Pan Lodowego Ogrodu. Tom II

Najpierw musiał dostać się na szczyt i znaleźć jakieś schronienie. Potem dotrzeć do Ziemi Ognia, odzyskać Jadrana i sprzęt. Po drodze nauczyć się trochę języka. Później posprzątać van Dykena i to, co narozrabiał. Sprofanować zwłoki i odlać się na jego grób. Następnie znaleźć i ewakuować pozostałych. Wrócić na Ziemię. Huk roboty. Do okulisty i neurologa mógł pójść dopiero po tym wszystkim, więc nie miał czasu na jakieś fenomeny świetlne.

Kiedy znienacka śmignęła w powietrzu i zawisła mu pół metra przed twarzą, podobna do ożywionej lalki Barbie w sferze migotliwej poświaty, akurat pociągał łyk wody.

— Może zacząłbyś wreszcie myśleć, bezmózgi mięśniaku? — zapytała rozdrażnionym tonem po angielsku.

Wrzask z gardłem pełnym wody dał jedynie taki efekt, że udało mu się niemal utopić. Prychnął i z jakimś przedziwnym kwikiem zwalił się z pnia na wznak, zanosząc się kaszlem.

Poderwał się jeszcze szybciej, oblewając się zawartością manierki. Migocąca figurka maleńkiej dziewczyny śmignęła kawałek dalej i znowu zawisła w powietrzu, splatając nogi w kostkach. Była naga, świetlista, miała ze trzydzieści centymetrów wzrostu i złote włosy. Nie blond, ale metalicznie złote, jak cieniutkie druty. Kępka włosów na jej łonie też była złota. Miała mikroskopijny pępek, ledwo dostrzegalne paznokcie i maleńkie niczym łebki szpilek wypukłe sutki na piersiach wielkości wiśni.

Drakkainen wykaszlał się, po czym przetarł twarz i oczy.

— Każdy by zwariował — powiedział stłumionym głosem. — To nie był łatwy dzień. Zmartwychwstałem, ledwo trzymam się na nogach, wczoraj jeszcze byłem drzewem, dowiedziałem się, że straciłem wszystkie umiejętności, nie znam nawet języka, wędruję z gołą dupą po górach okręcony kawałkami koca, na nogach mam resztki kożuszka. Co ja zresztą wiem o cudownych wskrzeszeniach.

Może nie da się nie zwariować. Ale dlaczego nie mogę mieć jakichś ludzkich majaków? Ale piczku materinu, perkele saatani vittu, zaszto Disney?

Rozmasował powieki, jakby chciał wcisnąć sobie gałki oczne do środka czaszki.

A potem znowu otworzył oczy.

Maleńka wróżka nadal unosiła się przed nim w powietrzu, z rączkami założonymi za głowę i podciągniętym do góry jednym kolankiem. Zdążył zauważyć, że miała zdecydowanie ludzkie rysy. Nieznajome, ale ludzkie. Konwencjonalnie ładne, jak u modelki.

— Sug elg y helvete — powiedział Drakkainen po fińsku, choć nieuprzejmie.

Odwróciła się w miejscu, po czym wypięła na niego maleńki, krągły tyłeczek i zakręciła nim fachowo, jak striptizerka.

— Napatrzyłeś się? Może zatańczyć przy gałązce?

— Urośnij, mniej więcej pięciokrotnie, to znajdę dla ciebie zastosowanie. Rozumiem, moja podświadomość daje mi do zrozumienia, że jestem emocjonalnie niedojrzały. Dorosły, odpowiedzialny mężczyzna nie przystępuje do tajnego programu i nie opuszcza orbity Ziemi. Zresztą sugerowano mi to przez całe życie. Syndrom Piotrusia Pana i tak dalej. Stąd ten Dzwoneczek. Spierdalaj, Dzwoneczku. Powiedz Kapitanowi, żeby się podtarł hakiem. Dobranoc.

Machnął dłonią, ale uskoczyła zwinnie poza jego zasięg, stanęła na sterczącym obok konarze. Otaczająca ją migotliwa poświata okazała się parą zwiewnych, opalizujących tęczowo skrzydełek o żyłkowanej strukturze jak u ważki, ale w kształcie skrzydeł wielkiego, tropikalnego motyla. Rozpostarła je i teraz poruszała nimi miarowo, właśnie po motylemu.

— Łapy przy sobie, wieśniaku! Możesz patrzeć, ale nie dotykaj. A jeśli mnie nie chcesz, to po co mnie wywołałeś?! — To ostatnie zdanie już wykrzyczała, po czym zaczęła płakać. — Powiedziałeś do mnie ścieerwoo...! I jeszcze, żebym zrobiła łosioowi... — Zaniosła się szlochem.

Drakkainen patrzył na to obojętnie, z zupełnie nieruchomą twarzą.

— Ty jesteś Cyfral — powiedział martwym głosem i po raz trzeci w życiu — zemdlał.