De Cock en de zorgvuldige moordenaar
- Автор: Баантье Альберт Корнелис
- Серия: Inspector De Cock #9
- Год: 2003
- Язык: голландский
- Год: De Fontein
- ISBN: 978-90-261-0155-4
- Жанр: Полицейские детективы
Электронная книга - «De Cock en de zorgvuldige moordenaar». Краткое содержание книги:
De Cock keek Van Drunnen aan. Zijn aanvankelijk vooroordeel was weggeëbd. Hij begreep de spanning waarin de jongeman al die jaren had geleefd.
‘Heb je het gevonden?’
Van Drunnen boog het hoofd. ‘Tussen oude brieven. Mijn vingers trilden toen ik het papier in handen had. Ik heb het kabinetje en alles wat ik dacht te hebben aangeraakt, met mijn zakdoek schoongeveegd. Toen ben ik weer door het raam naar buiten geklommen. In een soort roes reed ik met mijn wagen naar de Amstel. Daar heb ik de schuldbekentenis in honderden kleine stukjes gescheurd. Er waaide een zacht windje. Toen ik mijn hand opendeed, zweefden de snippers in slierten over het water weg.’ Hij glimlachte bij de herinnering. ‘Het was het mooiste moment van mijn leven.’
De Cock knikte vaag, vroeg niet verder. De verklaring van Janus van Drunnen leek hem redelijk. Hij besefte evenwel dat het een eenzijdige verklaring was, die door niemand werd bevestigd. Het kon zo zijn geweest. Het gaf antwoord op vele vragen, maar liet de belangrijkste vraag onbeantwoord: Wie doodde de oude vrouw? De Cock krabde zich achter in de nek. Onderwijl keek hij naar het gezicht van Van Drunnen. Onderzoekend, peinzend. Zijn blik gleed langs de gelaatstrekken. Opnieuw bezag hij de wat slappe mond, de bruine, enigszins vochtige ogen. Kon hij beide moorden hebben gepleegd? Die gedachte spookte door zijn hoofd. ‘U hield van Juliette?’
Er kwam een waakzame blik in de ogen van Van Drunnen. ‘We… we ontmoetten elkaar.’
De Cock schudde het hoofd. ‘Dat wist ik al en dat vroeg ik niet. Ik vroeg of u van haar hield?’
Van Drunnen zuchtte. ‘Juliette was een bijzondere vrouw, mooi, frivool, geestig en met een verbijsterend temperament.’
De Cock beluisterde de toon. ‘U hield niet van haar,’ concludeerde hij.
Van Drunnen reageerde niet direct, keek naar de nagels van zijn rechterhand. ‘Als u waarde aan het woord liefde hecht,’ zei hij weifelend, ‘was het geen liefde.’
De Cock knikte begrijpend. ‘Hoe maakte u uw afspraken?’
‘Ik schreef haar een briefje.’
‘En dat liet u bezorgen?’
‘Door een van mijn bedienden. Wanneer die ’s avonds van kantoor naar huis ging, deed hij de brief bij haar in de bus.’ ‘Spiegelgracht 237.’
‘Inderdaad. Daar woonde ze.’
De Cock trok de lade van zijn bureau open en nam daaruit de enveloppe die hij in het tasje van de dode Juliette had gevonden. Hij hield de enveloppe omhoog, de adreszijde naar Van Drunnen toe.
‘Kent u dit?’
Van Drunnen keek hem verbaasd aan. ‘Dat is mijn enveloppe… mijn handschrift.’
Het gezicht van De Cock verstarde. Hij draaide de enveloppe om, wees naar de afzender. ‘Hier staat Jonathan.’
17
Vledder spreidde zijn armen, de handpalmen naar voren. Een gebaar van wanhoop en onbegrip. ‘Je liet hem gaan,’ riep hij verbijsterd. ‘Je liet hem gewoon het politiebureau uitlopen. Waarom? Waarom arresteerde.je hem niet? Denk eens na. Niet Jonathan schreef Juliette een brief, maar Janus van Drunnen. Niet Jonathan had een afspraak met Juliette in de Sint-Jansstraat, maar Janus van Drunnen. Niet Jonathan legde de dode Juliette in de Leidekkerssteeg…’
De Cock trok zijn gezicht in een brede grijns. ‘Maar Janus van Drunnen.’
Vledder keek hem verbaasd aan. ‘Is dat zo gek?’
De Cock schudde het hoofd. ‘Het is niet zo gek. Het is alleen een voorbarige conclusie, slechts gebaseerd op het simpele feit dat Janus van Drunnen zijn brieven aan Juliette niet van zijn eigen naam voorzag, maar de naam Jonathan gebruikte. We kunnen het Juliette niet meer vragen, maar ik vind het niet onwaarschijnlijk dat dit inderdaad op haar verzoek gebeurde. We weten hoe jaloers André Beerenburgh was. Hij bleef haar zelfs na de scheiding volgen.
Wanneer Juliette brieven van haar broer Jonathan ontving, stak daar niets achter… dit gezien vanuit het jaloerse brein van André Beerenburgh… maar brieven van Janus van Drunnen zouden onmiddellijk zijn achterdocht hebben gewekt. Met als gevolg scènes, ruzies, verdachtmakingen. En daar waren noch Juliette, noch Janus van Drunnen mee gebaat.’
‘Een afl eidingsmanoeuvre.’
De Cock knikte. ‘Een spelletje… een bijna kinderlijk spelletje om André Beerenburgh te misleiden. En het heeft probaat gewerkt.’
‘Hoe bedoel je?’
De Cock strekte zijn hand in de richting van de rechercheur: ‘Toen jij André Beerenburgh belde en vroeg of hij een vrijer van zijn ex-vrouw kende die beantwoordde aan het signalement dat jij hem gaf, wist hij aanvankelijk niet wie er bedoeld werd. Toen zijn gedachten eindelijk naar Janus van Drunnen uitgingen, was hij hoogst verbaasd en verbolgen. Hij wist het niet. Het was voor hem een complete verrassing. Toch weten we van onze Rooie Tiny, dat de verhouding Juliette-Janus van Drunnen al geruime tijd duurde.’
Vledder perste zijn lippen op elkaar. ‘Je hebt gelijk,’ verzuchtte hij bitter. ‘Blijft de klemmende vraag: Wie had er op de avond van haar dood een afspraak met Juliette? Was het Janus… was het Jonathan… of was het nog iemand anders?’
De Cock stond op en begon door de kamer te stappen. ‘We weten nu,’ sprak hij docerend, ‘dat de beruchte enveloppe in het handtasje van Juliette geen feitelijke aanwijzing is, althans geen aanwijzing in de richting van Jonathan. Oppervlakkig gezien zou het een aanwijzing in de richting van Janus van Drunnen zijn, maar Ben Kreuger is van mening dat het al een oude enveloppe is, zwaar beduimeld. Overigens hoeft de enveloppe in deze zaak geen enkele rol te spelen. Juliette kon hem uit sentimentele overwegingen al een poosje in haar handtasje bij zich hebben gedragen. Ook Janus van Drunnen zegt dat het een oude enveloppe is. Zijn laatste ontmoeting met Juliette was volgens hem precies tien dagen voor haar dood. Hij ontkent ten stelligste op de avond van de moord een afspraak met haar te hebben gehad. Zekerheidshalve kunnen we de kantoorbediende vragen wanneer hij voor het laatst een brief aan het adres Spiegelgracht 237 heeft bezorgd.’
Vledder knikte. ‘Dus toch Jonathan.’ Het klonk als een vloek. De Cock haalde wat nonchalant zijn schouders op. ‘Denk aan het medaillon… de antiquair… het paspoort. Jonathan is nog altijd de man die wij zoeken.’
‘Gek, dat hij zo lang buiten de fuik blijft.’
De Cock knikte. ‘Hij weet aardig buiten schot te blijven. Heb je al wat van Interpol gehoord?’
Vledder lachte vreugdeloos. ‘Er was straks een laconiek berichtje.’
‘En?’
Vledder grabbelde in de la van zijn bureau en diepte daaruit een roze telexformulier op. ‘Er staat alleen dat Van der Wheere… Jonathan, in het antecedentensysteem van Parijs eenmaal voorkomt inzake het onbevoegd voorhanden hebben van zeventig ampullen morfi ne.’
‘Wat?’
‘Zeventig ampullen morfi ne.’
‘Dat had je wel eerder kunnen zeggen.’ Het klonk bestraffend. Vledder keek beteuterd op. ‘Het is ook niet van nu,’ zei hij verontschuldigend. ‘Het is van anderhalf jaar geleden. Het had ook niets om het lijf. Ik heb vanmorgen direct navraag gedaan. Bij douanecontrole op het vliegveld van Parijs werden de zeventig ampullen in een koffer van Jonathan aangetroffen. Blijkbaar was de douane van tevoren getipt. Jonathan verklaarde dat hij er niets van begreep. Hij wist niet hoe de morfi ne in zijn koffer was gekomen. Hij dacht aan een kwalijke grap van vrienden.’
‘Is hij vervolgd?’
Vledder schudde het hoofd. ‘Het is met een geldboete afgedaan.’
De Cock legde vertrouwelijk een hand op de schouder van Vledder. ‘Je hebt gelijk,’ zei hij vriendelijk. ‘Het heeft inderdaad niet veel om het lijf. Ik heb ook geen idee hoe ik het zou moeten inpassen.’ Hij liep achter hem om en hees zijn zwaar bovenlijf op het bureau. Zijn korte benen bengelden in de ruimte. ‘De zaak begint me te kriebelen. Het is al bijna een week geleden dat we Juliette van der Wheere in de Leidekkerssteeg vonden en in feite zijn we nog geen steek verder. Het is toch te zot. Twee moorden en geen dader.’