Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
— Сапраўды? Але, здаецца, усё спакойна.
Снэйп паглядзеў ёй у вочы.
— Вы бачылі Потэра, Мінерва? Таму што калі так, я змушаны настойваць…
Прафесар МакГонагал дзейнічала так вокамгненна, што Гары ніколі не паверыў бы, што яна на такое здольна. Яе палачка рассякла паветра, і на дзель секунды Гары падумаў, што Снэйп павінен паваліцца без прытомнасці, але яго Шчыт ад Чар з’явіўся настолькі імкліва, што МакГонагал пахіснулася. Яна махнула палачкай у бок факела на сцяне, і той выскачыў з сваёй падстаўкі. Гары, амаль гатовы атакаваць Снэйп заклёнам, быў змушаны адапхнуць Луну, каб на яе не звалілася полымя, якое адразу ж ператварылася ў кальцо агню, які запаўняў калідор і ляцеў, падобна ласо, на Снэйпа.…
Затым полымя знікла, і з’явілася велізарная чорная змяя. МакГонагал ператварыла яе ў дым, які за некалькі секунд трансфармаваўся ў зграю кінжалаў, якія ляцелі на Снэйпа. Той выратаваўся ад іх, захіліўшыся даспехамі, і з гучным скрыгатам кінжалы ўсадзіліся, адзін за іншым, у нагрудныя латы даспеха…
— Мінерва! — крыкнуў пісклявы голас, і, азірнуўшыся назад, усё яшчэ абараняючы Луну ад заклёнаў, якія праляталі каля іх, Гары ўбачыў прафесараў Флітвіка і Спроўт, якія беглі па калідоры да іх у сваёй начной адзежы. Тоўсты прафесар Слагхорн, цяжка дыхаючы, віднеўся ззаду.
— Не! — прапішчаў прафесар Флітвік, паднімаючы сваю палачку. — Больш вы не здзейсніце забойств ў Хогвартсу!
Заклён Флітвіка стукнуў ў даспехі рыцара, за якім хаваўся Снэйп. З ляскам і грукатам тыя ажылі. Снэйп вызваліўся ад рук, якія сціскалі Яго, і запусціў даспехі ў бок тых, хто нападаў. Гары і Луна з працай увярцеліся ад іх, і тыя ўрэзаліся ў сцяну і разваліліся на часткі. Калі Гары падняў галаву, Снэйп уцякаў са ўсіх ног, а МакГонагал, Флітвік і Спроўт, яго пераследвалі. Ён з трэскам уляцеў у дзверы класа, і некалькі імгненняў праз, яны пачулі крык МакГонагал:
— Баязлівец! БАЯЗЛІВЕЦ!
— Што здарылася? Што здарылася? — спытала Луна.
Гары паставіў яе на ногі, і, валакучы за сабой Плашч-Нябачнік яны пабеглі па калідоры, у пусты клас, дзе прафесары МакГонагал, Флітвік і Спроўт стаялі каля пабітага акна.
— Ён скокнуў, — сказала прафесар МакГонагал, калі Гары і Луна убеглі ў пакой.
— Вы жадаеце сказаць, што ён мёртвы? — Гары падбег да акна, не звяртаючы ўвагі на воклічы Флітвіка і Спроўт, узрушаных яго раптоўным з’яўленнем.
— Не, ён не памёр, — з гаркатой сказала прафесар МакГонагал. — У адрозненне ад Дамблдора, у яго была палачка… і, здаецца, навучыўся некалькім трукам у свайго гаспадара.
З жахам, Гары заўважыў удалечыні сілуэт велізарнага кажана, які скрозь цемру ляцеў у бок агароджы школы.
Ззаду прычуліся цяжкія крокі і гучнае сапенне. Слагхорн толькі цяпер нагнаў іх.
— Гары! — сказаў ён, затыхаючыся і масажуючы свае велізарныя грудзі пад смарагдава-зялёнай шаўковай піжамай. — Мой дарагі хлопчык…якая неспадзеўка…Мінерва, растлумач, калі ласка…Сэверус…што?..
— Наш дырэктар бярэ невялікі адпачынак, — сказала прафесар МакГонагал, паказваючы на дзіру ў акне ў форме фігуры Снэйпа.
— Прафесар! — закрычаў Гары, хапаючыся рукой за свой ілоб.
Ён зноў бачыў возера, якое кішэла снуюшчымі пад ім Інферыямі, і адчуў, як зманлівая зялёная лодка ўперлася ў бераг, і Вальдэморт ступіў з яе, і жадаючы забойства. — Прафесар, мы павінны абараніць школу, ён ідзе зараз!
— Вельмі добрае. Той-Каго-Нельга-Зваць набліжаецца, — сказала яна іншым настаўнікам. Спроўт і Флітвік войкнулі. Слагхорн застагнаў.
— У Потэра ёсць справа ў замку паводле ўказанняў Дамблдора. Мы павінны ўсталяваць усю абарону, на якую здольныя, пакуль Потэр будзе рабіць тое, што яму трэба.
— Але ты ж напэўна разумееш, што ўсе, што мы зробім, не будзе здольна спыніць Тога-Каго-Нельга-Зваць? — прапішчаў Флітвік.
— Але мы можам яго затрымаць, — умяшалася прафесар Спроўт.
— Дзякуй, Памона, — сказала прафесар МакГонагал, і чараўніцы абмяняліся зразумелымі позіркамі.
— Я прапаноўваю ўсталяваць асноўную абарону вакол тэрыторыі, затым сабраць сваіх студэнтаў і сустрэцца ў Галоўнай Зале. Большасць з іх павінны быць эвакуяваныя, але калі хто-небудзь, хто дасягнуў паўналецця, захоча застацца і ваяваць, я думаю, мы павінны падаць ім такую магчымасць.
— Згодна, — сказала прафесар Спроўт, ужо падыходзячы да дзвярэй. — Сустрэнемся ў Галоўнай зале. Я буду там з маім факультэтам праз дваццаць хвілін.
І па меры таго, як яна выдалялася, яны чулі яе мармытанне:
— Шчупальцы, Чортаў Капкан. І струкі Снаргалафф…так. Жадалася б паглядзець, як Пажыральнікі Смерці будуць з імі дужацца.