Migotliwy swiat

Niewiele mi potrzeba, ażeby udowodnić wam, jak niedoskonałe i wulgarne są te latające aparaty, którymi z takim wysiłkiem i niebezpieczeństwem orzecie powietrze, przyczepiając się do nich, bo poruszają się tylko aparaty, lecz nie wy; tak jak wygodne byłoby chodzenie w żelaznych spodniach, pływanie na klocu czy spanie na drzewie, tak wygląda w porównaniu z prawdziwym wasz lot. On przypomina was samych. Najlepszy aparat latający powinien być poręczny tak jak lekkie ubranie w biegu, w każdej chwili, w każdym kierunku i z każdą szybkością — oto co musielibyście osiągnąć. Liczyłem na dłuższą rozmowę, a spotkałem brak tolerancji i szyderstwo, dlatego nie dyskutując z waszymi wiadomościami technicznymi, przystąpimy od razu do doświadczenia. Zawczasu oświadczam wszem i wobec, bez zbędnych gestów i ubolewania, że nie odbiorę nagrody, chociaż zdecydowanie pobiję wszelkie rekordy. Patrzcie i osądźcie sami.

W głębi podwórza była otwarta nieco brama, potem została rozwarta na oścież i dwóch robotników wyniosło tak lekką konstrukcję, że żadnego wysiłku fizycznego nie zauważono na ich twarzach. Coś owiniętego w płótno kołysało się z cicha pobrzękując. Zdenerwowana Tawi powiedziała: „To jest właśnie to, co wiozła furmanka”. Usiadła, nie na długo jednak, ponownie wstała, podobnie jak wstali wszyscy wokół niej ludzie i zaczęli oglądać przyniesione kuriozum. Nastąpiło ogólne poruszenie; widzowie rzucili się w kierunku Kruksa, otaczając wynalazcę zwartym tłumem, wśród nich znalazła się również niecierpliwa podróżniczka; była w szczęśliwym miejscu, albowiem pomiędzy nią i zagadkowo podzwaniającym przedmiotem znajdowała się pusta przestrzeń.

Kruks gwałtownym ruchem zrzucił płótno. Część widzów nie wiedząc czy złościć się, czy też śmiać, odstąpiła głęboko rozczarowana, sądząc że uległa kolosalnej mistyfikacji. Druga część tłumu głośno dyskutowała: trzecia — skamieniała z zaskoczenia; czwarta… Lecz dokładniej będzie, jeśli powiemy, że ilu było ludzi, tyle reakcji, my zaś mówimy tylko pobieżnie. Czy zdarzyło się wam biec na złamanie karku, tam dokąd pobiegł już z wrzaskiem i rżeniem tłum uliczny? I Bóg jeden wie, co macie nadzieję zobaczyć, gdy przecisnąwszy się w sam gąszcz zamętu, dostrzegacie tylko dziecko z mokrym ślimakiem w ręku i z czerwoną od łez twarzą. Zgubiła je niańka. „Gdzie mieszkasz?” — pytają ludzie dziecko, a ono ze zdziwieniem, że jeszcze nie trafiło pod swój właściwy adres, żałośnie powtarza: „Tam!”

W tym czasie, gdy ponad dachami wisiały już trzy balony na uwięzi, kołysząc się w kłębach kominów fabrycznych; w tym czasie, gdy masywny aerostat, przypominający powiązaną sznurkami kiełbasę, obwieszony jakimiś piórkami poruszał się na wysokości pięciuset stóp, a cztery żwawe samoloty, burząc nierównym warkotem powietrzną ciszę, leciały nad podwórzem Klubu Awiatorów z elegancją dachów, zerwanych przez wiatr, w tym czasie, gdy rzecz jasna kurtyna powietrznych igrzysk uniosła się i rozpoczął się wyścig po zwycięstwo — przed oczami sędziów pojawił się mieniący się wynalazek o fantastycznym kształcie. Miał dziesięć stóp długości i pięć stóp wysokości. Jego przód przypominał dziób łódki, wydłużony i upiększony zygzakiem łabędziej szyi, przy tym dokładne podobieństwo do głowy łabędzia znajdowało się na końcu tej szyi-bugszprytu. Kadłub z profilu przypominał pompejański świecznik łodziopodobny; rufa tego dziwnego statku w miejscu, gdzie zwykle znajduje się ster, była, podobnie jak w przedniej części, wyciągnięta i zagięta do wewnątrz ostrym sierpem, jak gdyby nad głową siedzącego. Delikatny, zrobiony z niewiadomego materiału szkielet opinał, jak karkas abażuru, wspaniały błękitny jedwab, bogato wyszywany srebrnym i kolorowym wzorem. Deseń był tak cudowny, że wielu, szczególnie kobiety, jęknęły z zachwytu; wkrótce też rozległy się pełne aprobaty szczere i gorące okrzyki. Boki aparatu były obszyte ciemnozielonym jedwabnym materiałem ze złotym laurem; jednak najbardziej zadziwiającą i dziwaczną częścią tego cuda były błyszczące girlandy, festony, łańcuchy i frędzle z drobniutkich dzwoneczków wykonanych z czystego srebra, a przy tym tak lekkich jak pęcherzyki powietrza; pokrywały one cały statek. Kruks poruszył swoje cudo i wydawało się, że zaśmiało się ono dźwięcznym perlistym głosem.