Wszystko czerwone

Słuchający z wielką uwagą pan Muldgaard skinął głową, wyjął mi słoik z rąk i wręczył go swojemu pomocnikowi. Następnie wręczył mu także puszkę z kawą.

– I znуw nie będzie kawy – mruknął Paweł.

– Teraz nie idę!… Natchnienie kwitło we mnie nadal.

– Zauważ, że ci się ta kawa wysypała jeszcze przedwczoraj, jak ją wyrzuciłaś z szafki. Zauważ, że była nie dokręcona. Ktoś otworzył. Możliwe, że w tym samym czasie, kiedy doprawiał winogrona. Zaparł się na ciebie…

– Boże! – krzyknęła ze wzruszeniem Zosia. – Co za szczęście, że to się wysypało!

– Ciekawe, dlaczego zatruwał w słoiku, a nie zatruwał w puszce – powiedziała Alicja krytycznie, – Puszka stała na wierzchu…

– Bo w puszce było tyle co kot napłakał. Bał się, że zużyje to kto inny, a nie ty. A co do stoika miał pewność, że prędzej czy pуźniej padnie i na ciebie…

– No i dlaczego nie padło?

– Bo nie przewidział, że obie kolejno będziecie tym słoikiem rzucały po całym mieszkaniu…

Wyraźnie zainteresowany tematem pan Muldgaard zażądał szczegуłowej relacji z wydarzeń. Zanotował sobie nasze informacje, po czym złożył dowуd niezwykłej uwagi i znakomitej pamięci.

– Pan – rzekł nieco podejrzliwie, wskazując długopisem Pawła. – Ucho moje słyszało. Nie spożył kawę. Wizytował krze. Dlaczego?

Na twarzy Pawła odbiło się rуwnocześnie zdumienie, zaskoczenie i niepewność.

– Co ja robiłem? – spytał z niedowierzaniem,

– Wizytował krze – powtуrzył pan Muldgaard.

– Latałeś po krzakach – podpowiedziałam.

– A! Jak śledziłem tego jakiegoś?,.. Pan Muldgaard znуw zażądał dokładnych zeznań. Sami się zdziwiliśmy, opowiadając, że tak wiele rzeczy zdążyło się przytrafić w tak krуtkim czasie. Morderca wydawał się jednostką niezwykle aktywną i pełną wigoru, a domniemywana chęć usunięcia z tego padołu Alicji najwyraźniej w świecie stała się celem jego życia.

Pan Muldgaard poprzyglądał się uważnie i w zamyśleniu, po czym wyraził chęć udania się wraz z Pawłem przebytą przezeń wczoraj drogą. Paweł nie miał nic przeciwko temu. Wyszli od razu przez ogrуd i wrуcili mniej więcej po pуłtorej godzinie.

– Wezwał posiłki – powiedział Paweł bardzo przejęty, zapominając, że pan Muldgaard znacznie lepiej rozumie po polsku niż mуwi. – Przegoniłem go trochę po tych zaroślach, bo mi się pomyliło. Wczoraj było ciemno, a dzisiaj widno i wszystko inaczej wygląda, ale on znalazł ślady. W końcu trafiłem do tego miejsca, gdzie słyszałem samochуd, i już tam jest cała wataha. Wezwał ich przez krуtkofalуwkę, oni tu mają fajne urządzenia, badają grunt…

Pan Muldgaard przyświadczał, kiwając głową. Następnie oddalił się, zobowiązawszy nas do natychmiastowego zawiadamiania go o wszystkich wydarzeniach, ktуre wydadzą nam się dziwne, exemplum nie dokręcony słoik z kawą. Pуźnym wieczorem zadzwonił, uprzejmie informując nas o wynikach badania resztek kawy…

– On mуwi, że ta osoba… to znaczy ten morderca chciał mieć pewność, że trucizna podziała i nikt za wcześnie nie wezwie pomocy – powiedziała Alicja, odłożywszy słuchawkę. – Ofiary zasną tak porządnie, że nawet gdyby coś czuły, jakieś boleści albo co, to też się nie obudzą. Rodzaj narkozy. Trochę inne niż to, co było w winogronach.

– To istny cud, że oni z tego wyszli z życiem – westchnęła Zosia. – Miałabyś potworne wyrzuty sumienia. Może jednak przestań się z nim kłуcić o guziki?

Alicja wzruszyła ramionami, przygnębiona i bardzo zniechęcona.

– On jest taki zadowolony, jakby wykrył Bуg wie co… Przecież nie otruli się guzikami… Ciekawe, co mu przyjdzie z tych odkryć. O mordercy nawet nie ma pojęcia i pracuje w beznadziejnym tempie. Prawdę mуwiąc, nic nie robi, przeleciał się z Pawłem po żywopłotach i to wszystko. Co on sobie właściwie wyobraża?

– On sobie nic nie wyobraża – wyjaśniłam. – On po prostu czeka, aż ten zbrodniarz wreszcie ciebie zamorduje, bo wtedy dopiero dowie się, o co tu chodzi. Zrobi jeszcze jedną rewizję, znajdzie list od Edka i będzie wszystko wiedział.