Migotliwy swiat

Co wyrwało się, a co skryło się w rozdygotanej duszy tłumu, gdy tylko rozległ się ten niesamowity dźwięk, który rozdziawił wszystkie gęby, wytrzeszczył wszystkie oczy, zmusił wszystkie gardła do krótkiego skurczu, nie można opisać żadnym piórem. Tylko odległe porównanie z papierowym ciężarem cyrkowym, który profan, wytężając wszystkie swoje mięśnie próbuje podnieść, a po chwili pada na wznak i nie jest w stanie pojąć, co się stało — może przypominać wrażenie, z jakim wszyscy rozstąpili się i rozbiegli, gdy tylko Kruks uniósł się w górę. Przez pewien czas stał nieruchomy, potem z regularnością skoku śruby i z szybkością roweru zaczął wzbijać się po potężnej spirali, dopóki łódź i on sam nie zmniejszyli się do wielkości bukietu kwiatów. Jednak i tutaj doleciały doń, niczym już nie hamowane okrzyki i ryk takiego zachwytu, takiego wściekłego i dzikiego triumfu, że kapelusze rzucone w górę nie wytrzymywały gorąca rozpalonych namiętnością głów. Tylko nieboszczyk, gdyby ze wszystkich doznań zachował tylko jedno jedyne, a mianowicie poczucie uwagi, zorientowałby się w malignie i zaślepieniu okrzyków, jakie rozległy się bez ładu i składu, przypominające bardziej łoskot ciężarowych wozów pędzących na złamanie karku aniżeli ludzkie słowa; nie było już ani sceptyków, ani filozofów, ani pretensji, ani próżnych ambicji, ani rozdrażnienia, ani ironii; podobnie jak Kochinor, rzucony w tłum nędzarzy, doprowadziłby do wybuchu najbardziej niebezpiecznych ze wszystkich zakamarków ludzkiej duszy, tak i to widowisko, ta triumfująca oczywistość runęła na widzów jak wodospad, który poprzewracał wszystko.

— Hura! Hura! Hip-hip, hura! — wydzierali się entuzjaści, rozglądając się czy krzyczą też inni i widząc, że drą gardło wszyscy, klaskali, biegli do przodu i do tyłu, popychali się i ściskali ręce, które już wcześniej potrząsali. — Nowa era! Nowa era lotów! Hip-hip hura! Zwycięstwo, pełne zwycięstwo nad przestworzami! „Umieram, słabo mi!” — krzyczały kobiety. Inne zaś o oczach pełnych łez radości statecznie je wycierały, powtarzając jak w transie: „To coś więcej niż elektryczność; może też więcej niż radio… cóż o tym możemy sądzić?” „O, Boże!” — rozległo się zewsząd, gdzie ludzie nie znajdowali już ani słów, ani myśli, lecz mogli jedynie wzdychać.

Ponad tym wszystkim, skrząc się, ledwie dosłyszalnie dzwoniąc i rozkwitając jak drogocenna ozdoba, kołysał się i przystawał aparat Kruksa. On sam siedział w nim jak na wygodnym krześle. Jego usta poruszały się, powiedział coś, lecz z powodu wysokości dopiero po kilku oddechach głos dotarł na dół, rozlegając się jak gdyby z samego powietrza:

— Cztery tysiące dzwoneczków, a mogło by być i mniej.

Łódź skręciła i ruszyła hen dalej, ale tak szybko, że nikt nie dostrzegł właściwego kierunku. Wówczas Tawi, drżąc i płacząc z przejęcia zwróciła się do wszystkich, którzy ją uspakajali i pocieszali równocześnie wypytując o Kruksa, ponieważ myśleli, że zna go bliżej:

— Dlaczego tak się dziwicie? Aparat został wynaleziony i… posiada oczywiście te… śruby i niezbędne jakieś tam silniki. Przecież wasze samoloty też latają?! Wiedziałam, że poleci. Mnie najbardziej spodobały się dzwoneczki!