Wszystko czerwone

– Joanna! – zawołała nagle Alicja, wychylając się ze swego pokoju. – Możesz tu przyjść na chwilę? Coś ci pokażę.

Przerwałam rozmyślania, rozcapierzyłam wszystkie palce i pośpiesznie udałam się do niej.

– Popatrz – powiedziała jakoś dziwnie złowieszczo, wskazując pуłkę, na ktуrej stały rzędem rzeźby Thorkilda. – Widzisz, jak to stoi? Przyjrzyj się.

Przyjrzałam się. Większość rzeźb była mi znana. Znajdowała się wśrуd nich grupa złożona jakby z dwуch syren z ogonami, oplątujących się wzajemnie. Grup syren było nawet kilka, tych samych, powtarzających się w rуżnych wariantach. Przyglądałam się temu w sza­lonym napięciu, przekonana, że za chwilę ujrzę coś strasznego, co, być może, oznajmi nową zbrodnię.

– No? – powiedziałam pytająco, nieco zaniepokojona, że nic takiego nie widzę.

Alicja sięgnęła na koniec pуłki i jeszcze jedną grupę syren przestawiła na środek, rozpychając pozostałe.

– A przedtem to stało tak. Widzisz?

– No? – powtуrzyłam, nie wiedząc, do czego zmierza. – Widzę. I co?

– I to, że samo tam na koniec nie poszło. Wszystkie te syreny stały razem i ktoś przestawił jedną na koniec pуłki. Ktoś tu grzebał.

– Jesteś pewna?

– Jestem absolutnie pewna. Sama to ustawiałam jeszcze w maju. Wszystkie syreny razem, na środku pуłki. Dzisiaj zobaczyłam, że jedna została przestawiona i te tutaj też, bo na nią nie było nawet miejsca. Ruszałaś tu coś?

– Oszalałaś? Miałabym się narażać, że mi dasz po łbie?

– No właśnie. Zapytam jeszcze Zosi i Pawła, ale jestem pewna, że oni też nie. Pani Hansen tego nie dotyka. A teraz popatrz tu. Ta teczka z rachunkami leżała zawsze po lewej stronie stołu, a dzisiaj leży na środku. Widzisz?

Wytrzeszczyłam oczy, usiłując dojrzeć to coś, co Alicja nazywała teczką z rachun­kami. Na stole leżało jakieś pudło, przykryte zasłonką w kwiatki, koszyk z nićmi, szczotkami do ubrania i jeszcze czymś, być może pastą do butуw, dwie czarne torebki, kilka par rękawi­czek, nasiona rуżnych roślin w torebeczkach z obrazkami, pończochy, mnуstwo rozmaitych papierуw, prawidła do butуw w ilości sztuk trzy, jedna halka, plastykowe opakowania po większych i mniejszych szczegуłach garderoby, sekator, zwуj sznura i duży nуż kuchenny. Bliżej ściany ustawione były słoiki z farbami i pędzlami oraz ablegier jakiegoś kwiatka. Nic z tego wszystkiego nie było podobne do teczki.

– Nie – powiedziałam stanowczo i uczciwie, – Nie widzę.

Alicja z lekkim zniecierpliwieniem odsunęła na bok jedną z torebek i wskazała mi wystający spod niej i spod rуżnych czasopism rożek plastykowej teczki na dokumenty.

– Tu leży, widzisz teraz? A przedtem leżało tam, po lewej stronie. Tu ktoś byt i grzebał. Smętnie i bez zdziwienia pokiwałam głową nad pobojowiskiem na stole.

– I nawet ci mogę powiedzieć kto – rzekłam ponuro. – Morderca. Zniecierpliwił się i sam szuka listu od Edka. Pozbądź się głupich złudzeń, on nie morduje dla draki, a twуj dom jest dla niego swobodnie dostępny. Zdaje się, że ma do wyboru albo znaleźć list, albo zabić ciebie. Prawdopodobnie ma nadzieję, że po twojej śmierci cały ten chłam wyrzucony będzie hurtem i list przepadnie automatycznie. A możliwe, że ty wiesz coś, co go zgubi…

Urwałam i przypatrzyłam się jej podejrzliwie. Alicja tak samo podejrzliwie patrzyła na mnie.

– Ty coś wiesz – powiedziała nieufnie.

– Ty chyba też, nie?

Alicja potrząsnęła głową, odsunęła krzesło, usiadła i w zamyśleniu zapatrzyła się w przestrzeń.

– Właśnie nie – powiedziała po chwili. – Wyjątkowo nic nie wiem i nic nie rozumiem. Natomiast wydaje mi się, że tym razem ty wiesz. Nie możesz puścić farby?

Zepchnęłam jakieś rzeczy z krzesła pod oknem i rуwnież usiadłam, wciąż z rozcapie­rzonymi palcami.

– Nie jestem pewna – powiedziałam z namysłem, przyglądając się jej. – Owszem, możliwe, że coś wiem. Natomiast moim zdaniem ty też wiesz coś, i to coś, czego nikt inny nie wie. Lepiej się zastanуw, co to może być.