De Cock en de zorgvuldige moordenaar
- Автор: Баантье Альберт Корнелис
- Серия: Inspector De Cock #9
- Год: 2003
- Язык: голландский
- Год: De Fontein
- ISBN: 978-90-261-0155-4
- Жанр: Полицейские детективы
Электронная книга - «De Cock en de zorgvuldige moordenaar». Краткое содержание книги:
De caféhouder schonk klokkend in. ‘Ik zeg tegen Gonny… als je die vent kent, dan moet je dat aan de kit gaan vertellen. De Cock heeft er vast belangstelling voor.’
Zwarte Gonny zweefde naderbij.
‘Ik ken Jonathan,’ zei ze met een dikke tong. ‘Een lieve jongen.’
De Cock lachte haar vriendelijk toe. ‘Wil je wat drinken?’
‘Een martini.’
Hij wenkte Lowietje. ‘Een martini voor de dame.’
Er kwam een schittering in haar ogen. ‘De galante ridder van de buurt.’ Ze lachte schor. ‘Nog steeds achter dieven en moordenaars?’
De Cock trok een droef gezicht. ‘Het is mijn noodlot.’
Ze hees zich naast hem op een kruk en leunde vertrouwelijk tegen hem aan. ‘Dit keer zit je ernaast, ouwe jongen. Helemaal mis.’ Ze nam een fl inke teug van haar Martini. ‘Jonathan is niet de man die je moet hebben. Ik bezweer het je. Jonathan is een gentleman.’
De Cock nipte aan zijn cognac.
‘En een gentleman moordt niet.’
Ze schonk hem een medelijdend lachje. ‘Jonathan is te veel heer om zo’n karwei zelf op te knappen. Begrijp je? Als hij van zijn familie af wilde, zou hij gewoon een mannetje huren.’
De Cock knikte, tastte in zijn zak naar sigaretten. ‘Hoe heb je hem leren kennen?’
Ze wuifde. ‘Gewoon, in de business.’
De Cock keek haar ongelovig aan.
Zwarte Gonny monsterde zijn gezicht, nam een sigaret uit zijn pakje. ‘Sta je van te kijken.’
De Cock gaf haar vuur. ‘Je bent een mooie vrouw, Gonny,’ zei hij vleiend.
Ze zoog haar longen vol rook. ‘Vroeger… vroeger was ik mooi.’ De rook walmde uit haar mond. ‘Wat was ik vroeger mooi… en chic.’ Ze gleed van haar kruk en liep voor de bar langs, paraderend, de linkerhand op de heup, de rechterhand wat vaag omhoog. Halverwege raakte ze uit balans en viel. De Cock schoot toe, maar voor hij haar had bereikt, was ze alweer overeind. Zwikkend op haar hoge hakjes kwam ze terug.
De Cock vatte haar bij de arm. ‘Blijf bij me,’ gebood hij zacht, ‘en vertel me van Jonathan.’
Ze wreef over een pijnlijke knie. ‘Jonathan… Jonathan hield feestjes.’ Ze boog haar hoofd schuin weg. ‘In een huis in de Sint-Jansstraat. Feestjes met vrienden. Soms hadden ze meisjes nodig.’
‘En dan liet hij jou roepen.’
Ze knikte. ‘Ik ging dan de buurt in en scharrelde een paar meisjes bij elkaar. Meestal dezelfde. Ze waren er tuk op. Jonathan betaalde goed.’
‘Wat waren het voor vrienden?’
Er kwam een trieste blik in haar donkere ogen. ‘Wat voor vrienden heeft zo’n man?’ Het klonk wat somber, melancholiek.
‘Weinig echte. Meest aasgieren, parasieten in dure pakken.’ Ze zuchtte diep. ‘Ik had wel eens medelijden met hem.’
‘Wilde Jonathan echt van zijn familie af?’
Ze hees zich weer op de kruk en nipte aan haar Martini. ‘Ach, als Jonathan dronken was, schreeuwde hij wel eens.’
‘Wat?’
Ze schudde weemoedig het hoofd, glimlachte bij de herinnering. ‘Een ton voor de man die het oude wijf van kant maakt.’
‘Zijn moeder?’
Zwarte Gonny knikte met een ernstig gezicht. ‘Hij had een gloeiende pest aan haar.’
15
De telefoon op het bureau van De Cock rinkelde. Hij nam wat verveeld de hoorn op.
‘Zeg, hoe lang moet dat nog duren?’ Het klonk kwaad, geagiteerd.
De Cock herkende de stem van Margootje van Stové. ‘Laat die vent naar huis gaan.’
‘Welke vent?’ vroeg hij onnozel.
‘Ik kan hem hier vanuit mijn raam zien staan in een portiek aan de overkant van de straat. Het is een vent met een gek klein hoedje en een bijna hemelsblauw kostuum.’
De Cock kuchte. ‘Die vent, zoals jij hem noemt, is Robert Antoine van Dijk, een jong en bovenal vriendelijk rechercheur.’ ‘Natuurlijk een rechercheur.’ De geagiteerde toon bleef. ‘U hebt hem achter mij aan gestuurd.’
‘Ik was bang,’ zuchtte De Cock, ‘dat er iets met je zou gebeuren.’
‘Ik kan best op mijzelf passen.’
‘Dan… eh… dan heb ik mij voor niets zorgen gemaakt.’
Ze snoof hoorbaar. ‘Zorgen… u maakte zich geen zorgen. U geloofde mij niet. U dacht dat ik naar Jonathan zou gaan.’
‘Ook dat.’
‘Nou, ik ga niet naar Jonathan en wel om de simpele reden dat ik niet weet waar Jonathan is. Haal die rechercheur dus maar weg.’
‘Hoe lang staat hij daar al?’
‘Twee uur, schat ik.’
De Cock weifelde. ‘Margootje… wil je wat voor mij doen?’
‘Dat hangt ervan af…’
‘Roep hem binnen en vraag of hij een kop koffi e wil.’
‘Die rechercheur?’
‘Ja.’
‘Ik kies mijn gezelschap liever zelf.’
De Cock zuchtte diep. ‘Goed, goed. Zeg hem dan uit mijn naam dat hij naar bureau Warmoesstraat kan terugkeren.’
‘Word ik dan niet meer geschaduwd?’
De Cock lachte. ‘Niet meer door een vent met een gek klein hoedje en een hemelsblauw kostuum… dag… Margootje.’ Hij legde de hoorn op het toestel terug en keek omhoog naar Vledder. ‘Van Dijk is stukgelopen.’
‘Dat begreep ik al.’
‘We moeten haar voorlopig maar loslaten. Nu ze weet dat we belangstelling voor haar hebben, zal ze dubbel op haar qui-vive zijn. Probeer in ieder geval wat over haar te weten te komen. Achtergrondinformatie. Hoe ligt haar verhouding met Jonathan? Is het inderdaad meer dan de gebruikelijke fl irt? Bel eens met het stadhuis in De Rijp. En kijk eens na of er iets over dat voorgenomen huwelijk is gepubliceerd.’
Vledder keek hem verwonderd aan. ‘Is dat belangrijk, dacht je?’ De Cock knikte. ‘Jonathan van der Wheere is bijna drieëndertig jaar. Hij heeft voor het aangaan van een huwelijk geen toestemming van ouders of voogden meer nodig. Het is mogelijk dat hij het voor eenieder geheim heeft gehouden.’
Vledder haalde nonchalant zijn schouders op. ‘En wat dan nog?’ De Cock kwam achter zijn bureau vandaan en liep naar het komfoortje. Hij schonk zich een kop koffi e in. Zoals gewoonlijk zonder melk, maar met veel suiker.
Langzaam slenterde hij naar zijn bureau terug. Hij wilde op Vledders laatste vraag niet ingaan.
‘Weet je al waar het jacht ligt?’
‘De Julia ligt in Enkhuizen. In de voorhaven. Zonder bemanning.’
‘Zonder bemanning?’
Vledder knikte. ‘Jerome heeft de hele crew ontslagen.’
‘Wanneer?’
‘Een paar dagen geleden.’ In de stem van Vledder trilde verontwaardiging. ‘Ze ontvingen een cheque voor een maand salaris met een begeleidend briefje, waarin stond dat het jacht een liefhebberij was van de oude Henri en dat hij, Jerome, niet van plan was die liefhebberij over te nemen. Ergo… met dank voor de bewezen diensten… ophoepelen.’
‘Nogal cru.’
‘In Enkhuizen spreekt men er schande van.’
‘Is het jacht al verkocht?’
Vledder schudde het hoofd. ‘Zover ik weet niet. Het is een kapitaal schip. Dat raak je niet in een vloek en een zucht kwijt.’ ‘Het behoort toch tot de boedel?’
‘Ja zeker. De Julia is privé-eigendom van de familie Van der Wheere. Volgens mijn inlichtingen waren de oude Henri en zijn vrouw erg op het jacht gesteld. Ze maakten er veel gebruik van. Ik denk dat Jerome al geruime tijd het plan had de bemanning te ontslaan. Zolang de oude dame nog leefde, heeft hij het niet aangedurfd.’
De Cock knikte. ‘Weet je al wat van de ouders van die matroos?’
Vledder raadpleegde zijn notitieboek. ‘Johan Peter Opperman,’ las hij, ‘ongehuwd, zoon van Klaas Opperman en Neeltje Rijpkema, woonachtig ten huize van zijn ouders, Westerstraat 27 rood in Enkhuizen.’
De Cock glimlachte. ‘Schrijf je dat altijd zo op?’
Vledder klapte zijn notitieboek dicht. ‘Zo sprak de ambtenaar van de Burgerlijke Stand,’ zei hij laconiek. ‘Overigens mag het je bekend zijn dat Johan Peter Opperman offi cieel niet is gestorven.’