Выбраныя творы ў двух тамах. Том ІІ

Ён не баяўся больш навальніцы, хаця яна толькі-толькі ўбіралася ў сілу. Маланкі паласавалі неба не затухаючы, і гром грымеў не перарываючыся. Але ў тых грымотах і няспынным блісканні Уладзік, ужо апрануты, бачыў нейкую цацачную гульню, як бы тэлевайну, калі на экране спрэс сполахі агню, распаленыя хобаты гармат, гром такі, што посуд звініць, а ніхто не падае, ніхто не памірае, бацька з маткаю мружаць вочы, угінаюцца, памяншаюць гук, а ён, Уладзік, можа глядзець і слухаць, яму хоць бы што. Хоць бы што было і цяпер раскацістае грукаценне навальніцы. Праўда, іншым разам ён яшчэ мімаволі ўгінаўся, але гэта калі грукат грому быў асабліва моцны і кароткі, хлёсткі, як хто сцёбаў перад самым яго носам бізуном. I тады Уладзік разумеў, што гэты ўдар трапіў у цэль, маланка асядлала хату ці дуб і дзярэ іх сталёвымі сваімі кіпцюрамі. Але ён не верыў, што маланка патрапіць у яго, ён жа ўтаймаваў навальніцу, што выспела ў ім, не дазволіў узарваць сябе толькі што, не дазволіць і далей. «Ну, нічога, нічога, Уладзік, пачакай паміраць, мы яшчэ дадзім копаці»,— сказаў ён зноў сабе, як гаварыў раніцай. Не звяртаючы ўвагі на дождж, гром і маланку, схадзіў да старыцы, дастаў з вады торбачку, у якой білася, трапятала, чуючы навальніцу, рыба. Павесіў торбачку на спіну і пачаў выбівацца з травы да дарогі.

Дарога там вілася ўсцяж ракі, то хавалася ў змрочных сырых лагчынах, то выскоквала на высокія і стромкія ўзлобкі кручы. У яе ўпляталася шмат іншых дарог і сцежак, якія нікуды не вялі, былі пратаптаны безыменнымі рыбакамі, што ў захапленыі і азарце, не шкадуючы ног, пракладалі тыя сцежкі. Прайшоўшы ад пачатку да канца адну з іх, Уладзік хацеў перабрыдаць ужо рэчку, але змеціў свежыя сляды ад пратэктара матацыкла. Пасля навальніцы, дажджу на вільготным пяску сляды бачыліся вельмі выразна. Матацыкл прайшоў трохколавы, адзін з пратэктараў з боку каляскі быў зусім лысы, бы тут праехаў не матацыкл, а прапоўз нейкі заморскі вялізны гад. Як на гада падкалоднага, і пазіраў на той след Уладзік. Не стаў перабрыдаць рэчку, пайшоў па следзе. Але хутка ён згубіўся, знікла і дарога. I раса на траве нідзе не пазбівана, ці то дождж тут прайшоў, калі матацыкл праехаў ужо, ці то матацыкл раптам набыў крылы і паляцеў.