Desiderium Intimum

zabrać się do nauki, skoro i tak nie miał dzisiaj nic innego do roboty, a wróżbiarstwo

potrafiło uśpić każdego w bardzo krótkim czasie.

Zerknął na zegarek. Była czwarta po południu. Chyba nic wielkiego się nie stanie,

jeżeli trochę się zdrzemnie? Z Severusem umówił się dopiero na dziewiętnastą.

Wolałby pójść do niego wypoczęty. Zresztą może pouczyć się u niego, skoro tak mu

powiedział. Nie miał na to ochoty, ale skoro to był jedyny sposób, aby mężczyzna

pozwolił mu do siebie przyjść, to trudno.

Odłożył okulary na stolik, przewrócił się na bok i bardzo szybko zapadł w przyjemny

sen.

*

Kiedy Harry otworzył jedno oko, w polu jego rozmazanego wzroku pojawił się nocny

stolik i stojący na nim zegar. Tykał cicho i uspokajająco. Chłopak wpatrywał się w

niego przez chwilę, próbując wyrwać swój umysł z miękkiego kokonu snu. Powoli

powracały do niego istotne informacje: kim był, gdzie był i najważniejsze - co miał

zrobić.

Miał iść do Severusa. A tak. Która to była godzina?

Wyciągnął rękę i pomacał blat stolika, szukając swoich okularów. Przewrócił się na

plecy i założył je na nos, po czym ponownie odwrócił głowę i powstrzymując

ziewnięcie, spojrzał na tarczę zegara.

I w tym momencie poczuł się tak, jakby ktoś oblał go lodowatą wodą i zrzucił z łóżka.

Było prawie piętnaście po siódmej.

Zerwał się z posłania i zatoczył do przodu.

- Cholera! Cholera! Cholera! - przeklinał pod nosem, przerzucając kufer i próbując

wygrzebać z niego podręcznik do Eliksirów, Zaklęć i Historii Magi .

Mógł to przewidzieć. Co też go podkusiło? Chciał się tylko zdrzemnąć, a nie

przespać połowy dnia! Cholera!

Złapał swoją pelerynę, wcisnął ją do kieszeni, wziął pod pachę książki i wybiegł z

dormitorium.

Zbiegając po schodach, przeskakiwał po dwa stopnie, nie potrafiąc pozbyć się wizji,

w której Snape łapie go i wyrzuca za drzwi za to, że się spóźnił. I cały plan szlag trafi!

Przyspieszył jeszcze bardziej, próbując przeskakiwać aż po trzy stopnie. Balansował

niebezpiecznie na krawędziach schodów, tylko od czasu do czasu łapiąc poręcz

jedną ręką, ponieważ musiał podtrzymywać książki, aby mu nie wypadły. W pewnym

momencie niewiele zabrakło, a podręcznik do Eliksirów wyśliznąłby mu się z rąk.

Harry puścił poręcz, złapał wysuwającą się książkę i w tym momencie jego noga

zapadła się w znajdujący się w schodach fałszywy stopień, który zupełnie przeoczył.

Całym impetem i szybkością poleciał do przodu, książki wypadły mu z rąk i stoczyły

się po schodach, a Harry zawadził kolanem drugiej nogi o ostrą krawędź stopnia

poniżej, ratując się przed uderzeniem w nie twarzą tylko dzięki temu, że w ostatniej

chwili wyciągnął przed siebie ręce i zamortyzował upadek. W jego lewym nadgarstku

coś chrupnęło, ręce ugięły się, a łokcie trzasnęły o drewno. Jego twarz zatrzymała

się milimetry od krawędzi stopnia.

Przez chwilę dyszał ciężko, zbyt zszokowany, aby wykonać jakikolwiek ruch. Leżał

na schodach głową w dół, z jedną stopą nadal uwięzioną w stopniu i starał się

uspokoić szaleńcze bicie serca. Przymknął na chwilę powieki i potrząsnął głową,

próbując pozbyć się plam przed oczami. Dopiero teraz, kiedy szok i adrenalina

opadły, zaczął odczuwać kłujący i piekący ból w niemal każdej części ciała. Najgorzej

było z jego uwięzioną nogą, kolanem drugiej nogi i najprawdopodobniej zwichniętym

nadgarstkiem. Spróbował się poruszyć i zacisnął zęby, kiedy rana na nodze otarła

się o krawędź otworu, w który wpadła jego stopa. Stękając, pojękując i podpierając

się na jednej ręce, zaczął mozolnie wspinać się do tyłu po stopniach, próbując wstać

albo przynajmniej wyprostować się na tyle, aby móc odzyskać kontrolę nad swoim

ciałem i spróbować wyciągnąć nogę.

Ale zanim do końca mu się to udało, z sufitu nad nim wynurzył się Irytek,

zaśmiewając się wniebogłosy.

- Potter-ciamajda schodząc po schodkach

Zapomniał o dziurze i wpadł do środka

Walnął jak długi, mógł zęby se wybić

A ja mam frajdę i mogę z niego szydzić!

Harry zacisnął usta. Jeszcze on na dodatek!

- Zamknij się! - warknął do fruwającej mu nad głową zjawy.

Nie bał się, że zostanie nakryty. Zawsze może powiedzieć, że schodził do biblioteki,

żeby się pouczyć.

- Potter-ciamajda... - skandował dalej duch, nie zrażając się wiązankami przekleństw,

które puszczał w jego stronę uwięziony Gryfon. Harry, próbując ignorować

niewybredne żarty złośliwego ducha, wyprostował się w końcu i usiadł na wyższym

stopniu, dysząc ciężko.

Wszystko go bolało, był spóźniony i na dodatek miał nad sobą Irytka, który zapewne

nie odczepi się zbyt szybko i będzie za nim frunął aż do lochów, śpiewając na cały