Белая муха, забойца мужчын

Я ня мог адвесьці ад яе вачэй. У гэты момант яна падалася мне надзвычай прыгожай — менавіта ў гэты момант, калі яна так лёгка і пагардліва, як сапраўдная інсэкта, як усеўладная і фанабэрыстая Белая Муха, уздымалася над здаровым сэнсам і розумам. Хаця насамрэч прыгожай яе назваць было цяжка: маленькая галава, востры нос, тонкія, занадта тонкія вусны. І гэтыя голыя локці, якімі толькі ўпірацца, выкараскваючыся з назольля тралейбусных абдымкаў, якія толькі і можна, што кусаць ад прыкрасьці, і вялікія круглыя каленкі, якія таксама хацелася кусаць, як сьпелыя яблыкі, і нахабны выгляд… Якой яна была б, калі б на ёй не была надзетая занадта белая сукенка? Не сядзела б тут гаспадыняй становішча — белай мухай у пакоі, дзе на ўсіх насланы паралюш.

Яна зразумела мой позірк па-свойму: «Толькі не кажы, што нічога ня чуў пра Жуту… — пасьпешліва і злосна прамовіла Босая. — Усё роўна я не паверу».

Уздыхнуўшы, яна ўзяла са стала Фалічны Сымбаль і паклала сабе на аблупленыя ад загару калені. І тады мне стала зразумела, што дабром гэта ўсё ня скончыцца. Што мы ўсе ўліплі — і як бы мне ні было няўтульна і страшна, давядзецца зрабіць выбар. Выбар паміж законам і замкам. Некалі гэтыя словы значылі амаль тое самае, але цяпер у сьвеце больш не існавала ўзаемавыключных рэчаў — нават для мяне, чыя галава апошнія пятнаццаць гадоў удала пазьбягала якогакольвечы рашучага дзеяньня.

Вядома ж, я чуў пра Жуту. Але мне і ў галаву не магло прыйсьці, што паміж той жахлівай гісторыяй, Аленькім Цьвяточкам і гэтай жанчынай у занадта белай сукенцы ёсьць нейкая сувязь. Як і паміж іншымі гісторыямі, у якія цяжка паверыць, калі глядзіш на сьвет празь белыя калготкі, выдуманыя табой, каб не звар’яцець.

Пра Жуту ў свой час напісалі ўсе, і тутбай, і камсамольская праўда, і «Іхная ніва». Таму, калі вы дагэтуль ня чулі пра Жуту, значыць, вы былі або ў адпачынку, або ляжалі ў магіле. Зрэшты, шмат хто ідзе ў адпачынак, як у магілу кладзецца: пясок, задуха, цемра ў галаве, прастора сьціснутая да памераў гатэльнага нумару або лецішча, адчайныя намаганьні адчуць сябе шчасьлівым.

Напрыканцы мінулага стагодзьдзя жыхарам гораду Менску было канчаткова забаронена мець кароваў. Яшчэ нядаўна іх можна было сустрэць сям і там, у раёнах, што раскінуліся ня так ужо й далёка ад цэнтру: уладальнікі прыватных хатаў, чэсныя насельнікі «часнага сектара», нярэдка трымалі ў сябе на падворку сьвіньні, авечкі, куры, але былі і каровы, былі, іх бачыў кожны, хто ведаў, куды заводзяць шырокія бясконцыя вуліцы, калі ісьці па іх, нідзе ня збочваючы, да самага канца. Каровы пасьвіліся там, дзе неўзабаве адкрыюцца паркі і сквэры, там, дзе вырастуць шашачныя шматпавярховікі і бэтонныя стайні аўтастаянак. Каровы пасьвіліся, раздражняючы гарадзкія ўлады і ня ўпісваючыся ні ў якія пляны. Каровы жавалі менскую сталічнасьць, як траву, і давалі надоі правінцыйнасьці, якая больш не знаходзіла збыту.