
а бадай даўно, даўно калісьці.
Адам
Ева,
я між табой і Богам.
Праўдзівы Ён, і ты праўдзівая…
Ева (не дае гаварыць)
Хадзем вячэраць…
Быць мне страшна безь цябе.
Мне надзіцца, усё здаецца:
збыла я век у дурной хацьбе.
За кустамі хмелю і павіваў
вячорнага неба ціхне ціхата.
Я перад табой… і складкі майго цела
нямотнасьцяй далін не ацішэлі…
Адам
Ева, я сьцерагу цябе…
Якая сяньня парната.
Ева
Ты-ж каля мора дзень прабыў.
Адам
Але. Але.
У плёскасьце хвалі кажнай
я цуднасьць будучую жыцьця
адгадваў.
Ева
…і там анёлаў больш ня бачыў?
Адам
Не.
Ева
Гэта, мабыць, усё сталася,
і больш звароту нам няма:
ляжаць на скалах і глядзець на неба,
слухаць шорах анёльскіх крылаў
і называць жыцьцё у харасьцьве дарлівым:
рай Боскі, рай Боскі
нам дваім…
Адам
апамятайся, Ева!
Ева
Адам, шкадую я цябе…
Хадзем вячэраць.
Адам (пакуль ідуць да пячоры)
У поцы працы
я красатосьць мінулую вярну.
Ева
Не бярзьдзі, Адам! -
Памочнікаў я нараджу табе.
II
Ноч
Забруніў ручай чутней
у воддальку пячоры.
Ніжэй заслалася смуга туманная.
Шум аціх тырсы й дрэваў.
Зоры рэдка,
(бы шляхі да неба не забудзь),
заірдзеліся
па куткох нябёсных.
Шамаценьні крылаў ночных птушак
старэйшымі здавалася
за шорахі анёльскія.
Адзінотным кажная
у ночнай цемрадзі —
адзінотна кажная
свайму верыць вобразу!
Адно нядаўна, душа абжяўленая
у каменнай немані,
жыцьцём і сьмерцяй
мучыць…
Зьвяры дзесь іншыя
знайшлі мярлогі.
Страхотна падступіцца ім
да мясьцін Адамавых.
Ён чалавек,
і іхнае жыцьцё,
на волю рук яго
аддадзена.
Адам іх бачыў на схоне гор
і роўнядзяй далінаў —
род розны, ад роду іншага
ўцякаў, хаваўся.
Толькі цыркуны ня кінулі Адаму, Еву
турчэлі у заміне безьненавісным.
І гадзюкі, (бы ветру больш ня будзе),
шасьцелі ў траве, сіпелі.
Ева
Адам,
спаць кладзіся.
Зноў я краскі высушыла