Збор твораў у двух тамах. Том 2. Проза
- Автор: Гениюш Лариса Антоновна
- Год: 2010
- Язык: белорусский
- Год: Лімарыус
- ISBN: 978-985-6968-06-1
- Жанр: Другая проза
Электронная книга - «Збор твораў у двух тамах. Том 2. Проза». Краткое содержание книги:
Урбанізм – гэта не тое, што выратуе людскасць! Патрэбная вартаснасць і працягласць жыцця, а не гультайства, карыслівасць і танны, п’яны аптымізм наваколля! Патрэба кахаць сваю Маці, а не ад Яе адракацца. Патрэбна бачыць сапраўдныя вартасці. Не лапці і не сярмягу, а глыбокую этыку, здаровыя карэнні, эстэтыку ў працы нашых бабак, вытрываласць у бяздоллі і змаганне за волю нашых дзядоў!
Не гневайцеся за мае словы. Нельга, каб загінула нашая мова, а нашыя славянскія скарбы бяспраўна перайшлі іншым, як сутнасць нашай гісторыі.
Я ўсё хварэю. Колюць мяне. Цяпер даюць АТФ. У нас цяпер часова святар айцец Васілій, які быў у Маладзечне. Хораша гутарыць па-беларуску. Я ведаю, што Вы – атэіст, а ў мяне гэта ўсё – традыцыі і глыбокае разуменне хрысціянскае філасофіі. Гэта Вас не палохае?
Усяго Вам добрага – Ваша Ларыса Геніюш.
Зэльва, 18 лістапада 1980 г.
Родная мая, дарагая Людвіка Антонаўна!
Пацяплела ў нас, і зальвяне зноў дапамагаюць калгасам выбіраць буракі. Я зноў раскісла і пастанавіла не выходзіць з хаты. Прыйшла з уколу. Робяць мне толькі АТФ (30 уколаў). Рабілі яшчэ Б-6 (вітамін) і папаверын. Да гэтага я моцна перастыла. Забылася, што трэба асцерагацца. Хаджу ўжо дабра, мала задыхаюся. АТФ колюць зноў пасля двухтыднёвага перапынку.
Цешуся, што пісаў Вам наш дарагі Зыгмунт Абрамовіч. Жаль, не адудзячыла наша зямля яму за супольныя намаганні адраджэння народу ў цяжкія часы царызму. Вам усім за гэта належыць вялікая ўдзячнасць. Што ж, яна глыбока ў сэрцах патрыётаў…
Як хораша, што ў Дзень Задушны і Вы былі на могілках. Адведалі і сваіх родных і дарагіх адышоўшых народу… Вадзіў мяне с.п. А. Клімовіч на магілу Ядзвігіна Ш. Ён расказваў мне пра многія магілы і ксяндзоў беларусаў ці сімпатыкаў нашага адраджэння, і іншых дарагіх нашых адышоўшых. Магіла Ядзвігіна Ш., здаецца, блізка ля ўваходу на могілкі? Я ўжо забылася крыху. Дзякуй міламу Славе за хрызантэмы на іх магілкі. У нас хрызантэмаў няма.
Прыбілася да мяне нейкая малая, брыдкая-брыдкая сучачка. Не адыходзіць ад мяне. Спіць у сенях і брэша, калі хто шарахнецца ля хаты. Ці Хвораст адзін? Думаю, што ягоная сяброўка пры ім. Каб хоць пры ім быў нехта, каб хоць паправіўся.
Найдзюкі назвалі ўнука Марцінам. Язэп піша: “У мінулую нядзелю адведаў нас Мар’ян Пецюкевіч. Мы многа гаварылі ды ўспаміналі Вас і п. Людвіку Войцік. Яна ўсцяж яшчэ актыўная, працавітая ды мае добрую памяць. Як будзеце пісаць да яе, успомніце калі ласка, што мы памятаем пра яе і жадаем ёй добрага здароўя і ўсяго найлепшага”. Яшчэ піша, што быў тры дні ў Беластоку і не мог наглядзецца на свайго ўнука. Люцынка з сынам жыве якраз у студэнцкім доме (мае там пакой), які знаходзіцца насупраць дому, у каторым жывуць нашыя. Сын – добры педыятр, дык Люцынка яго часамі выклікае. Думаюць, што на Коляды, калі Марцінка падрасце, дык прыедзе разам са сваёй мамай да іх у госці. Яны цяпер шчаслівыя з унука, і няхай будзе ім добра.
Люцынка – гэта дачка Язэпа ад другой жонкі. Яна выкладчыца ангельскай мовы ў Мед. акадэміі ў Беластоку. Амаль штогод ездзіць дасканаліць сваю мову ў Лондан. Відно, што вельмі інтэлігентная дзяўчына. Язэп заходзіў да нашых падзякаваць сыну за апеку над яго ўнукам і ягонаю маткаю. Юрка наш прафілактычна глядзіць усіх дзяцей прафесароў Мед. акадэміі. Ён – педыятр выдатны, а вось нап’ецца, дык робіцца проста жывёлаю. Я пакуль што не магу ні пісаць яму, ні яго бачыць. А крыўдна мне болей за с.п. мужа, чымсці за сябе. Няхай Бог даруе яму. І я дароўваю, але дараваць – гэта яшчэ не значыць забыцца…
У суботу – вяселле ў радні с.п. мужа. Жэніцца Віця – харошы, разумны, але толькі шафёр. Мне вельмі блізкі. Некалі змушалі ягоную маму, каб пазбавілася сваёй цяжарнасці. У іх было дзве дачушкі, і бацька баяўся трэцяй. Ну і лаяла я таго бацьку! Думала, што век да мяне не акажацца… З якім страхам чакалі мы дзіцятка. Нарадзіўся наш Віктар, як “гаспадар”, гонар сям’і. Было гэта ў 1959 годзе – 25 сакавіка! У гэты дзень яму спраўляюць урачыста дзень народзінаў. І ягонай будучай жонцы Валі я загадала спраўляць іх заўсёды!
Учора паказаўся мне ўжо ў новым касцюме. Прыгожы і стройны, як таполя! Толькі б паздаровець мне крыху! Будзе пятнаццаць дружак і столькі ж дружбантаў, безумоўна. А іншых гасцей будзе безліч. Мне даручылі вітаць іх у ЗАГСе. Смешна, але розныя маладыя мамы і таты з возікамі – мае частыя госці. Радыя заўсёды паказаць мне сваіх нашчадкаў. А яны растуць, хварэюць, маюць зубочкі – і ўсё гэта я мушу ведаць. Адна маці выгадавала ўжо Леначку, якую нарадзіла вагою 800 грам. Колькі тут трэба было любові… Дзяўчынка нарадзілася 22 лютага сёлета.