U martwych w Dallas

Pomimo tego, że lotnisko wydawało się niesamowicie zatłoczone, pełne ludzi, którzy wyglądali na zmęczonych i nieszczęśliwych, po wzmocnieniu barier wokół mojego umysłu (Bill musiał mi o tym przypomnieć), byłam w stanie podążać za znakami. Wystarczająco złe było pozwalanie, aby docierało do mnie uczucie zmęczenia i smutku tych wszystkich podróżnych, nawet bez wysłuchiwania ich konkretnych lamentów. Skierowałam bagażowego z naszymi rzeczami (które Bill z łatwością mógłby nieść jedną ręką) na postój taksówek i byliśmy w drodze do hotelu nie później niż w czterdzieści minut od przebudzenia się Billa. Ludzie z Anubis przysięgali na wszystkie świętości, że trumna będzie dostarczona w ciągu trzech godzin.

Zobaczymy. Jeśli tego nie zrobią, dostaniemy darmowy lot.

W ciągu siedmiu lat, które minęły od mojego ukończenia liceum, zapomniałam już, jak wygląda Dallas. Światła miasta były niesamowite, i to całe zamieszanie… Gapiłam się przez okno na wszystko, co mijaliśmy, a Bill uśmiechał z irytującą pobłażliwością.

– Wyglądasz bardzo ładnie, Sookie. Twoje ubranie jest naprawdę świetne.

– Dzięki – powiedziałam, czując ulgę i zadowolenie.

Bill nalegał, abym wyglądała „profesjonalnie”, a gdy spytałam w jakim sensie profesjonalnie, rzucał mi jedno z tych spojrzeń. Założyłam więc szary kostium na białą bluzkę, do tego perłowe kolczyki, czarną torebkę i szpilki. Nawet zebrałam włosy w jakiś pokręcony kształt z tyłu głowy z pomocą jednego z tych hairigami, które kupiłam w TVmarkecie. Moja przyjaciółka Arlene mi pomogła. Moim zdaniem, wyglądałam profesjonalnie. No dobra, może i jak profesjonalna pracownica domu pogrzebowego, ale Billowi się podobało. No i zaopatrzyłam się w to wszystko w Tara’s Togs, jako że był to wydatek, który można wpisać w koszta. Więc nie mogłam narzekać na sprawy finansowe

Czułabym się wygodniej w swoim stroju barmanki. Dajcie mi szorty i T-shirt zamiast tej spódnicy i pończoch! No i do uniformu mogłam nosić adidasy, a nie te cholerne szpilki.

Westchnęłam.

Taksówka zatrzymała się pod hotelem i kierowca wysiadł, żeby wynieść nasze bagaże. Było ich wystarczająco dużo na trzy dni. Gdyby wampiry w Dallas robiły to, co im powiem, mogłabym to szybko skończyć i wrócilibyśmy do Bon Temps jutro wieczorem, aby żyć w spokoju, niezaangażowani w wampirzą politykę – przynajmniej do momentu, kiedy Bill dostanie następne wezwanie. Ale lepiej było wziąć trochę dodatkowych ciuchów na zapas, niż na to liczyć.

Wysiadłam z taksówki za Billem, który właśnie płacił kierowcy. Ubrany w uniform chłopiec z obsługi hotelowej ładował nasze bagaże na wózek. Zwrócił szczupłą twarz w stronę Billa i powiedział:

– Witamy w hotelu Silent Shore, proszę pana! Nazywam się Barry i będę… – Nagle Bill zrobił krok naprzód, światło z holu padło na jego twarz. -…i będę waszym portierem – dokończył Barry słabym głosem.

– Dziękuję – powiedziałam, dając chłopcu, który nie mógł mieć więcej niż osiemnaście lat, chwilę na opanowanie się.

Lekko trzęsły mu się ręce. Nawiązałam z nim umysłowe połączenie, żeby znaleźć przyczynę tego zdenerwowania. Ku mojemu przyjemnemu zaskoczeniu zorientowałam się (po krótkiej rewizji głowy Barry’ego), że jest telepatą, tak samo jak ja! Ale był na tym poziomie organizacji i rozwoju, na którym ja byłam w wieku może dwunastu lat.

Nieźle się w tym pogubił. Nie umiał się kontrolować, a jego bariery, to była jakaś rzeźnia. Chciał temu wszystkiemu zaprzeczyć. Nie wiedziałam, czy go objąć i przytulić, czy szturchnąć. Nagle zdałam sobie sprawę, że to jego tajemnica i ja nie mam prawa jej wydać. Spojrzałam w inną stronę, przestępując z nogi na nogę, jakbym była znudzona.

– Po prostu pójdę za wami z waszym bagażem – wymamrotał Barry, a Bill uśmiechnął się do niego uprzejmie. Barry odpowiedział niepewnym uśmiechem i zajął się wózkiem bagażowym. Tym, co go tak zdenerwowało, musiało być pojawienie się Billa i to, że w jego myślach nie mógł czytać – jak dla mnie, to było wielką zaletą nieumarłych. Barry dopiero musiał się nauczyć, jak relaksować się w towarzystwie wampirów, zwłaszcza, że zgodził się pracować w hotelu, który ich obsługiwał.

Niektórzy ludzie uważają, że wampiry wyglądają przerażająco. Jak dla mnie, to zależy od wampira. Pamiętam swoją myśl, gdy pierwszy raz zobaczyłam Billa – że wygląda całkowicie inaczej. Ale nie był straszny.

Natomiast wampirzyca, która czekała na nas w holu Silent Shores… tak, ona była przerażająca. Założę się, że na jej widok Barry zlałby się w gacie. Nadeszła, kiedy już się zameldowaliśmy, a Bill wkładał właśnie swoją kartę kredytową z powrotem do portfela (spróbujcie używać karty kredytowej, jeśli macie sto sześćdziesiąt lat; ciężko przejść przez te wszystkie formalności). Gdy dawał napiwek Barry’emu, przysunęłam się do niego trochę bliżej w nadziei, że ona mnie nie zauważy.

– Bill Compton? Detektyw z Luizjany? – jej głos był tak zimny i spokojny, jak Billa, ale znacznie mniej modulowany. Nie żyła od dawna. Była biała jak papier i płaska jak deska, a jej cienka, długa do kostek, niebiesko-złota sukienka była chyba specjalnie dobrana tak, żeby zaakcentować zarówno jej bladość, jak i płaskość. Jasnobrązowe włosy (splecione i wystarczająco długie, aby uderzać o jej tyłek) i połyskujące zielone oczy podkreślały jej inność.