Збор твораў у двух тамах. Том 2. Проза
- Автор: Гениюш Лариса Антоновна
- Год: 2010
- Язык: белорусский
- Год: Лімарыус
- ISBN: 978-985-6968-06-1
- Жанр: Другая проза
Электронная книга - «Збор твораў у двух тамах. Том 2. Проза». Краткое содержание книги:
Калі гляджу на вас па тэлебачанні, на вашыя сустрэчы з сапраўды высокакультурнымі і гуманнымі палітычнымі дзеячамі сваёй і іншых краінаў, дык хочацца верыць, што такое знушчанне над жывымі і мёртвымі, маральнае такое марадзёрства пакажуцца і Вам недастойнымі нашай Беларусі!
Застаюся з глыбокай павагай да Вас і з вераю, што абоім нам дапаможаце.
Ларыса Геніюш.
P.S. Я буду чакаць адказу ад Вас, ці вышлю Вам яшчэ копію свайго ліста, калі не дадуць Вам гэтага, бо ўсё думаю:
Зэльва, 29 красавіка 1979 г.
Даражэнькія!
У хаце – ціха і пуста. Запаліла ў печцы. Дзякуй за памяць аба мне. Ніна дык нават не напісала, ці атрымала мае Велікодныя пажаданні і прывітанні. Цалуйце яе ад мяне. Усё яшчэ прыхворваю.
Была гутарка з прадстаўнікамі вельмі адказных установаў. Гэта былі вельмі культурныя і, здаецца мне, парадачныя і шчырыя людзі. Іх падтрымка была неабходнай для мяне. Цяпер чуюся спакайней і пэўней. Маюць друкаваць мяне. Я – не супраць. І Дануся не піша, хоць я ёй паслала свае апошнія вершы. Няма весткі і ад мілага нашага Археолага. Як там з ягоным здароўем? Вельмі хоча, каб я друкавалася, дык будзе мець тут радасць.
Сяння сніўся мне вельмі дзіўна. Я стаю над Нёманам, а яны – на другім беразе. З лесу ідзе на мяне воўк, але яны пачалі крычаць на яго. Я бачыла, як два ваўкі нырнулі ў воду і паплылі да іх, але былі маленькія, як сабакі. Я прачнулася. Я навучылася верыць у сны, бо яны мне спраўджваюцца.
Клічуць мяне настала нашыя мілыя суродзічы аж у Аўстралію. Божа, якія яны харошыя, дарагія людзі. Гэта нерэальна, але як прыгожа! Можна ехаць да сына, каб не яго жонка… Вы нічога не знаеце, бо што гаварыць. Толькі мне ехаць туды – на згубу… Каб не было горай. Тут хоць – свая хата, і я – гаспадыня ў ёй. А як я пакіну сваю магілку? А як я пакіну харошых людзей, якія мяне не пакінулі ў горы? Яны так просяць, каб я засталася ў сваёй хаце.
Паваліўся плот. Узяла я малаток у рукі, пілку і гвоздзі. Плот – стаіць! Крыху пасля памог мне сусед з жонкаю, але ўжо не лазяць чужыя куры. Яшчэ не ўсё загароджана. Выпісалі мне 5 куб. дроў. Выпісаць, аднак, лягчэй, чымсці дастаць іх. Малыя начальнікі куды горшыя за тых большых… Усё абяцаюць, а я ўсё хаджу да іх і хаджу. Людзі абяцалі папілаваць.
Сын піша мала. Бядуе, што мае даўгі, што ўсё надта дорага, што ў гэтым годзе ўжо дапамагчы не зможа… Крыху смешна, толькі я абыдуся. Бачу, што друкавацца проста неабходна… Толькі б пісалася.
Цалую Вас усіх! Не забывайцеся пра мяне.
Ваша Ларыса Геніюш.
Зэльва, 6 траўня 1979 г.
Даражэнькія!
Я не пэўная, ці адказала Вам на апошняга ліста. Можа, толькі “пісала” Вам у думках. Я здаецца, адурэла ўжо з болю, яго ж нічым не ўняць. Баюся, што і час будзе перад гэтым бяссільны. Са здароўем – не скажу, што лепей. Сяння дзіка баліць галава. Званіла Юры. Сяння Юр’я – яго імяніны. Зноў успомніла с.п. Мужа, і слёзы так і прарваліся. Была ў царкве, там заварожваюць мяне з дзяцінных гадоў улюбёныя, моцна кранаючыя душу спевы. Удома я заснула, але боль галавы не сціх.
Пагода дажджлівая, туманная, так і гняце. Гарод наш нізкі, і садзіць яго няма як. Ружы мае амаль усе памерзлі. Нешта і на дэўцыі не бачу лісточкаў. Толькі Вашыя ягадкі зелянеюць. Я так цешылася, што нарву іх міламу свайму хвораму. Толькі так і думала… Зноў плачу… Што да п. Галіны, дык у нас часта чуваць, што баліць некаму пад лапаткамі. Людзі ратуюцца ад гэтай “эпідэміі” гарчычнікамі. Гэта сапраўды памагае. Бедная Ваша сваячка з Беластоку! Як я яе разумею! Мне вельмі цяжка ў маёй хаце, але ў кожным іншым месцы было б куды цяжэй. Тут і балюча, і міла, і цёпла душы. Я тут – гаспадыня, і гэта зусім не пустое слова.
Вельмі расчаравалася нашымі землякамі. Мне здаецца, што акрамя нейкага неабгрунтаванага страху ў большасці іх атрафіраваліся чалавечыя пачуцці спагады, сяброўства ў горы. Я дык не ведаю страху, калі мне трэба некага падтрымаць. Таму не хачу думаць, балюча думаць, проста ўстыдно! Толькі што гэта ёсць факт... Добра, што Вашыя страхі мінулі. Майце справу з дастойнымі людзьмі і нічога не бойцеся. Разрадка – гэта і індывідуальныя кантакты людзей, не толькі важкія словы дыпламатаў.
Мела вельмі паважную гутарку з прадстаўнікамі адказных культурных установаў. Людзі зрабілі на мяне добрае ўражанне. Дагаварыліся наконт друкавання, а які будзе рэзультат – не ведаю. Калі б жыў мой с.п. Муж, гэта было б для мяне болей важна. Дарагія, далёкія мае сябры моцна запрашаюць мяне ў Аўстралію. Удава аднаго нашага паэта (А. Салаўя) вельмі хоча, каб я разам з ёю жыла. Мяне гэта проста вабіць. Ды і за 33 руб. тут цяжка мне будзе пражыць. Адна мая знаёмая піша, што гэта мала было б і для яе ката Філімона… Здаецца мне, што там я так спакойна заснула б… Цешуся, што недзе жыве маленькі Ян, але лістоў ад іх болей няма. Мне забіраюць і такія радасці, на жаль… Лісты ад іх не даходзяць.