Desiderium Intimum

zamienia się ropuchę w imbryk, i chyba tylko Hermiona pamiętała. Imbryk Rona był

zielony i próbował podskoczyć, co skończyło się na tym, że pozostały z niego jedynie

skorupy. A imbryk Harry'ego miał irytujący zwyczaj nabierania powietrza i puchnięcia.

Co skończyło się dokładnie tak samo.

Kiedy nauczycielka uprzątnęła już rozbite skorupy i, kręcąc głową, odjęła im po pięć

punktów, obaj parsknęli śmiechem - ku karcącemu spojrzeniu Hermiony, która

próbowała pomóc Neville'owi, ponieważ jedyne, co udawało mu się wyczarować, to

żaba w kształcie imbryka. Imbryka, który kumkał.

Historię Magii Harry w większości przespał, a na Wróżbiarstwie Firenzo zrobił im

"lekcję relaksacyjną", ponieważ stwierdził, że po feriach i tak są zbyt rozkojarzeni, aby cokolwiek zapamiętać. W związku z tym Harry znowu mógł się zdrzemnąć.

Po obiedzie pozostały im jedynie Eliksiry i Harry już teraz czuł przyjemny uścisk w

żołądku, na samą myśl o nich. Szczególnie, kiedy czuł spojrzenie Mistrza Eliksirów,

wędrujące po jego plecach podczas uczty w Wielkiej Sali.

Ferie feriami, ale naprawdę cieszył się, że szkoła znowu się zaczęła. Tętniące

życiem mury Hogwartu jako jedyne potrafiły odciągnąć ponure myśli od trwającej

wokół wojny i ofiar, jakie za sobą pociągała. Przynajmniej na razie.

***

Podczas pierwszych zajęć po przerwach, czy to świątecznych, czy wakacyjnych,

uczniowie byli zawsze nieco rozleniwieni i zniechęceni. Ale Severus Snape miał

sposób, by zmusić ich małe móżdżki do wytężonej pracy już od pierwszej lekcji.

Test.

Harry uśmiechnął się pod nosem, kiedy wylądowała przed nim kartka z pytaniami.

Wiedział! Wiedział, że ten niemożliwy drań to zrobi! Ha! Jak to dobrze, że uczył się w

czasie ferii. Niewiele i niekoniecznie rzeczy przewidzianych w programie nauczania

(może jedynie w ramach zajęć z Wychowania Seksualnego, gdyby takowe odbywały

się w Hogwarcie), ale zawsze to było już coś. Nie był przynajmniej tak zaskoczony,

jak reszta klasy, i tak przerażony, jak Ron.

Podczas gdy siedzący za jego plecami przyjaciel rzucał przekleństwa w kierunku

"tego tłustowłosego, wrednego dupka", Harry pochylił się nad kartką i zaczął pisać.

Cóż, okazało się, że jego wiedza była skromniejsza, niż przypuszczał. Zdołał

odpowiedzieć zaledwie na połowę pytań. Niech to!

Ukradkowo rozejrzał się po klasie. Hermiona skrobała po pergaminie z obłąkańczym

wyrazem twarzy, a Ron gapił się tępo w kartkę, wyglądając tak, jakby miał zamiar się

rozpłakać.

Harry westchnął i przeniósł wzrok na biurko, przy którym siedział Mistrz Eliksirów,

pochylając się nad jakąś książką. Próbował nad tym panować, ale za każdym razem,

kiedy na niego spoglądał, czuł rozlewające się w żyłach ciepło. Nic nie potrafił

poradzić na to, że po tak długim czasie sam na sam i po tym wszystkim, co razem

przeszli, nie potrafił oddzielić wizerunku tego półnagiego mężczyzny, którego jeszcze

wczoraj widział, golącego się w łazience, od wizerunku dumnego, surowego

nauczyciela, na którego zdecydowanie nie powinien spoglądać takim tęsknym,

rozmarzonym wzrokiem.

Szlag by to trafił! - zaklął w myślach, spoglądając na swój w połowie wypełniony test.

Snape układał go przy nim. Pamiętał to. A skoro granica pomiędzy uczniem i

nauczycielem została już poważnie naruszona, to teraz mógł spróbować przekroczyć

ją już całkowicie.

Przynajmniej będzie zabawnie - pomyślał, sięgając do kieszeni i zaciskając dłoń na

kamieniu.

Severusie... Główny składnik wywaru antydepresyjnego to oko przyrazy czy kieł

utopca?

Nie podnosząc głowy, zerknął na Snape'a, który poruszył się nieznacznie, sięgnął

pod biurko i spuścił wzrok, jakby coś czytał. A po chwili przeszył go tak

niedowierzającym spojrzeniem, że Harry z trudem opanował drżący w kącikach warg

uśmiech.

W momencie, kiedy poczuł, że kamień się rozgrzewa, jego serce nagle podskoczyło.

Zerknął w dół, próbując odczytać płonące litery.

Ty chyba sobie żartujesz, Potter?

Harry zmarszczył brwi.

No powiedz mi. Nie bądź taki.

Och, powinien dostać jakiś pieprzony medal za to, że nie roześmiał się, kiedy

zobaczył minę Severusa po tym, jak mężczyzna odczytał wiadomość. Skrajne

niedowierzanie, które odmalowało się na surowej twarzy, było jedynie jej ostatnim

stadium. Snape był chyba zbyt zszokowany, aby odpowiedzieć, dlatego Harry

postanowił drążyć dalej.

Jeżeli mi powiesz, to pozwolę ci zerżnąć moje usta.

Och, to był strzał w dziesiątkę, sądząc po nagłym rozbłysku ognia w czarnych

oczach, które na moment na nim spoczęły. Ale odpowiedź, którą otrzymał, nieco

utemperowała jego poczucie zwycięstwa.

Potter, obaj doskonale wiemy, że nie potrzebuję do tego twojej zgody.