Wszystko czerwone

– Jacy mi się podobają? – spytała podejrzliwie Zosia, wchodząc z naczyniami i odsu­wając go od zlewu.

Kuchnia Alicji, bardzo funkcjonalnie urządzona, była jednakże takich rozmiarуw, że już dwie osoby robiły tłok. Paweł wcisnął się w kąt blatu, pomiędzy zlewem a lodуwką.

– Tacy jak ten, ktуrego widziałem z Edkiem – wyjaśnił.

– Nie chcę być niegościnna, ale czy naprawdę wszyscy musicie siedzieć w kuchni? – spytała Alicja i odsunęła go, żeby włożyć do szafki słoik z kawą i resztę herbatnikуw. – Zdawało mi się, że ten dom ma więcej pomieszczeń?

– To nie mnie się tacy podobają, tylko Alicji – powiedziała Zosia. – Paweł, na litość boską, wynoś się stąd! Joanna, ty też!

– Kiedy ja idę do łazienki! – zaprotestował Paweł.

– Możesz iść tamtędy, przez korytarz.

– Czekajcie no, kochane panienki – powiedziałam stanowczo. – Przestańcie się go czepiać, bo on zaraz będzie najważniejszą osobą. Widziałam dziś w Kopenhadze czarnego faceta w czerwonej koszuli. Południowiec, bardzo przystojny z falującymi włosami, wysoki, średnio szczupły. Co wy na to?

Tamci troje natychmiast odwrуcili się do mnie z wielkim zainteresowaniem.

– Myślisz, że przez cały czas chodzi w tej jednej koszuli? – zaciekawiła się Alicja.

– Myślisz, że to ten sam? – spytała Zosia z niedowierzaniem. – Gdzie go widziałaś?

– Na wystawie. Koszula wyglądała raczej czysto, więc chyba czasem ją zdejmuje i pierze. Możliwe jednak, że z zasady chodzi w czerwonych koszulach. Wyłącznie.

– Czarnych facetуw tu jest dość dużo – powiedziała Alicja sceptycznie. – Większość z nich ma prawo lubić czerwone koszule, bo czarnym w czerwonym do twarzy. Skąd ci przyszło do głowy, że to ten sam, ktуry w Warszawie spotykał się z Edkiem?

Nie mogłam jej odpowiedzieć na to pytanie, nie wplątując w to Ewy. Popłoch w jej oczach był przecież zasadniczą przyczyną skojarzenia, a to właśnie postanowiłam prze­milczeć.

– Nie wiem dokładnie – odparłam po namyśle.

– Możliwe, że to kto inny, ale wygląda tam samo. Uważam, że Paweł powinien go zobaczyć.

– Ja nie chcę, żeby Paweł się w to mieszał! – zaprotestowała odruchowo Zosia.

– Już jest wmieszany – mruknęła Alicja.

– Dlaczego? – oburzył się Paweł. – Znowu mi wielkie mieszanie zobaczyć faceta! Nie udusi mnie przecież za to, że na niego patrzę! A w ogуle to oni mnie nawet nie zauważyli. Gdzie on jest?

– W Kopenhadze.

– Gdzie w Kopenhadze?

– Nie wiem. Gdzieś. Był na wystawie, ale wątpię, czy siedzi tam trwale w charakterze eksponatu. Nie pasowałby do reszty. Wątpię też, czy pуjdzie tam drugi raz. Wyglądał na ta­kiego, ktуry uprawia nocne życie. Paweł kilkakrotnie kiwnął głową z wielką energią i z takim rozmachem, że puknął potylicą w futrynę drzwiową, o ktуrą się oparł.

– Zgadza się. Ten od Edka też tak wyglądał. Bardzo możliwe, że to ten sam. Gdzie mam go szukać?

– Nie wiem. Gdzie się w Kopenhadze uprawia nocne życie?

– Nigdzie – powiedziała Alicja, wracając do porządkowania kuchni, – Możesz usiąść na Ratuszplacu i czekać, aż będzie przechodził. Kiedyś się doczekasz.

– Albo może na Strogecie pod ptakami. Też się kiedyś doczekasz.

– Kiedy ja we wrześniu muszę być w Warszawie…!

– Co za nonsens! – powiedziała Zosia z niezadowoleniem. – Przestańcie mуwić te bzdury. Siedzieć na Ratuszplacu…! Idiotyzm. I w ogуle po co wam ten facet?…

– Czekajcie – powiedziałam, bo przypomniałam sobie informacje Ewy, z ktуrych wynikało, że facet jest przyjezdny. – Hotele! On nie wygląda na takiego, ktуry tu mieszka trwale. Może mieszkać w hotelu albo w pensjonacie. Obskoczyć co przyzwoitsze, codziennie jeden, posiedzieć w holu i poprzyglądać się ludziom. O jakiejś porze musi wyjść albo wrуcić!

– No! – przyświadczył z ożywieniem Paweł. – Mogę posiedzieć!

– Możemy posiedzieć na zmianę – dodałam wspaniałomyślnie. – Ktoś z nas zobaczy znajomego, albo ty, albo ja. I potem pуjdziemy obejrzeć go wspуlnie.