De Cock en de zorgvuldige moordenaar
- Автор: Баантье Альберт Корнелис
- Серия: Inspector De Cock #9
- Год: 2003
- Язык: голландский
- Год: De Fontein
- ISBN: 978-90-261-0155-4
- Жанр: Полицейские детективы
Электронная книга - «De Cock en de zorgvuldige moordenaar». Краткое содержание книги:
De Cock keek op. ‘Zijn lichaam is nog niet gevonden?’
Vledder schudde het hoofd. ‘Zijn ouders hopen nog steeds op een wonder.’
Er viel een lange pauze. Vledder tekende poppetjes op de omslag van het Algemeen Politieblad. De Cock slurpte hoorbaar van zijn koffi e. ‘We hebben nog steeds het handtasje en de fraaie kleren van Juliette,’ zei hij na enige tijd. ‘Ze hangen in de kast van inbeslaggenomen voorwerpen. Het wordt tijd dat we ze teruggeven. Vraag aan André Beerenburgh of hij ze komt afhalen.’
‘Tegen een bewijs van ontvangst.’
‘Uiteraard. Maak een specifi catie en laat hem voor alles tekenen. En vraag of Beerenburgh weet waar Juliette die chinchilla bontmantel heeft gekocht.’
‘En als hij dat niet weet?’
‘Vraag dan of we de mantel in het belang van het onderzoek zolang mogen houden. Ik heb namelijk het gevoel…’
Op dat moment rinkelde de telefoon. De Cock nam de hoorn op. Het was de wachtcommandant.
‘Ik heb hier beneden voor de balie een heer. Hij vraagt naar jou.’
De Cock gniffelde. ‘Een heer met mooi zwart glimmend haar, een coltruitje en suède schoenen?’
De wachtcommandant weifelde even. ‘De schoenen kan ik hiervandaan niet zien. Maar de rest klopt aardig.’
‘Mooi. Stuur hem maar naar boven.’
Janus Marie Antoine van Drunnen droeg suède schoenen. Hij kwam met driftige pasjes de recherchekamer binnen. Op zijn matbleek gezicht lagen rode blosjes.
‘Wanneer houdt die onzin eindelijk op,’ riep hij al van ver. ‘Ik kan niet steeds naar dit politiebureau komen, telkens wanneer de heren dat wensen. Arresteer de moordenaar en laat mij met rust.’
De Cock boog vormelijk. ‘Goedenavond, heer Van Drunnen,’ zei hij kalm en uiterst vriendelijk. ‘Gaat u rustig zitten.’
‘Dank u.’
‘En vertelt u mij direct maar welke moordenaar ik moet arresteren?’
Van Drunnen keek verrast op. ‘Jonathan van der Wheere. Wie anders? Ik heb vanmorgen in het krantenbericht gelezen dat daarover geen enkele twijfel bestond.’
De Cock spitste zijn lippen. ‘En voor welke moord?’
Van Drunnen verschoof op zijn stoel. ‘Welke moord… welke moord… beide moorden. Dat is toch wel duidelijk, dacht ik.’
‘En het motief?’
Van Drunnen slikte. ‘Zeg, wacht nu eens even,’ riep hij geagiteerd. ‘Wie leidt het onderzoek? Ben ik bij de recherche?’
De Cock keek hem quasi verwonderd aan. ‘Het was u duidelijk, zei u.’
Van Drunnen begon zenuwachtig te lachen. ‘Ik… eh… ik ga af op het krantenbericht.’
De Cock grijnsde een beetje vals. ‘Merkwaardig… terwijl u weet dat het krantenbericht niet juist is.’
Van Drunnen likte langs zijn drooggeworden lippen. ‘Ik weet dat het krantenbericht niet juist is?’ herhaalde hij weifelend, achterdochtig.
De Cock knikte nadrukkelijk. ‘Heel zeker,’ zei hij scherp. ‘U weet namelijk dat een van de beide moorden niet door Jonathan kan zijn gepleegd.’ Hij boog zich naar hem toe. ‘En wel om de eenvoudige reden dat u, meneer Van Drunnen, de oude Julia Brockenhein, weduwe van Henri van der Wheere, vermoordde.’
Van Drunnen sprong fel gebarend op. ‘Het is een leugen… een pure leugen. Ik deed het niet. Het is niet waar. Ik heb haar niet vermoord.’ Hij stak zwerend twee vingers van zijn rechterhand omhoog. ‘En God is mijn getuige.’
De Cock keek hem koel aan.
‘Een belangrijke getuige,’ sprak hij gedragen. ‘We kunnen Hem alleen niet dagvaarden.’
Van Drunnen keek hem verbijsterd aan. ‘U moet mij geloven!’
‘Waarom?’ Het klonk zakelijk, ontnuchterend.
Van Drunnen slikte opnieuw. De starre, onverzettelijke houding van de rechercheur bracht hem in de war en hij raakte erdoor uit zijn evenwicht. Hij greep hem bij de revers vast en schudde hem heen en weer. ‘Ik-heb-het-niet-gedaan. Ik-heb-het-niet-gedaan.’ Hij schreeuwde wild met overslaande stem. ‘U kunt mij niet zomaar beschuldigen. Dat mag u niet. Ik ben er helemaal niet geweest.’
De Cock voelde de hete adem van de jongeman in zijn gezicht. Hij greep zijn polsen en drukte hem wat ruw in de stoel terug. ‘We hebben uw vingerafdrukken.’
Van Drunnen keek op. Zijn weke mond viel open. ‘Dat kan niet. Ik heb het kabinetje…’ Hij stokte plotseling. Zijn ogen werden groot en angstig.
De Cock knikte traag. ‘…schoongeveegd,’ vulde hij aan. ‘Ik weet het. Maar u vergat dat ook op papier vingerafdrukken kunnen achterblijven.’
Het duurde een paar seconden voordat de woorden van De Cock tot Van Drunnen doordrongen… Toen hij ze volledig begreep, sloeg hij beide handen voor zijn gezicht en begon te snikken. ‘Ze was al dood… ze was al dood… ze was al…’ Hij herhaalde het als een echo.
16
De Cock liep bij Van Drunnen vandaan. De wat weke jongeman was hem niet sympathiek. Hij mocht hem niet. Het was een vooroordeel, waarvan hij zich bewust was en waaraan hij zich ergerde.
Met een korzelige uitdrukking op zijn gezicht stapte hij door de kamer, moeizaam trachtend met zichzelf tot een vergelijk te komen.
Hij vroeg zich af of Janus van Drunnen tot een moord in staat was. Lichamelijk zeker. Hij had de polsen van de jongeman gevoeld, de kracht gemeten, toen hij hem van zich af duwde. Maar geestelijk? Had hij de instelling, de moed, de aanleg om zijn handen om de hals van een oude vrouw te slaan? Het was een hypothetische vraag. De Cock wist het. Hij had tijdens zijn lange loopbaan bij de recherche een hele reeks moordenaars onder verhoor gehad. Van koele kille wurgers met sterke slanke vingers tot hypernerveuze schutters met een beverig pistool in de hand.
Het was nooit te voorzien. Wat maakt een man tot een moordenaar? Vroeger, toen hij nog jong was, had hij getracht een moord zakelijk en vooral verstandelijk te benaderen. Hoe ouder hij werd, hoe meer hij het ‘verstandelijke’ opzij schoof en zijn gevoel liet domineren. Gevoel… hij had er vroeger om geglimlacht, had het weggedrukt als een onbetrouwbaar irrationeel begrip, waarmee niet viel te werken.
De Cock bleef achter Janus van Drunnen staan. De jongeman lag voorover op zijn bureau, het zwarte hoofd steunend op beide armen. Zijn lichaam schokte.
‘Ze-was-al-dood.. ze-was-al-dood… ze…’
Hij herhaalde het nog steeds.
De Cock strekte zijn arm naar hem uit, tikte hem op de rug. ‘Ga rechtop zitten,’ gebood hij vriendelijk. Hij nam weer plaats achter zijn bureau en keek in het betraande gezicht. ‘Waar heb je haar gevonden?’
Van Drunnen zuchtte diep. ‘Boven, in haar slaapkamer.’
‘Op de grond?’
Hij schudde het hoofd. ‘Ze lag op haar bed.’
‘Hoe?’
‘Gekleed, achterover, op haar rug. Haar ogen open.’
‘Hoe wist je dat ze dood was?’
Er gleed een zenuwtrek langs zijn mond. ‘Ik… eh… ik sprak tegen haar. Ik zei: “Mevrouw Van der Wheere.” Eerst zacht, toen harder, steeds harder. Toen heb ik haar hand gepakt.’ Hij begon weer te snikken, gierend met lange uithalen. ‘Ze was al dood. Ik heb het niet gedaan. Gelooft u mij. Het was die inbreker.’
De Cock fronste zijn wenkbrauwen. ‘Inbreker?’
‘Er was ingebroken.’
‘Waar?’
‘Beneden in het zijkamertje. Ik ben door het gebroken raam naar binnen geklommen. Er lag glas. Buiten op het grind. Veel glas. Het hele raam was eruit. Ik wist niet wat er was gebeurd. Ik begreep het niet. Ik dacht…’ Van Drunnen sprak plotseling snel, geëmotioneerd.
De Cock stak zijn hand op, hield de woordenstroom tegen. ‘Rustig, Van Drunnen. Aan een chaotisch verhaal heb ik niets. Waarom ging je naar villa Jolanda?’
‘Mevrouw Van der Wheere had me ontboden.’
‘Hoe?’