Ślepowidzenie [Blindsight - pl]

— Chyba jest całkiem sensowny. — Gówno wart.

— Przychodzi ci do głowy jakiś powód, dlaczego coś tak różniącego się chciałoby nas jednak zaatakować?

— To zależy — odrzekła — czy sama inność nie jest wystarczającym powodem.

W jej topologii widziałem odbicia bitew z dziecięcych placów zabaw. Przypomniałem sobie własne i zacząłem się zastanawiać, czy bywają jakiekolwiek inne.

Ale ten argument przecież popierał tezę. Ludzie naprawdę nie walczą o odcień skóry czy ideologię — to tylko wygodne wskazówki do identyfikacji „swoich”. Wszystko zawsze sprowadza się do więzów krwi i ograniczonych zasobów.

— Isaac pewnie stwierdziłby, że to całkiem nie tak — powiedziałem.

— Chyba. — Bates odesłała jednego pomrukującego trepa do ładowni; pojawiły się w szyku kolejne dwa, pancerz lśnił w świetle okrętowego kręgosłupa.

— Ile ich robisz?

— Siri, my się do nich włamujemy. Głupio byłoby zostawiać własny dom bez opieki.

Przyjrzałem się jej płaszczyznom, tak jak ona pancerzom żołnierzy. Tuż pod powierzchnią gotowało się od wątpliwości i uraz.

— Trudny moment dla ciebie — zauważyłem.

— Dla wszystkich.

— Ale to twój obowiązek: bronić nas przed czymś, o czym nic nie wiadomo. Domyślamy się tylko, że…

— Sarasti się nie domyśla — powiedziała Bates. — Nie bez powodu jest dowódcą. Kwestionowanie jego poleceń niespecjalnie ma sens, skoro wszystkim nam brakuje ze sto punktów IQ, żeby w ogóle zrozumieć odpowiedź.

— A jednak ma jeszcze tę drugą twarz, drapieżnika, o której w ogóle się nie mówi — odparłem. — Na pewno mu trudno, taki umysł koegzystujący z taką porcją instynktownej agresji. Musi pilnować, żeby odpowiednia strona wygrała.

W jednej chwili pomyślała: czy też Sarasti nie słucha? Później doszła do wniosku, że to nie ma znaczenia: co go obchodzi, co myśli bydło, o ile robi wszystko, co mu rozkażą?

I powiedziała tylko:

— Myślałam, że wam, żargonautom, nie wolno mieć własnego zdania.

— Ono nie było moje.

Bates zamilkła. Z powrotem zajęła się przeglądem.

— Aha. — Pierwszy trep z pary przeszedł lustrację i mrucząc, popłynął wzdłuż kręgosłupa. Zwróciła się ku drugiemu. — Ty upraszczasz sprawy. Żeby ci goście na Ziemi wiedzieli, co kombinują specjaliści.

— Częściowo tak.

— Ja, Siri, nie potrzebuję tłumacza. Jestem tylko konsultantką, jeśli wszystko idzie dobrze. A jeśli nie, ochroniarzem.

— Jesteś oficerem i wojskowym ekspertem. Powiedziałbym, że masz aż nadto kwalifikacji, żeby oszacować potencjalne zagrożenie ze strony Rorschacha.

— Ja jestem fizycznym. Nie powinieneś raczej „upraszczać” Jukki czy Isaaca?

— Przecież to robię.

Spojrzała na mnie.

— Wchodzisz w interakcje — wyjaśniłem. — Wszystkie składniki systemu wpływają na siebie nawzajem. Przetwarzać Sarastiego, nie biorąc ciebie pod uwagę, to jak liczyć przyspieszenie, pomijając masę.

Znów odwróciła się do swego wylęgu. Drugi robot przeszedł inspekcję.

To nie mnie nienawidziła. Nie podobało się jej, co sugeruje moja obecność.

Nie powiedziała tego na głos, ale wiedziałem co myśli: obojętne, jak jesteśmy wykwalifikowani, o ile wyprzedzamy resztę stada. A może właśnie dlatego. Jesteśmy skażeni. Jesteśmy subiektywni. Więc wysyłają z nami Siriego Keetona, żeby im mówił, o co nam naprawdę chodzi.

— Rozumiem to — powiedziałem po chwili.

— O, naprawdę?

— Pani major, tu nie chodzi o zaufanie. Ale o położenie. Nikt nie widzi dobrze systemu ze środka. Bo ma zniekształcony widok.

— A twój nie jest zniekształcony?

— Ja jestem poza systemem.

— Teraz wchodzisz ze mną w interakcję.

— Tylko jako obserwator. Ideał jest nieosiągalny, ale nie jest „nieprzybliżalny”, prawda? Nie odgrywam żadnej roli w podejmowaniu decyzji, ani badaniach, nie zakłócam żadnych aspektów misji, które mam badać. Lecz oczywiście mogę zadawać pytania: im więcej mam informacji, tym lepiej analizuję.

— Myślałam, że nie musisz pytać. Myślałam, że tacy goście po prostu… nie wiem… odczytują znaki, czy coś.

— Ale pomaga każdy strzęp informacji. To wszystko się liczy.

— Robisz to teraz? Syntetyzujesz?

Kiwnąłem głową.

— I robisz to bez żadnej specjalistycznej wiedzy?

— Jestem tak samo specjalistą, jak ty. Specjalizuję się w przetwarzaniu topologii informacyjnych.

— Nie rozumiejąc ich zawartości.

— Wystarcza mi rozumienie kształtu.

Bates znalazła chyba jakąś niedoskonałość w lustrowanym robocie, bo poskrobała paznokciem jego pancerz.

— Nie mogą tego robić programy? Bez twojej pomocy?

— Programy mogą robić dużo rzeczy. Ale niektóre chcemy robić sami. — Wskazałem brodą robota. — Na przykład inspekcję żołnierzy.