Migotliwy swiat

— Ciszej! Uwaga! Otwieram nadzwyczajne posiedzenie Klubu Awiatorów.

Równocześnie Tawi dostrzegła Kruksa, podchodzącego do stołu; to był na pewno on, który tak nieoczekiwanie znikł rankiem. Na widok jego spokojnego i prostego oblicza pośród obcego tłumu w nieznajomym mieście dziewczyna ucieszyła się, jak gdyby spotkała rodzonego ojca. Szybko usiadła na najbliższej ławce i zawołała:

— Hej, Montgomery, co pan tu robi? Kruks! Kruks!

Natychmiast jego oczy skierowały się ku niej i od razu odnalazły ją; przypomniawszy sobie poranne spotkanie, kiwnął głową, przyłożył palec do ust i uśmiechnął się wymownie. Chociaż zgorszone twarze dana od razu zwróciły się w jej kierunku, a uniesione z lekkim uśmiechem brwi mężczyzn wyrażały tym samym zdziwienie i zaskoczenie, jednak ona tylko z lekka zaczerwieniona, ale bynajmniej nie speszona, czuła się, jak gdyby znalazła się w domu.

Kruks przysunął sobie wolne krzesło, usiadł i opuścił oczy. Ubrany był w skórzaną, zapiętą kurtkę, wysokie buty i czarną pilotkę — jej pasek przechodził pod podbródkiem od ucha do ucha. Tutaj zaciekawienie Tawi dosięgało szczytu; i osobowość Kruksa, i sytuacja, i nieoczekiwane dla niej posiedzenie awiatorów — wszystko to przypominało rozebraną na części nieznaną maszynę; ktoś składając ją na jej oczach zamierzał ją puścić w ruch. Drżała. Czy widzieliście państwo, jak młodziutka, głupiutka dziewczynka wierci się, nie będąc w stanie spokojnie usiedzieć na swoim miejscu? Świat jest dla niej jeszcze przedstawieniem, a w nim raz po raz w czasie głównej akcji jawią się fragmenty najróżniejszych innych spektakli. W takich chwilach zmienność jej doznań przypomina zwiewność mrocznych przywidzeń i zjaw. Ani chwili spokoju nie znajdziemy na jej twarzy, ani w pozie, ani w rytmie oddechu — chce się jej tupać, powstać, patrzeć z przodu i z boku, poganiać i hałasować.

Krępy człowiek przewodniczył zebraniu. Gdy udało mu się uciszyć tłum, powiedział:

— Stała się taka rzecz: do sekretariatu klubu wpłynęło umotywowane podanie pana Kruksa, wynalazcy maszyny latającej nowego typu, w którym zwraca się z prośbą nie tylko o dokonanie eksperymentu, ale także o włączenie go do dzisiejszej rywalizacji. Zgodnie z regulaminem klubu, każdy jednopłat, dwupłat czy spadochron musi być w celu uniknięcia nieprzewidzianych roszczeń wstępnie oceniony przez ekspertów. Chodzi również o to, żebyśmy nie mieli do czynienia z próbami technicznie niemożliwymi lub też bez wątpienia absurdalnymi, na co jest sporo przykładów. Dlatego też, mając jeszcze godzinę do rozpoczęcia zawodów, prezydium postanowiło: po przeglądzie maszyny Kruksa, uwzględniając warunek technicznej naukowości jego wynalazku, udostępnić lotnisko do publicznego pokazu i, jeśli pan Kruks będzie sobie życzył, możemy go wpisać na listę dzisiejszych awiatorów z prawem walki o nagrody w lotach na wysokość, czas trwania i dokładność lądowania.

W miarę tego jak trwało i kończyło się przemówienie przewodniczącego, szkarłatny rumieniec zażenowania pokrył twarz Tawi — w jej oczach pojawiły się niemal łzy, ogarnęło ją kompletne zmieszanie, gdyż zrozumiała, że nazbyt bezceremonialnie krzyknęła do bez wątpienia znakomitego wynalazcy. Bojąc się więc, że Kruks znowu spojrzy w jej stronę, usiadła tak, żeby mogła oglądać go spoza czyjegoś wielkiego kapelusza. „Mój Boże, zmiłuj się nade mną, i nie pozwól palnąć mi jakiegoś głupstwa” — szepnęła; jednak nie zdążyła całkowicie wyrazić skruchy, rozległ się bowiem gwar, harmider; uwagi pełne subtelności i zaciekawienia zmieszały się z okrzykami zniecierpliwienia.

Wówczas też wszystkie spojrzenia skierowały się na Kruksa, który wstał, uczynił znak ręką, że chce mówić. Znowu uciszył się gwar; ludzie siedzący przy stole z powagą zmarszczyli czoła, co mogło oznaczać, że są we wszystkim bezbłędnie zorientowani.

— A więc — powiedział Kruks cicho, ale tak, że jego słowa zadźwięczały przekonująco dla wszystkich — skonstruowałem maszynę, która pod względem konstrukcji i systemu silnika nie ma nic wspólnego ze współczesnymi samolotami. Nie mam ani pary, ani gazu, ani benzyny, ani elektryczności; nie mam unoszących płatów ani też śmigieł czy szczególnie skomplikowanych materiałów, z których został zrobiony. Równie dobrze płótno lub jedwab, najzwyklejszy papier lub blacha żelazna może być materiałem dla mojej maszyny nie powodując przy tym najmniejszej utraty jej zdolności dynamicznych; mknie dzięki sile wibracji dźwiękowej, zawartej w czterech tysiącach miniaturowych, srebrnych dzwoneczków, których dźwięk…

— Których dźwięk?! — przerwał mu głos, zawierający w swoim tonie niepomierne zdziwienie. — O czym pan tu mówi?

Rozległ się śmiech, który momentalnie przerodził się w harmider. Znikła nagle pozorna jednomyślność zgromadzonej społeczności. Jedni rozglądali się bezradnie, inni usilnie poszukiwali wzrokiem intruza, który spytał, do czego zmierza w swojej dziwnej wypowiedzi zagadkowy wynalazca. Przewodniczący schwycił dzwonek i chciał zaprowadzić porządek, ale ktoś mu coś szepnął, i ten z pewną wątpliwością i niewiarą ukradkiem spojrzał na Kruksa, jak stał, oczekując, aż będzie mógł mówić dalej, podobny do człowieka, na którego runął na rogu ulicy biegnący tłum. Wówczas Tawi zaczęła obawiać się o Kruksa. Jakakolwiek przykrość lub klęska, którą mógłby ponieść, byłaby dla niej absolutnie nie do zniesienia, dojrzała w niej coraz większa do niego sympatia. Spodobało się jej, że przyszło mu przeciwstawić się wielu ludziom, ale znając siłę ośmieszenia, obawiała się, żeby ta scena niezależnie od jej finału nie nabrała charakteru komicznego. Tymczasem rozległy się okrzyki i szmer ucichł.