Niezwyciężony [Invincible - pl]

Benan chyba także to zrozumiał, gdyż skupił wzrok na admirale.

— Myśli pan o zadośćuczynieniu?

— Nie. To mi się nigdy nie uda. Ale nawet gdybym nie spotkał na swojej drodze Wiktorii Rione, nigdy bym nie pozwolił, aby ktokolwiek uczynił podobną krzywdę dobremu oficerowi. Jeśli projekt Wielki Książę wciąż jest kontynuowany, uczynię wszystko co w mojej mocy, by go zakończyć. A pan musi mi w tym pomóc.

Benan pokręcił głową.

— Nie może pan na mnie polegać. Nie jestem już tym człowiekiem, którym byłem. Potrafię robić straszne rzeczy, ponieważ nie umiem się kontrolować…

— Może da się coś z tym zrobić, skoro zidentyfikowaliśmy źródło problemu — uspokoił go Geary. — Trzymajmy się tej myśli. Rozkazuję panu, komandorze, by robił pan co w pańskiej mocy, aby pozostać stabilnym. Proszę mi powiedzieć, co panu trzeba. Nawet jeśli uzna pan, że jedynym wyjściem jest zamknięcie pana w izolatce naszego brygu.

— Admirale, ja nawet nie mogę rozmawiać na ten temat! Nie mogę nikomu sugerować, że istnieje coś, co mnie blokuje. Proszę mi wierzyć, próbowałem.

— Ja za to nie mam żadnej blokady — rzucił Geary. — Skoro doszliśmy do porozumienia, że pańska żona jest szantażowana ujawnieniem prawdy o pańskiej przeszłości, może powinienem ją poinformować, jak wygląda ta prawda?

— Ona nie może mieć dostępu do tych informacji — zaprotestował komandor.

— Usłyszy je ode mnie.

Benan wstał i podparł się drżącą ręką o stół.

— Zawsze będę pana nienawidził, admirale.

— To akurat rozumiem.

— Dlaczego mi jej pan nie odebrał? Może pan mieć przecież każdą kobietę.

— Nie kochała mnie. Nigdy. Jest tylko jeden człowiek, któremu oddała serce, dla którego zrobiłaby wszystko. To pan, komandorze.

Benan nie odpowiedział. Pochylił mocno głowę, a jego łzy skapywały na twardy blat stołu.

Geary otworzył właz i wyszedł na korytarz, trafiając na Wiktorię i Tanię stojące po obu stronach wejścia.

— Dowiedziałem się paru rzeczy. — Pochylił się mocno w kierunku Rione, aby wyszeptać jej prosto w ucho: — Pani emisariusz, pani mężowi wszczepiono mentalną blokadę zabezpieczającą. — Zbladła na twarzy, potem zaczerwieniła się z gniewu. — Sądzę, że wie pani, dlaczego to zrobiono. Jeśli jest inaczej, chętnie wprowadzę panią w szczegóły, ale nie tutaj, tylko na osobności.

Cofnął się i przeniósł wzrok na Desjani, która spoglądała z obawą za właz.

— Przestał być niebezpieczny? — zapytała.

— Nie, ale być może wiem, jak mu pomóc.

Rione zamarła w progu, oglądając się na Geary’ego.

— Ta pomoc może okazać się wyjątkowo trudna, admirale, ale dziękuję za te słowa.

Zamknęła za sobą właz, zostawiając admirała sam na sam z Tanią.

— Czy on… — zaczęła Desjani służbowym tonem.

— Nie. — Geary pokręcił głową. — Chciałbym porozmawiać z twoim personelem medycznym, choć obawiam się, że mimo szczerych chęci niewiele to da. Gdy wyjdziemy z nadprzestrzeni, muszę porozumieć się z naszym naczelnym lekarzem. Jeśli ktokolwiek wie, jak leczy się takie przypadki albo gdzie można zasięgnąć rady, to właśnie on. Na razie musimy mieć oko na komandora. Sam przyznał, że nie jest stabilny mentalnie i emocjonalnie.

— Pieprzeni Syndycy — mruknęła Tania.

— Syndycy nie mają z tym nic wspólnego. To sprawka Sojuszu.

Nie odpowiadała przez dłuższą chwilę.

— Może to było konieczne? — wybąkała w końcu.

Tak. Kolejny program, który był konieczny do wygrania wojny, ale dziwnym trafem do tego nie doprowadził.